கண்ணன் வந்தான் காட்டித் தந்தான் — சுவாமி சங்கரானந்தா

அறிமுகம்

கண்ணன் கீதையில் சொல்லிக் கொடுத்தான்; பாகவதத்தில் தன் வாழ்க்கையால் காட்டிக் கொடுத்தான். அவன் வாழ்ந்தது போல வாழ்ந்தால் நாம் கண்ணனோடு கலந்துவிடுகிறோம் — இதுவே உரையின் மையக் கருத்து.

1. அவதார நோக்கம் — “பரித்ராணாய ஸாதூனாம்”

“பரித்ராணாய ஸாதூனாம் விநாஶாய ச துஷ்க்ருதாம்

தர்ம ஸம்ஸ்தாபனார்த்தாய ஸம்பவாமி யுகே யுகே” — இந்த ஸ்லோகத்தில் உரை தொடங்குகிறது.

• த்ராயதே = காப்பாற்றுதல், கரை சேர்த்தல். மனதில் நினைப்பவனைக் காப்பது — அதனால்தான் மந்திரம் (மன: + த்ராயதே).
• பரித்ராணாய = எல்லா வகையிலும் காப்பாற்றுவதற்காக. ஸாது = நன்மை செய்பவன்; அஸாது = நன்மை செய்யாதவன்.
• விநாஶாய = “வி” — குறிப்பாக (specific) தீச்செயல் செய்பவர்களை (துஷ்க்ருதாம்) நாசம் செய்வதற்காக.
• தர்ம ஸம்ஸ்தாபனம் = தர்மத்தை வெகுவாக நிலைநாட்டுவதற்காக. ஸம்பவாமி யுகே யுகே = எப்பொழுது வேண்டுமோ அப்பொழுது பிறப்பேன். ஒரு யுகம் முடிய வேண்டும் என்பதில்லை; கண்ணன் இப்போதும் வந்து கொண்டே இருக்கிறான்; எல்லா காலத்துக்கும் பொருத்தமானவன்.
• கீதையில் சொன்னதையும், பாகவதத்தில் காட்டியதையும் பேசுவதே இன்றைய நோக்கம்.

2. கண்ணனோடு கரைதல்; வாழ்க்கை ஒரு கொண்டாட்டம்

• இங்கே இரண்டு இருக்கக்கூடாது: “கண்ணன், நான்” என்று இரண்டில்லை; “நானே கண்ணன்” என்று கரைந்து போக வேண்டும். கண்ணன் வாழ்ந்தது போல வாழ்ந்தால் கரைந்தோம் என்று பொருள்.
• நாம் ஆனந்தமாக வாழவே பிறந்திருக்கிறோம்; வாழ்க்கை முழுவதும் கொண்டாட்டம் (every day is celebration).
• கண்ணன் பத்து நாள் வாழ்ந்தால் பத்து விதமாக வாழ்வான்; அவனுக்கு நிகழ்ச்சி நிரல் (agenda) கிடையாது. அவனை யாரும் தடுக்க முடியாது.
• காலம், இடம், பொருள் — மூன்றாலும் கட்டுப்படாத வாழ்க்கைதான் கண்ணனுடைய வாழ்க்கை. நீங்களும் அப்படி ஆக்கிக் கொள்ளுங்கள்.
• வள்ளலார், புத்தர், மகாவீரர், காந்தி, இயேசு — இவர்கள் மகான்கள்; ஆனால் அவர்கள் வாழ்க்கை ஒரே மாதிரி (இன்று போலவே நாளையும்). கண்ணன் அடுத்த நிமிடம் எப்படி இருப்பான் என்று சொல்ல முடியாது. அவன் அவதாரம் முழுமையானது, பூரணமானது, ஆனந்த ஸ்வரூபமானது.
• அவன் செயல்கள் வினோதமானவை; நல்லவர்களுக்கு நன்மையும் ஆனந்தமும், துஷ்டர்களுக்கு பெரும் அச்சுறுத்தல். உரையைக் கேட்ட பிறகு “கண்ணன் மாதிரியே வாழ்வேன்” என்று சபதம் எடுக்க வேண்டும்.

3. ஆரம்ப கால லீலைகள் — செய்தும் செய்யாமை

• பால் குடிக்கும் பருவத்தில் பூதனை வதம்; தவழும் பருவத்தில் வண்டி வடிவில் வந்த சகடாசுரனை உதைத்துக் கொன்றான்; பாம்பு வடிவ அகாசுரன், புயல் போல வந்தவன், குதிரை வடிவ கேசி, கன்றுக்குட்டி வடிவில் வந்தவன் (“கன்று குணிலா எறிந்தாய் கழல் போற்றி” — ஆண்டாள்) — எல்லோரும் கம்சனின் ஆட்கள்.
• இவை அனைத்தும் “நான் யார்” என்று அவன் அறியும் முன்பே நடந்தவை. கண்ணன் கொன்றதாக யாருக்கும் தெரியாது; விபத்து என்றே நினைத்தார்கள்.
• அங்கே கர்த்தாவும் (செய்பவன்) இல்லை, போக்தாவும் (“நான் செய்தேன்” என்று மார்தட்டிக் கொள்பவன்) இல்லை. செய்தும் செய்யாமல் இருப்பது — “கர்மண்யகர்ம ய: பஶ்யேத்”: கர்மத்தில் கர்மமின்மையைப் பார்.
• பலனையும் துறந்து, செயலையும் துறந்து, செய்து கொண்டே இருந்தான். பின்னர் அவன் கர்ம யோகத்தில் எப்படி வாழ்ந்தான் என்பதும் பார்க்கப்படும்.

