Vedanta Sara — class-wise notes from the ongoing discourse by Swami Sankarananda of Atma Vidyalayam. Each card below is one class; tap it to open that class's full notes. This set grows as the discourse continues.
சொல்லடைவு — 75 சொற்கள் (ஒரு சொல்லைத் தட்டினால் சுவாமி அளித்த விளக்கம் தோன்றும்)
அறிமுகம் (0:00–5:00)
வேதாந்த சாரம் வேதாந்தத்தின் "ரசத்தை" முழுமையாகத் தரும் சிறிய நூல்; இதை எழுதியவர் சதானந்தர்.
- ஆசிரியரின் காலம்: உறுதியாகத் தெரியவில்லை. நூலில் வித்யாரண்யரைக் குறிப்பிடுவதால் அவருக்குப் பின் வந்தவர்; சுமார் 600–1000 ஆண்டுகளுக்கு முன் என்று சுவாமி கணிக்கிறார்.
- வேதாந்தத்தை முழுவதுமாகத் தருவதால் பல ஆசார்யர்கள் மாணவர்களுக்கு இதை முதலில் கற்பிக்கிறார்கள்.
- முன்னர் படித்த தத்துவ போதத்தில் முக்கிய கலைச்சொற்கள் (பரிபாஷை) அறிமுகமானது.
- கலைச்சொற்கள் ஏன்? மருத்துவம் போன்ற துறைகளுக்குத் தனிச்சொற்கள் இருப்பதுபோல. அன்றாடச் சொற்களின் பொருள் ஊருக்கு ஊர் மாறும்; கலைச்சொல் எங்கும் ஒரே பொருள் தரும் (தரப்படுத்தல்).
- நூல் இறைவணக்கம் (த்வைத பாவனையில்), பின் குரு வணக்கத்துடன் தொடங்குகிறது.
ஸ்லோகம் 1: மங்களாசரணம் (5:00–22:00)
இறைவனுக்கு ராமன், கிருஷ்ணன் போன்ற பெயர் தராமல், "அகண்ட சச்சிதானந்தம்" என்ற லட்சணத்தால் வணங்குகிறார்; இந்த வணக்கத்திலேயே வேதாந்தம் முழுவும் அடங்கியுள்ளது.
ஸ்லோகம்: அண்டம் ஸச்சிதானந்தம் அவாங்மனஸகோசரம் | ஆத்மானம் அிலாதாரம் ஆஶ்ரயே அபீஷ்டஸித்தயே ||
| சொல் | பொருள் |
|---|---|
| அகண்டம் | துண்டுபடாதது, பிளக்க முடியாதது |
| சச்சிதானந்தம் | இறைவனின் லட்சணம் – இருத்தல், அறிவுணர்வு, எல்லையற்றது |
| அவாங்மனஸகோசரம் | வாக்காலும் மனதாலும் பற்ற முடியாதது |
| ஆத்மானம் | எல்லோருடைய ஆத்மா; "நான்" என்ற சொல்லின் பொருள் |
| அகிலாதாரம் | அனைத்திற்கும் ஆதாரம் – உபாதான காரணமும் நிமித்த காரணமும் |
| அபீஷ்ட ஸித்தயே | நூல் தடையின்றி நிறைவுற்று, நீண்ட காலம் பயன் தர |
அகண்டம்
- வைரம் போலக் கடினமானதால் அல்ல; ஆகாயம் போல எல்லாவற்றுக்கும் இடம் தருவதால் பிளக்க முடியாதது.
- வடிவமுள்ள எதையும் இரண்டாக்கலாம்; அதனால்தான் இறைவனை "ஒன்று" என்னாமல் "இரண்டற்றது" (அத்வைதம்) என்கிறோம்.
லட்சணம் என்றால்
- ஒரு பொருளை மற்ற அனைத்திலிருந்தும் பிரித்துக் காட்டும் சொல் (ஸர்வம் வ்யாவர்த்தகம்).
- உதா: "இரண்டு காலில் நடப்பவன்" – மனிதனுக்கு லட்சணம் அல்ல; பறவைகளுக்கும் பொருந்தும்.
- இறைவனின் லட்சணம் \= சத்-சித்-ஆனந்தம். லட்சணம் தெளிவாகாததால்தான் ஆஸ்திக-நாஸ்திக வாதம் தொடர்கிறது.
சத் – சித் – ஆனந்தம்
- சத் (இருத்தல்): எந்தப் பொருளையும் மனதில் வைக்காமல் "இருக்கிறது" என்று மட்டும் கற்பனை செய்ய முடியாது – இதுவே வாக்கு-மனத்திற்கு எட்டாத தன்மை. விவேக-வைராக்கியமுள்ள மனதுக்கே புலனாகும்; நூல் முடியும்போது தெளிவாகும்.