4. லீலை — வாழ்க்கை ஒரு விளையாட்டு, ஒரு நாடகம்

• கொஞ்சிக் கூலாவி கோபியரோடு வாழ்ந்தவன், கம்சனை வதைக்க உடனே பிருந்தாவனத்திலிருந்து மதுராவுக்குப் போனான். வெண்ணெய் திருடியது, பெண்களின் பின்னலை முடிச்சுப் போட்டது, புதுச் சேலையில் மண் வாரியெறிந்தது — பாரதியார் “தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை” என்று பாடுகிறார். இறைவனுக்கு “அலகிலா விளையாட்டு”.
• லீலை = விளையாட்டு. வாழ்க்கையே ஒரு நாடகம்; எல்லோரும் முகமூடி அணிந்து நடிக்க வந்திருக்கிறோம்.
• நடிக்க வந்துவிட்டோம் — ஏன் பிச்சைக்காரனாகவோ நோயாளியாகவோ நடிக்க வேண்டும்? மகாராஜாவாக, மகாராணியாக, கண்ணனாக நடிப்போம்.
• “நடிப்பது போல் வாழ்”: நீ நடிப்பது மற்றவர்களுக்கு நிஜமாக இருக்க வேண்டும்; உனக்கு அது நடிப்பாக இருக்க வேண்டும். “Fake it and make it” — கொஞ்ச காலம் கண்ணனாக நடித்தால் அது உண்மையாகவே மாறிவிடும்.

5. கர்மம், அகர்மம், விகர்மம்

• கீதையில் கண்ணன்: கர்மம், அகர்மம், விகர்மம் — இம்மூன்றையும் சரியாகப் புரிந்து கொண்டாலே மோட்சம்.
• வழக்கமாக ஆசார்யர்கள் “விகர்மம்” என்பதற்கு “செய்யக்கூடாத செயல்” என்று பொருள் சொல்வர். சுவாமி இங்கே வேறு விளக்கம் தருகிறார்: கண்ணனின் ஆரம்ப கால லீலைகள் எல்லாம் விகர்மங்கள் — செய்பவனும் இல்லை, பலனை அடைந்தவனும் இல்லை.
• அகர்மம் = செய்பவன் இருக்கிறான், ஆனால் செயலின் பலன் அவனுக்கில்லை. கர்மம் = செய்பவனும் இருக்கிறான், பலனும் இருக்கிறது. (மூன்றின் ஒப்பீடு — நிறைவுப் பகுதியில்.)

6. கோபியர் லீலையின் தத்துவம் — நிர்வாணம் = பற்றுகளை நீக்குதல்

• கண்ணன் கோபியரின் ஆடைகளை எடுத்த லீலையில் நிறைய தத்துவங்கள் உண்டு.
• கோபியர் எல்லோரும் ராமாவதாரத்தில் ராமனை தரிசிக்கக் காத்திருந்த ரிஷிகள். சீதையை மீட்பதிலும் ராமராஜ்யத்திலும் ராமர் ஈடுபட்டதால் அவரோடு வாழ வாய்ப்பில்லை. “அடுத்த பிறவியில் உங்களோடு வாழ்வேன்” என்று வாக்குறுதி கொடுத்தார்.
• அவர்கள் பிராஜ பூமியில் (மாசு மறுவற்ற நிலம்) சம்ஸாரிகளாகப் பிறந்தனர்; அன்புக்கும் பற்றுக்கும் வேறுபாடு தெரியாமல் வாழ்ந்தனர்.
• நிர்வாணம் என்றால் துணியின்றி இருப்பது அல்ல; பற்றுகளை நீக்கிக் கொண்டு தான் மாத்திரமாக, ஸ்வதந்திரமாக இருத்தல். விட வேண்டிய பற்றுகள்:
  1. சரீர பற்று
  2. இந்திரிய பற்று
  3. மனதில் உள்ள உணர்வு பற்று
  4. புத்தியில் உள்ள அறிவு பற்று
  5. காரண சரீரத்தில் உள்ள சுகப் பற்று
  6. வெளியே உள்ள புறப்பற்று (என் வீடு, என் வாசல்)
• இப்பற்றுகளுக்கு கோஶம் (அங்கி, உறை) என்று பெயர். “கோஶங்களை விடுங்கள், ஆத்மாவைப் பாருங்கள்; பார்வையை உடம்புக்கு வெளியே அல்ல, உள்ளே திருப்புங்கள்” — மறந்துபோன இந்த நிலையை நினைவூட்டுவதே அந்த லீலையின் தாற்பர்யம்.
• செய்தான் — செய்யவில்லை; அனுபவித்தான் — அனுபவிக்கவில்லை. இது நைஷ்கர்ம்யம்; இதுவே முக்தி (“நைஷ்கர்ம்ய ஸித்தி”). பகவானின் ஆரம்ப கால லீலைகள் எல்லாம் ஒரு முக்தனின் வாழ்க்கை.