- சித் (அறிவுணர்வு): நாம் "இருக்கிறது" என்பதெல்லாம் ஜடப் பொருள்கள்; ஆனால் இந்த சத் அறிவுமயமானது. சித் \= ஞானம்.
- ஆனந்தம் / அனந்தம்: எல்லையற்ற இருத்தல், எல்லையற்ற உணர்வு. மூன்று சொற்களும் பிரிக்க முடியாதபடி ஒரே பொருளைக் குறிக்கின்றன.
ஜீவன் vs இறைவன்
| சத் | சித் | எல்லை | |
|---|---|---|---|
| ஜீவன் | உண்டு | உண்டு | சரீர அளவுக்கு உட்பட்டது |
| இறைவன் | உண்டு | உண்டு | அனந்தம் (எல்லையற்றது) |
- ஒரே வேறுபாடு அளவு மட்டுமே. தன்னை அனந்த சத், அனந்த சித் என்று அறிபவன் ஞானி, ஜீவன்முக்தன், பிரம்மவித் (பிரம்மவித் பிரம்மைவ பவதி).
- கடவுளை "அடைய" எதுவும் செய்ய வேண்டாம்; எல்லை என்ற நினைவை விட்டால் போதும்.
- இந்த ஞானிகளுக்கு "பூஜ்யஸ்ரீ" என்ற சிறப்புப் பெயர்.
வாக்கும் மனமும் எட்டாதது – ஏன்? (20:00–30:00)
சொல்லும் உணர்வும் பொருள்களைத்தான் பற்றும்; ஆத்மா பற்றும் "விஷயம்" அல்ல, பற்றுபவனே.
- உபநிஷத் ஆதாரம்:
- தைத்திரீய உபநிஷத் – "யதோ வாசோ நிவர்தந்தே அப்ராப்ய மனஸா ஸஹ": சொற்கள் மனதோடு சேர்ந்து அடையாமல் திரும்பும் இடம்.
- கட உபநிஷத் (யமன் – நசிகேதஸ்) – "நைவ வாசா ந மனஸா ப்ராப்தும் ஶக்யோ ந சக்ஷுஷா": வாக்கு, மனம், கண் எதனாலும் அடைய முடியாது.
- வாக்கு ஏன் பற்றாது: எந்த மொழி அகராதியிலும் நான்கு வகை சொற்களே உண்டு:
| வகை | உதாரணம் | இறைவனிடம்? |
|---|---|---|
| ஜாதி / நாம (பெயர்) | பானை, வானம், பூமி | இல்லை – சச்சிதானந்தம் பெயர் அல்ல, லட்சணம் |
| குணம் | கோபம், சிவப்பு, நீளம் | இல்லை – நிர்குணம் |
| கிரியை (வினை) | நடத்தல், பறத்தல் | இல்லை – நிஷ்க்ரியம் (படைப்பு மாயை) |
| சம்பந்தம் (உறவு) | மேலே, கீழே, உள்ளே | இல்லை – இரண்டற்றவன் |
- மனம் ஏன் பற்றாது: மனம் ஐந்து புலன்கள் வழியே உணரும்; இறைவனுக்கு ஒலி, ஒளி, வாசனை, சுவை, தொடுகை இல்லை.
- தீர்வு: "யார் பார்க்க விரும்புகிறார்?" – அந்த "நான்" தான் ஆத்மா. மனம் பற்றுவதும் விடுவதுமே ஆத்மாவால்தான்; அதைத் தனியே பார்க்க வேண்டியதில்லை.
- கண் காணும், மனம் உணரும், வாய் சொல்லும் அனைத்துமே ஆத்மாதான் – ஒரு காட்சி மட்டும் அல்ல.
- ஆத்மானம்: அமைதியில் "நான்" என அமரும்போது உணரும் அதுவே அகண்ட சச்சிதானந்தம்.
- அகிலாதாரம்:
- கிலம் \= சிறு பகுதி; அகிலம் \= ஒன்றுவிடாமல் அனைத்தும்.
- மேசை – பூந்தொட்டி போல தனி ஆதாரம் அல்ல; "எதனால் ஆக்கப்பட்டது?" என்ற பொருளில் ஆதாரம் (நாற்காலிக்கு மரம் போல).
- பிரபஞ்சம் வரும்முன்பே இருந்ததால் அது பிரபஞ்சம் போன்றதாக இருக்க முடியாது – அது ஆத்மா.
ஸ்லோகம் 2: குரு வந்தனம் (32:00–35:30)
சதானந்தர் தம் குரு அத்வயானந்தரை வணங்கி, தம் அறிவுக்கு ஏற்றவாறு வேதாந்த சாரத்தைச் சொல்வதாகப் பணிவுடன் தொடங்குகிறார்.