7. இடத்தால் கட்டுப்படாதவன்; மற்ற மகான்களுடன் ஒப்பீடு

• மதுராவில் குவலயாபீடத்தை அழித்து, மல்லுக்கட்டில் சாணூரனை வென்று, கம்சனைக் கொன்றார். சாம்ராஜ்யத்தை தாம் எடுக்காமல் உக்கிரசேனருக்குக் கொடுத்தார். வருவார், காரியத்தை முடிப்பார், இடத்தை மாற்றிவிடுவார் — இடம் அவரைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை.
• புத்தர் திரும்பி வந்தபோது யசோதரா கேட்டார்: “அந்த ஞானத்தை இங்கேயே அடைந்திருக்க முடியாதா? போதிமரத்தடியில்தான் ஞானம் வருமா?” — புத்தர் பதில் சொல்லவில்லை. அவர் தம்மபதத்திலிருந்து ஒரு அடிகூட வெளிவரமாட்டார்.
• இயேசுவிற்குப் புல்லாங்குழலும் மயில்பீலியும் கொடுத்தால் ஆடமாட்டார்; புத்தர் அருகில் கோபியரை வைத்தால் பயந்துவிடுவார். அவர்கள் பூரணம் அடைந்தவர்கள்தான்; ஆனால் கண்ணனின் பூரணம் மகத்தானது.
• கண்ணனின் முழுமை = அனைத்து இரட்டைகளையும் உள்ளடக்கிய ஒற்றை (inclusive totality); இரட்டைகளில் ஒற்றை, த்வைதத்தில் அத்வைதம். எந்த ஊரோ, காலமோ, மக்களோ, சூழ்நிலையோ அவனைக் கட்டுப்படுத்தாது — இதையே உபநிடதம் “விடுதலை” என்கிறது.
• சந்நியாசம் கொண்டாட்டத்திற்கானது; விரதம் இருந்து நொந்துபோவதற்கல்ல. ஆகாயத்தில் காற்று போல, சந்நியாசி எங்கும், எக்காலத்திலும், எல்லோரோடும் இருக்கலாம் — ஆனால் விடுபட்டு, சுதந்திரமாக. “ஆத்மன்யேவாத்மனா துஷ்ட:” — தன்னிலே தான் ஆனந்தமாக இருப்பதே சந்நியாசம்.
• காந்தி அஹிம்சையை விட்டு நகரமாட்டார்; ஆனால் அம்பேத்கருடன் கருத்து வேறுபாடு வந்தபோது அவர் இருந்த உண்ணாவிரதம் அம்பேத்கருக்கு இம்சையாகவே இருந்தது — அஹிம்சையே சில நேரம் இம்சையாகும். (“காந்தியை நான் குறை சொல்லவில்லை” — அவர்கள் வாழ்க்கை ஒரு குறிப்பிட்ட கொள்கைக்குள் அடங்கியது என்பதே கருத்து.)
• கண்ணனுக்கு ஒரே கொள்கைதான்: ஆனந்தம், பரமானந்தம் — இதுவே மோட்சம். அது இப்பொழுதே, இக்கணமே கிடைக்கும்.

8. “ஸர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய” — கீதை 18:66

“ஸர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய மாமேகம் ஶரணம் வ்ரஜ

அஹம் த்வா ஸர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஶுச:” — 18ஆம் அத்தியாயத்தின் முத்தாய்ப்பு ஸ்லோகம்.

• நேரடிப் பொருள்: உன் எல்லா தர்மங்களையும் கர்மங்களையும் விட்டு, என்னை மட்டுமே (ஏகம்) சரணமடை. நான் உன் அனைத்து கர்மங்களின் பாவ விளைவுகளையும் நீக்கி முக்தி தருகிறேன்; கவலைப்படாதே.
• முக்தி என்றால் செத்துப்போவது அல்ல; பேரானந்தத்தைத் தருவது.
• கர்ம வகைகள்: நித்ய (அன்றாடம்), நைமித்திக (சந்தர்ப்பம் சார்ந்தது), காம்ய, பிராயஶ்சித்த (தவறுக்கான பரிகாரம் — கோயிலுக்குப் போவது, அலகு குத்துவது), நிஷித்த (செய்யக்கூடாதவை). “இவற்றையெல்லாம் விட்டால் நான் கல் மாதிரி இருப்பேனா?” — எனவே நேரடிப் பொருள் போதாது.
• தர்மம் = ஸ்வபாவம் (தன்னுடைய குணம், நாம் எந்த பாவனையில் இருக்கிறோமோ அது). “ஸர்வ தர்மான்” = ஸர்வ பாவனைகள்; அவற்றை விட்டு என்னையே பாவனை செய்.
• வைஷ்ணவர்கள் சொல்லும் சரணாகதி / பிரபத்தி = அனைத்தையும் ஒப்படைத்தல்; “என் யோகத்தையும் க்ஷேமத்தையும் பகவான் பார்த்துக்கொள்வார்” என்று விடுவது. இந்த ஸ்லோகத்தை வேதாந்த ரீதியாக அணுக வேண்டும்.

9. அகங்காரம் — மூன்று பொருள் விளக்கம்

• சுவாமி மூன்று பொருட்களை வைத்து விளக்குகிறார்: நடுவில் உள்ளது அகங்காரம் (“நான்”), ஒரு பக்கம் பகவான், மறு பக்கம் உலகம். “நீங்கள் யார்?” என்றால் நீங்கள் சொல்லும் பதில்தான் “நான்”.
• அகம் + காரகம் = “நான் செய்தேன்” என்று சொல்வது. “எனக்கு அகங்காரமே கிடையாது” என்று சொல்வதும் அகங்காரமே.
• மூச்சு, ஜீரணம், ரத்த ஓட்டம், நகம்-முடி வளர்தல், நோய் எதிர்ப்பு — இவை அனைத்தையும் ஈஸ்வர கிருபையால் தானாக நடக்கின்றன; அகங்காரத்துக்கு அங்கு வேலையில்லை. உடலும் மனமும் செய்ததை “நான் செய்தேன்” என்பதே அகங்காரம்.
• மிக மோசமானது “நான் நல்லவன், நான் அஹிம்சாவாதி, நான் சாது” — புனித (holy) அகங்காரம். சொத்தைக் கொடுத்து “தியாகி” ஆவதும், “நான் ஏழை” என்பதும், “நான் பணக்காரன்” என்பதும் — அனைத்தும் அகங்காரமே.
• அகங்காரஸ்ய தர்மம்: பணக்காரன், படித்தவன், பண்டிதன், தியாகி, நல்லவன் — இவை அகங்காரத்தைச் சுற்றியவை. “ஸர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய” = அகங்காரத்தின் இந்தத் தர்மங்களை விடு.
• அகங்காரம் வாய், கண், உடல் மூலமாக உலகத்தோடு உறவாடுகிறது.

10. நான்கு வகை அகங்காரம் — “பா-வரிசை”

மனிதர்களிடம் இயல்பாகவே நான்கு வகை அகங்காரம் உண்டு; இதையே பகவான் “நான்கு வர்ணம்” என்கிறார். சுவாமி தெளிவுபடுத்துகிறார்: “இது ஜாதி பற்றியது அல்ல; நம் குணத்தையும், நாம் தேடுவதையும் சொல்கிறேன்.”

தேடுவது	அகங்காரம்	பெயர்க் குறிப்பு (சுவாமியின் விளக்கம்)
படிப்பு → பெருமை (பட்டம்)	பிராமண அகங்காரம்	சர்மா
பதவி, பாராட்டு, கீர்த்தி	க்ஷத்ரிய அகங்காரம்	வர்மா (எ.கா. ரவி வர்மா)
பணம்	வைசிய அகங்காரம்	குப்தா
பரிவு (“நான் ஏழை; என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்”)	சூத்திர அகங்காரம்	தாஸா

• பரிவு தேடும் நிலைக்குப் பெயர் கார்பண்ய தோஷம் — அர்ஜுனனே அந்த நிலையில் இருந்தான். இதுவும் மோசமான அகங்காரம்; ஆனால் மற்ற மூன்றைவிடப் பரவாயில்லை.
• பணிவுள்ள சூத்திர அகங்காரம் வெகு சீக்கிரம் அகங்காரத்தை விட முடிகிறது — இழப்பதற்கு அவனிடம் ஒன்றுமில்லை. படித்தவனாலோ, பணக்காரனாலோ, பதவியில் இருப்பவனாலோ எளிதில் விட முடிவதில்லை.
• பா-வரிசை = பட்டம், பதவி, பணம், பரிவு. நான்கையும் துறந்துவிட்டால் அகங்காரம் பற்றற்றதாகிறது; அந்த ஜீவன் பரமாத்மாவோடு கலக்கத் தயாராகிறது. ஜீவனைப் பரமாத்மாவிலிருந்து பிரித்து வைத்ததே இந்த நான்குதான்.
• ஒருவன் ஓயாமல் செய்யும் நல்ல/தீய கர்மங்கள் எல்லாம் இந்த நான்கின் பின்னால்தான் ஓடுகின்றன — கர்மபலனே இவைதான்.

11. வர்ணம் படைப்பல்ல; அனாதி சம்ஸாரம்; கர்ம பலன்

• “சாதுர்வர்ண்யம் மயா ஸ்ருஷ்டம்” — சுவாமியின் விளக்கம்: “நான் பிராமணனைப் படைத்தேன்” என்று பொருள் அல்ல; என் படைப்பில் மக்கள் இயல்பாக நான்கு வகையினராக இருக்கிறார்கள் — இதைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டார்கள்.
• பிரம்ம சூத்ரம்: பூர்வபக்ஷி கேட்கிறான் — ஏழை/பணக்காரன், பண்டிதன்/பாமரன், நோயாளி/ஆரோக்கியமானவன் என்று படைத்த கடவுளுக்கு வைஷம்யம் (பாரபட்சம்) மற்றும் அகாருண்யம் (இரக்கமின்மை) இல்லையா? 12 வயதில் ஒருவனைக் கொல்கிறார், இளமையில் கண்ணைப் பறிக்கிறார்…
• வியாசர், சங்கரர் பாஷ்யம் பதில்: இறைவன் ஜீவர்களைப் படைக்கவே இல்லை. ஜீவர்களும் சம்ஸாரமும் (பிறப்பு-இறப்பு; “பிழைப்பை ஓட்டுவது”) அனாதி — தொடக்கமில்லாதவை. பிறப்பு-இறப்புக்குக் காரணம் அவரவர் கர்மங்கள் (பாவம், புண்ணியம்).
• “பதி பசு பாசம் எனப்பகர் மூன்றில்… அனாதி” — திருமந்திரம். ஜீவன், ஈஸ்வரன், ஜகத் — மூன்றும் எப்போதும் உள்ளன; சில நேரம் லயமாகி பிரம்மத்தில் அடங்கி, மீண்டும் ச௃ஷ்டியில் வெளிப்படும். சென்ற கல்பத்தைப் போலவே இந்தக் கல்பம்.
• சம்ஸாரத்தைக் கடவுள் தரவில்லை; தன்னை யார் என்று அறியாத அவித்யை — தன் ஸ்வரூபத்தையும் உலகத்தையும் சரியாக அறியாமை — ஜீவனைத் தொடர்ந்து கர்மத்தில் ஈடுபடுத்துகிறது.
• திருஷ்ட / அதிருஷ்ட கர்மம்: உடலால், பேச்சால் செய்வது எல்லோருக்கும் தெரியும் (திருஷ்டம்); மனதால் செய்வதும் அதன் பலனும் யாருக்கும் தெரியாது (அதிருஷ்டம்). பௌதிக கர்மம் எல்லாம் முதலில் மனதில் சூக்ஷ்மமாக நிறைவேறிய பிறகே வெளியே வருகிறது; மனதில் செய்யும் கர்மமே மிக முக்கியம்.
• மௌனமும் கர்மமே: மருமகளை மகன் துன்புறுத்துவதைப் பார்த்துக்கொண்டு “நான் ஒன்றும் பேசவில்லையே” என்று இருக்கும் மாமியார் — அந்த மௌனமே தவறு; மகனைக் கண்டித்திருக்க வேண்டும். இதை அகர்மம் என்று நினைக்கிறார்கள்; அது நிச்சயமாக கர்மம். (கர்ம-அகர்ம-விகர்ம விஷயத்தில் பண்டிதர்களும் குழம்புகிறார்கள்.)
• இறைவன் கர்மபல தாதா: திருஷ்ட கர்மத்துக்கு அரசாங்கம் பலன் தரும்; மனதில் ரகசியமாகச் செய்த கர்மங்களுக்குரிய பலனை இறைவன் பாவ-புண்ணிய வடிவில் வைத்திருந்து, உரிய காலம், இடம், நபர் மூலம் வழங்குகிறார்.
• “என்னை எப்படி நாடுகிறார்களோ, அவ்விதமே நானும் அவர்களை நாடுகிறேன்” (பஜித்தல் = நாடுதல்). சுவாமி சொன்ன நகைச்சுவை: பெண்களோடு இருக்க விரும்பியவன் மகளிர் பேருந்தின் ஓட்டுநர் ஆனான் — வேண்டியதைக் கொடுக்கிறார்.