ஸ்லோகம்: அர்த்ததோப்யத்வயானந்தான் அதீத த்வைத பானதஃ | ுரூனாராத்ய வேதாந்தஸாரம் வக்ஷ்யே யதாமதி ||
- அர்த்ததோபி: பெயருக்கு ஏற்றபடியே வாழ்பவர்.
- அத்வயானந்தம் vs த்வைதானந்தம்:
- சாதாரண மனிதன்: "நான் வேறு, ஆனந்தம் வேறு" – எப்போதாவது கிடைத்துப் பிரியும் ஆனந்தம்.
- குரு: தானே ஆனந்தம்; வேறு ஆனந்தம் தேட வேண்டியதில்லை.
- அதீத த்வைத பானதஃ: இருமையாகத் தோன்றும் இவ்வுலகில் அதைக் கடந்தவர்.
- யதாமதி: "என் அறிவுக்கு எட்டியவரை" – பிழையற்ற நூலாக இருந்தாலும் பெரியவர்களின் பணிவுக்கு எடுத்துக்காட்டு.
ஸ்லோகம் 3: வேதாந்தம் என்றால் என்ன (35:30–53:00)
வேதாந்தம் \= உபநிஷத்துகள் என்ற பிரமாணம்; அதற்குத் துணை பிரம்ம சூத்திரம் முதலிய நூல்கள்.
ஸ்லோகம்: வேதாந்தோ நாம உபநிஷத்ப்ரமாணம் ததுபகாரீணி சாரீரகஸூத்ராதீனி ச
வேதாந்தம் \= சித்தாந்தம்
- சித்தாந்தம் \= இறுதியான தீர்மானம் (final derivation). விஞ்ஞானி பலகை முழுவதும் கணக்கிட்டு கடைசியில் எழுதும் சமன்பாடு போல.
- வேதாந்தம் \= வேதத்தின் "அந்தம்": வேதம் அளவற்றது; அது முடிந்துவிட்டது என்ற பொருள் அல்ல. கடைசியாகச் சொல்ல வந்த தாத்பர்யம்.
- வேதம் பாவ-புண்ணியம், சொர்க்கம், தேவதைகள், சிருஷ்டி என பல பேசினாலும் அவை அவாந்தரம் (சுற்றிவளைத்த பேச்சு); மையக் கருத்து "அயமாத்மா ப்ரஹ்ம".
- மஹாவாக்கியங்கள்: அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி, தத்த்வமஸி, ப்ரஜ்ஞானம் ப்ரஹ்ம, அயமாத்மா ப்ரஹ்ம.
வேதம் vs வேதாந்தம்
| வேதம் (கர்ம காண்டம்) | வேதாந்தம் (ஞான காண்டம்) | |
|---|---|---|
| எதைப் பற்றி | இனிமேல் அடைய வேண்டியவை (ஸாத்ய வஸ்து) | ஏற்கனவே இருப்பது (ஸித்த வஸ்து) |
| உதாரணம் | மழை, குழந்தை, சொர்க்கம், நீண்ட ஆயுளுக்கான சாதனங்கள் | "நீ ஏற்கனவே இறைவன்" – மறந்ததை நினைவூட்டுதல் |
பிரமாதா – பிரமாணம் – பிரமேயம்
| சொல் | பொருள் | மோப்ப நாய் உதாரணம் |
|---|---|---|
| பிரமாதா | அறிய விரும்புபவன் | நாய் |
| பிரமேயம் | அறியப்பட வேண்டியது | குற்றவாளி / போதைப்பொருள் |
| பிரமாணம் | அறிவதற்கான சாதனம் | வாசனை (மூக்கு) |
- தேனைச் சுவைக்க நாக்கு வேண்டும்; கண்ணோ காதோ பயன்படாது. அதுபோல இறைவனை அறிய புலன்கள் பயனற்றவை; உபநிஷத்தே பிரமாணம் (சப்த பிரமாணம்).
- சாங்கியம், வைசேடிகம், ந்யாயம், பூர்வ மீமாம்சை, பௌத்தம், சமணம், விஞ்ஞானம் – இவை இறைவனைக் காட்டா. இது மொழிப் பிரச்சனை அல்ல; வாக்கிய அமைப்பின் தன்மை.
ததுபகாரீணி – துணை நூல்கள்
- சாரீரக மீமாம்சை \= பிரம்ம சூத்திரம் (வியாசர்). சாரீரகம் \= சரீரத்தினுள் இருக்கும் ஆத்மா (சரீரி) பற்றியது.