12. சரணாகதி — பற்றற்றானைப் பற்றுதல்

• அகங்காரத்தின் தர்மத்தை விட்டு இறைவனைப் பற்றுவதே சரணாகதி. அப்பொழுது “இறைவன்”, “நான்” என்ற வித்தியாசம் இல்லாமல் போகிறது. பா-வரிசையைப் பற்றியிருக்கும் வரைதான் அது “ஜீவன்”.
• “பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப் பற்றுக பற்று விடற்கு” (திருக்குறள்) — இவற்றில் பற்றை விடுவதற்கு, பற்றில்லாதவனைப் பற்றிக் கொள்.
• உலகின் பரிசுகளையும் பட்டங்களையும் துறக்கும் அகங்காரத்துக்கு இறைவனின் சாம்ராஜ்யம் அப்பொழுதே கிடைக்கிறது.
• அதற்குப் பிறகு? மறுபடியும் படிப்பான், சம்பாதிப்பான், பதவி வகிப்பான், பரிவு காட்டுவான் — ஜனக மகாராஜா போல; ஆனால் இப்போது பற்றற்ற நிலையில். “இனிமேல்தான் வாழ்க்கை!”

13. உண்மையான சந்நியாசி; “ஆசையின்றி சூதாடு”

• பட்டம், பதவி, பணம், பரிவு அனைத்தையும் சமமாக ஏற்றுக்கொண்டு ஆனந்தமாக இருப்பவனே சந்நியாசி; அவன் “துறவி” அல்ல, அனைத்தையும் பற்றுகிறான். இந்த முரண்பாட்டுக்கு விளக்கம்: கண்ணன் காட்டிய வழிகள்.
• இவை கீதையில் சொல்லப்பட்டவை அல்ல; கண்ணன் தன் வாழ்க்கையில் காட்டிக் கொடுத்தவை.
• ஆசையின்றி சூதாடு: சீட்டு, சதுரங்கம், கால்பந்தில் ஏமாற்றி உதைப்பது (dodge) — இவையும் சூதுதான். சகுனியை விடப் பெரிய சூதாட்டத்தை பகவான் செய்தார் — யானையைக் கொன்று, மனிதனைக் கொன்றதாகச் சொல்லச் செய்து துரோணரை வீழ்த்தினார்.
• அவர் சூது ஆசையின்றி, நலன் கருதிச் செய்யப்பட்டது; சாதுக்களிடம் அல்ல, அசாதுக்களிடம் மட்டுமே. சூதை சூதால்தான் வெல்ல முடியும்.
• ராமர் — வாலி, ராவணன்: பத்துத் தலை ராவணனிடம் “இன்று போய் நாளை வா” என்றார்; தனக்கு எதிரியே இல்லாத வாலியை மறைந்திருந்து கொன்றார். காரணம்: எதிரியின் பாதி பலத்தை உறிஞ்சும் வாலியின் வரத்தைப் போல இவரும் செய்தால் சண்டை ஓயாது, வாலி வதமே நடக்காது; எனவே வேறு சூது. எந்தச் சூது எங்கு, எந்த நோக்கத்துடன் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதே கவனிக்க வேண்டியது.

14. அவதார நோக்கத்தின் மறுவிளக்கம்; இரட்டைகளை ஏற்றல்

• தர்மிகளைக் காக்கத் தர்மமே போதும்; அதர்மியை அழித்தாலும் அவன் மறுபிறவி எடுப்பான். எனவே “பரித்ராணாய…” என்பதன் பொருள்: அதர்மிகள் எல்லை மீறாமல் இருக்கவும், தர்மிகள் தர்மத்தை விட்டு விலகாமல் இருக்கவும் வருவேன்.
• சிசுபாலன் — ஆயிரம் முறை தீய வார்த்தைகளால் திட்டிய பிறகே ஸம்ஹாரம் செய்து மோட்சமும் தந்தார்.
• இயேசு, புத்தர் மீண்டும் வருவார்களா என்று சொல்ல முடியாது; கண்ணன் வாக்கு தந்தான் — AI காலமோ, தொழில்நுட்ப காலமோ, சிக்கிமுக்கிக் கல் காலமோ — எக்காலத்திலும் வருவேன். இன்று வந்தால் ஜீன்ஸ் அணிந்து கிட்டார் வாசித்துக்கொண்டு வருவார்.
• மற்ற மகான்களின் முழுமை ஒரு பக்கமானது (தர்மம் மட்டுமே, ஒழுக்கம் மட்டுமே); கண்ணன் இரண்டு கொள்கைகளையும் ஒரே சமயத்தில் சமமாக வாழ்ந்தான் — முரண்பாடுகளின் மொத்தமே அவன். “முழுமையில் இரண்டும் உண்டு; இரட்டைகளில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்காதே.”
• இரவு-பகலை சமமாக ஏற்கிறோம்; ஆனால் மாமனார், மாமியார், பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம் உள்ள “இரவை” ஒதுக்க முயல்கிறோம். துன்பம் வந்தாலும் ஏற்றுக்கொள், இன்பம் வந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்.
• “ஸமத்வம் யோக உச்யதே” — இதுவே யோகம். கர்ம யோகம் = கர்மத்தைத் தர்மத்தோடு செய்; பலன் எப்படி இருந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்.

15. எதிர்காலத்தை நோக்கிய கர்மம்; சுகம்-துக்கம் கற்பனை

• அனைவரும் நாளையைக் குறித்தே இன்று கர்மம் செய்கிறார்கள். நாளை கட்டாயம் வரும்; எப்படி வரும் என்று யாருக்கும் தெரியாது — அந்த “சஸ்பென்ஸ்” இருப்பதால்தான் வாழ்கிறோம். ஒவ்வொரு மணி நேரமும் என்ன நடக்கும் என்று ஜாதகம் சொன்னால் வாழவே முடியாது.
• எதிர்பார்ப்பே சுகம் (expectation is pleasure); எதிர்பார்த்தது வந்துவிட்டால் சுகம் போய்விடும். கொலையாளி யார் என்று முன்பே தெரிந்தால் சினிமாவை யாரும் பார்க்க மாட்டார்கள்.
• சுகம் நிம்மதியில் கொண்டுவிட வேண்டும்; ஆனால் பல நேரம் துக்கத்தில் கொண்டுவிடுகிறது. சுகமும் துக்கமும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் — கைகுலுக்கிய கையை விடாமல் பிடித்திருந்தால், கட்டியணைத்து விடாமல் இருந்தால், அதுவே துன்பமாகிறது. சுகத்தை நீடிக்கும்போது அது துன்பமாக மாறுகிறது.
• சூழ்நிலை (situation) உண்மை, அது மாறாமல் இருக்கிறது; அதை ஒரு நாள் சுகமாகவும் மறுநாள் வேதனையாகவும் பார்ப்பது நம் கற்பனை (imagination). ராக-த்வேஷம் (விருப்பு-வெறுப்பு) நாம் படைக்கும் கற்பனை.
• ராகம் பெரிய பற்று; த்வேஷம் அதைவிடப் பெரிய பற்று. பற்று என்பது உலகத்தோடு நம்மை கொக்கி போட்டுப் பிடித்து, வெல்க்ரோ போல ஒட்டவைக்கிறது. இதை விடுவதற்குத்தான் “ஆசையின்றி சூதாடு”.

16. கோபமின்றி போரிடு; பற்றின்றி அன்பு வை

• அர்ஜுனனிடம்: காண்டீபத்தை எடு, கோபமில்லாமல் சண்டை போடு. கோபத்தோடு சண்டை = கர்மம்; கோபமின்றி சண்டை = அகர்மம். சினிமா சண்டைக் காட்சியில் கோபமாகத் தெரியும்; ஆனால் அது விளையாட்டு — அனைவரும் சம்பளம் வாங்கிச் செல்கிறார்கள்.
• கோபியரிடம் அளவற்ற அன்பு வைத்தவன், அடுத்த நிமிடம் திரும்பிக்கூடிப் பார்க்காமல் மதுராவுக்கு, பின் துவாரகைக்குப் போனான். துவாரகையை மறந்து குருக்ஷேத்ரத்துக்கு வந்தான்; தன் போர்வீரர்களை எதிரிக்குக் கொடுத்து, வெறுங்கையோடு பாண்டவர் பக்கம் — “நான் சண்டை போடமாட்டேன், தேர் ஓட்டுகிறேன்.”
• “இந்த வேலை என் தகுதிக்குக் குறைவு” என்று நாம் சொல்கிறோம்; கண்ணன் கர்மத்தில் தகுதி பார்க்கவில்லை. “யாதானும் தொழில் புரிவோம், யாதும் அவள் தொழிலாம்” — பாரதியார்.
• ஸ்ரீலோலன் — ஸ்த்ரீலோலன் (பெண்களோடு சுற்றுபவன்) அல்ல; ஸ்ரீயாகிய மாயா சக்தியின் மீது விளையாடுபவன். “வள்ளி பதம் பணியும் முருகன்” — பிரகிருதியைச் சேவிப்பது; விஷ்ணுவின் பாதத்தில் ஸ்ரீ லட்சுமி — மாயா சக்தி பிரபஞ்சத்தைக் காக்கிறது.
• மதுராவை வென்று உக்கிரசேனனிடம் கொடுத்துவிட்டுத் திரும்பிப் பாராமல் போனார் — எந்தக் காரியத்திலும் ஒட்டுவதில்லை.
• அன்பு vs பற்று: “என் கணவன் மீது பெற்ற தாயும் அன்பு காட்டக்கூடாது” — இது அன்பல்ல, பற்று (பாசம்). எதில் பற்று வைக்கிறீர்களோ அதில் சிக்கிக்கொள்வீர்கள்; பற்றுதான் பந்தனம். அன்பே சிறையாகிவிடக்கூடாது — எல்லோரிடமும் அன்பு வை, பற்று வைக்காதே.

17. பயமின்றி பணிந்துவிடு

• பயந்து அல்ல, வீரனாக நின்று பணி.
• டயோஜெனிஸ் கதை: கிரேக்கத் தத்துவ ஞானி. அடிமை வியாபாரம் நடந்த காலத்தில் எட்டுப் பேர் அவரைச் சங்கிலியில் கட்டி விற்க வந்தனர். “வாருங்கள், கட்டுங்கள்; யாராலும் என்னைக் கட்ட முடியாது” என்றார். “பயப்படாதீர்கள், நான் எங்கும் போகமாட்டேன்; நீங்கள்தான் எனக்கு அடிமை.” சந்தை மேடையில் நின்று “இந்த எஜமானை வாங்க யார் தயார்? விலை பேசுங்கள்” என்று தானே ஏலம் விட்டார்.
• பசுவும் மேய்ப்பவனும்: மகான் கேட்டார் — நீ பசுவைப் பிடித்திருக்கிறாயா, பசு உன்னைப் பிடித்திருக்கிறதா? கயிற்றை அவிழ்த்துவிட்டதும் பசு ஓட, அவன் பின்னால் ஓடினான்.
• அடிமைத்தனம் உள்ளத்தில்; தீரத்தனமும் உள்ளத்தில். தீரனால்தான் பணிய முடியும்; பயந்தாங்கொள்ளி பணிவது பணிவே அல்ல. பணிவுள்ளவனே பலசாலி, அவனே எஜமான்.
• குசேலன் (ஸுதாமா): பழைய பானையில் மிச்சமிருந்த ஒரு பிடி அவலை கூச்சத்தோடு கொண்டு வந்தான் — வெறுங்கையோடு வரவில்லை. கண்ணன் “அண்ணி ஏதாவது கொடுத்திருப்பாளே, எடு” என்று கேட்டு வாங்கினான் — ஒரு மகாராஜாவின் பணிவு. இறைவன் “உள்ளம் கவர் கள்வன்” — உண்டியல் காசை அல்ல, உள்ளத்தையே கேட்கிறான்.
• அடுத்த பிடியை வாயில் போட்டால் கஜானாவே காலியாகும் என்று லட்சுமிக்குத்தான் பற்று இருந்தது; கண்ணனுக்குப் பற்றே இல்லை.

18. விஷயமின்றி ஆனந்தமாயிரு; செய்து கொண்டே செய்யாமல் இரு

• ஆனந்தமாக இருக்க விஷயம் (பொருள்) தேவையில்லை. குழந்தை தீப்பெட்டியை டிரக்காக, காரை ஹெலிகாப்டராக ஓட்டுகிறது; தொட்டிலில் தூங்கும் குழந்தை எதுவுமின்றிச் சிரிக்கிறது. இது நிர்விஷய ஆனந்தம் — பணம், பதவி, பட்டம், பரிவு இல்லாவிட்டாலும் இருக்கும் பேரானந்தம்.
• எல்லா கர்மபலனும் பா-வரிசைதான். நான்கு வர்ணங்கள் = நான்கு விதமான மன பாவனைகள். பா-வரிசையில் பற்று வைத்துச் செய்வது கர்மம்; அதைப் பொருட்படுத்தாமல் செய்வது அகர்மம்.
• பலனில் பற்றுள்ளவனுக்குக் கர்மம் சுமை; உள்ளே பதற்றம், தடுமாற்றம். சாதாரண குடும்பத்திலும் “இந்த வீட்டில் எனக்கு என்ன பதவி, என்ன மரியாதை?” — நாத்தனார், மாமியார், கணவன் என்ற பதவி இருக்கும் வரைதான் வேலை செய்கிறார்கள்.
• பலனில் ஆனந்தத்தை எதிர்பார்க்காதவன் செய்வதிலேயே ஆனந்தம் அடைகிறான். “செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை” என்ற உள் நிறைவு (inner tranquility) — நிஜானந்தத்தில் இருப்பவன் தொடர்ந்து செய்வான், செய்வதிலேயே ஆனந்தம் அடைவான்.
• உதாரணங்கள்: காலையில் அலுவலகத்துக்கு அவசரமாக நடக்கிறவர், மாலையில் அதே வழியில் “வாக்கிங்” போகும்போது மகிழ்கிறார். கால்பந்து வீரர்கள் இரண்டு மணி நேரத்தில் சுமார் 40 கி.மீ. ஓடியும் மறுநாளும் விளையாட வருகிறார்கள் (சுவாமி சொன்ன கணக்கு); ஆனால் “அவிநாசி வரை ஓடிப்போய் ஒரு கடிதம் கொடுத்துவிட்டு வா” என்றால் மறுப்போம். வேலை கசக்கிறது, விளையாட்டு இனிக்கிறது — எனவே வேலையை விளையாட்டாக்கு. இதுவே கண்ணனின் லீலை.

19. கண்ணனை முழுமையாகப் புரிதல்; தெரிவற்ற வாழ்க்கை; நிகழ்காலம்

• பற்றற்ற நிலையும், தன் இருப்பிலேயே ஆனந்தமும் (நிர்விஷய ஆனந்தம்) வந்த நிமிடமே கண்ணனோடு கலந்துவிட்டீர்கள் — இதுவே மோட்சம்.
• கீதை: என்னைச் சரியாகப் புரிந்தவர்கள் குறைவு; ஸம்யக் ஞானம் உள்ள ஞானியே எனக்குப் பிடித்த பக்தன். பல பக்தர்கள் கண்ணனின் ஒரு அம்சத்தை மட்டுமே பார்க்கிறார்கள் — எ.கா. பெண்களைப் பார்க்கக்கூடாது என்று தன் கண்ணையே தோண்டிக்கொண்ட சூர்தாஸ் (partial). நாம் கண்ணனின் முழுமையையும் பார்க்க வேண்டும்.
• தெரிவற்ற வாழ்க்கை (choiceless life): தெரிவு அதிகம் உள்ளவனுக்குத் துன்பம் அதிகம் (சுவாமியின் நகைச்சுவை: பணக்காரனுக்கு எட்டு மனைவி — எட்டுத் துன்பம்!). தேர்வுகளைக் குறைத்து, கிடைப்பதில் இன்பம் அறிவதே பரமானந்தம்.
• “உழைப்பதிலா, உழைப்பைப் பெறுவதிலா இன்பம்?” — பட்டுக்கோட்டை. கர்மத்திலேயே இன்பம் உண்டு.
• கண்ணன்: “எனக்கு சந்நியாசி வேண்டாம், கர்மயோகிதான் வேண்டும்.” 18ஆம் அத்தியாயத்தில்: கர்மத்தைத் துறக்காமல் பலனைத் துறக்கும் த்யாகி (கர்மபல த்யாகி) தான் என் பக்தன். அவன் கர்மத்தில் தகுதி வேறுபாடு பார்க்கமாட்டான்; அவனுக்கு ஒரே தேர்வு — தர்மம்.
• “ஈரேழு உலகத்திலும் நான் அடைவதற்கு என்ன இருக்கிறது? அனைத்தும் என் ச௃ஷ்டி; இருந்தாலும் உனக்குத் தேர் ஓட்டுகிறேன்.” — இதுவே தெரிவற்ற கர்மம்: இப்பொழுது எந்தக் கடமை (கர்த்தவ்யம்) உள்ளதோ அதைச் செய்.
• இரு வகை கர்மம்: (1) எதிர்காலத்தை நோக்கியது — “இதில் பட்டம், பதவி, பணம், பரிவு கிடைக்குமா?”; (2) நிகழ்கால கர்மம் — “இப்பொழுது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”. கடந்த காலம் திரும்பாது, எதிர்காலம் நம்மிடமில்லை; நிகழ்காலமே நம்மிடம். இங்கே, இக்கணம் (now and here) வாழ்; எதிர்கால பயத்தையும் கடந்த காலக் கவலையையும் விடு. இக்கவலைகள் எல்லாம் ராக-த்வேஷத்தின் மீது தொங்கிக்கொண்டிருப்பதால் (clinging) வருபவை.

20. பற்றற்ற துறவி — “ஸ்லிப் நாட்”

• துறவியைப் போல இறுக்கமாகப் பற்றக்கூடியவன் யாருமில்லை; ஆனால் எவ்வளவு கெட்டியாகப் பிடித்தானோ அவ்வளவு சுலபமாக நழுவிவிடுவான். இதுவே “பற்றற்றவன்” என்பதின் முற்றிலும் வேறுபட்ட பார்வை.
• சாரணர் பயிற்சியில் (scout) கற்ற 18 வகை முடிச்சுகளில்: ஒன்றைப் போட்டால் கழட்டவே முடியாது; ஸ்லிப் நாட் அதைவிட இறுக்கமாகப் பிடிக்கும், ஆனால் ஒரு பக்கத்தை இழுத்தால் நழுவிவிடும். துறவி அந்த ஸ்லிப் நாட் — வெளியே மிகுந்த அன்பும் பற்றும் தெரியும், உள்ளே பற்றற்றவன்.
• கண்ணிமைகள் இறுக்கமாக மூடினாலும் சுலபமாகத் திறக்கின்றன; வாயும் அப்படியே. தாமரையிலைத் தண்ணீர் போல இரு.

நிறைவு — கண்ணன் காட்டிய வழி

கண்ணன் வந்தான், சொல்லித் தந்தான், காட்டியும் தந்தான். அவன் வாழ்ந்து காட்டிய ஆறு வழிகாட்டுதல்கள்:

1. ஆசையின்றி சூதாடு
2. கோபமின்றி போரிடு
3. பற்றின்றி அன்பு வை
4. பயமின்றி பணிந்துவிடு
5. விஷயமின்றி ஆனந்தமாயிரு
6. செய்து கொண்டே செய்யாமல் இரு

கர்மம் — அகர்மம் — விகர்மம் (சுவாமியின் விளக்கப்படி):

நிலை	செய்பவன்	பலன்
கர்மம்	உண்டு	உண்டு
அகர்மம் (செய்து கொண்டே செய்யாமை)	உண்டு	விட்டுவிட்டான்
விகர்மம் (மோட்ச நிலை, பரம நிலை)	இல்லை	இல்லை

• தெரிவற்ற வாழ்க்கை: தெரிவு போல பெரிய துன்பமில்லை — விளையாட்டுப் பொருள் கடையில் எதை வாங்குவது, பலவகை உணவகத்தின் மெனு அட்டை. எளிமையான வாழ்க்கையில் தெரிவுகளைக் குறைத்துக் கொள்.
• பற்றற்று இரு: பற்றுடையவன் போல உலகில் வாழ்ந்துகொண்டே, உள்ளுக்குள் எதிலும் ஒட்டாமல் (ஸ்லிப் நாட் போல) — குடும்பத்திலும் சமுதாயத்திலும். இதுவே வேதாந்தத்தின் பரம ரகசியம்; கண்ணன் அதை வாழ்ந்து காட்டினான்.
• வாழ்க்கை ஒரு கொண்டாட்டம்: துறவு விரதமோ தண்டனையோ அல்ல; பேரானந்தம். உண்மையான ஆன்மீகவாதியின் முகத்தில் எப்போதும் சிரிப்பு — நடிப்பாக அல்ல, உள்ளே ஆனந்தம் இருப்பதால். கண்ணனிடம் சோகமும் நகைச்சுவையும் — எல்லா ரசமும் — உண்டு; ஆனால் எதிலும் அவன் பற்றவில்லை.
• “போதும் என்ற மனமே பொன் செய்யும் மருந்து”: போதும் என்ற மனம் உள்ளவன் துறவி; வேண்டும் என்ற மனம் உள்ளவன் சம்ஸாரி. ஆனந்தமும் போதும், துன்பமும் போதும் — ஹேயமும் இல்லை, உபாதேயமும் இல்லை; இரண்டையும் சமமாகப் பார்ப்பதே கர்மயோகம். ரசவாதிகள் தேடிய “தொடுகல்” (touchstone) இதுவே: போதும் என்ற மனம் இருந்தால் சாதாரணப் பொருளும் பொன்னாகும்; கூழுக் கஞ்சியும் அமிர்தமாகும்.

உரை “ஓம் பூர்ணமத: பூர்ணமிதம்…” சாந்தி மந்திரத்துடன் நிறைவடைந்தது.

ஆதாரம்

• [கண்ணன் வந்தான் காட்டித் தந்தான்

  சுவாமி சங்கரானந்தா

  ஆண்டு விழா உரை

  24-9-2026 — ஆத்ம வித்யாலயம் (YouTube)](https://www.youtube.com/watch?v=cg6FydbOM-M)