- உபநிஷத் சொன்னதை தர்க்கம், யுக்தி, அனுபவம் கொண்டு விளக்கும் துணைப் பிரமாணம்.
- "ஆதி" – வேதாந்த சாரம் போன்ற நூல்களும் உதவி செய்யும்.
உபநிஷத் என்ற சொல்லின் பொருள் (53:00–1:03:30)
உபநிஷத் என்ற தலைப்பே நூலின் சாரம், விளைவு, பயன் மூன்றையும் சொல்லிவிடுகிறது – வேறு எந்த நூலின் தலைப்பும் இப்படி இல்லை.
| பகுதி | பொருள் |
|---|---|
| உப | அருகில் – உன்னை உன்னிடம் இட்டுச் செல்வது, உள்முகமாகத் திருப்புவது |
| நி | நிச்சயமாக – வேறு வழியில்லை |
| ஷத் | மூன்று பொருள்: தகர்த்தெறிதல் (விஶரணம்), அடைவித்தல் (அவகதி), வேரோடு புடுங்குதல் |
- எதைத் தகர்க்கிறது? சம்சாரம் (பவம்).
- மனிதனுக்கு மட்டும் "அடுத்து என்ன?" என்ற இடைவிடாத பதற்றம்; ஆழ்மனதில் இறுக்கிக் கட்டிய தந்தி போல் இருக்கிறது. இதுவே சம்சாரம்.
- மோட்சம் \= பேரானந்தத்தைத் தடுக்கும் இந்த பவத்திலிருந்து முழு விடுதலை; அப்போது தளர்ச்சி, ஓய்வு, ஆனந்தம்.
- உப – மிக அருகில் இருப்பது நானே: தோல், தசை, எலும்பைவிட நான் எனக்கு அருகில். ஆனால் ஆனந்தம் தொலைவில் இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது; உபநிஷத் உன்னை உன்னிடமே அமரவைக்கிறது.
- 108 உபநிஷத்துகள் (வேதத்தின் ஞான காண்டம்): வெவ்வேறாக இருந்தாலும் "ஆத்மாவே பிரம்மம்" என்பதில் ஒத்துப் போகின்றன – இது சமன்வயம்.
- வியாசரின் பிரம்ம சூத்திரத்தின் முதல் அத்தியாயம் சமன்வய அத்தியாயம்; முதல் சூத்திரம் "அதாதோ ப்ரஹ்ம ஜிஜ்ஞாஸா".
சுருக்கம்
- இன்று மூன்று ஸ்லோகங்கள்: இறைவணக்கம், குரு வணக்கம், வேதாந்தம் என்ற சொல்.
- நூல் உபநிஷத்தையும் பிரம்ம சூத்திரத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது.
- அடுத்த வகுப்பு: அனுபந்த சதுஷ்டயம்.
அறிமுகம் (0:00–3:00)
இந்த வகுப்பு அனுபந்த சதுஷ்டயத்திலிருந்து அதிகாரி லட்சணம் வரை, அதிகாரிக்குரிய கர்மங்கள் வரை செல்கிறது.
- தொடக்கம்: குரு வந்தனம், தட்சிணாமூர்த்தி தியானம், சாந்தி மந்திரம்.
- முந்தைய வகுப்பில்: இறைவணக்கம், குரு பிரார்த்தனை, "வேதாந்தம்" என்ற சொல்லின் பொருள்.
- ஆசிரியர் (சதானந்தர்) கூற்று: வேதாந்தம் \= உபநிஷத்துகள் என்ற பிரமாணம்; அதற்குத் துணையாக பிரம்ம சூத்திரம் (சாரீரக சூத்திரம்) போன்ற நூல்கள்.
- துணை நூல்களின் மூன்று வகைகள்:
1. சித்தி கிரந்தங்கள் – அத்வைத சித்தி, நைஷ்கர்ம்ய சித்தி.
2. விவேக நூல்கள் – திருக்-திருஷ்ய விவேகம் போன்றவை.
3. பொது (popular) நூல்கள் – ஆத்ம போதம், தத்துவ போதம், வேதாந்த சாரம்; வேதாந்தத்தை மக்களிடம் எளிதாகக் கொண்டு செல்பவை.
பிரமாணம் – அறிவு தரும் சாதனம் (3:00–14:00)
பிரமாணம் அறிவைத் தருகிறது; ஆனால் அது உண்மையா பொய்யா என்பதை விசாரணையால்தான் நிச்சயிக்க வேண்டும்.
- பொருள்: முறையாக அறிவைப் பெறும் கருவி (valid means of knowledge). "மா" / "மானம்" \= அளத்தல்.
- எல்லா உயிர்களும் பிரமாணங்களால் உலகை "அளந்து" வாழ்கின்றன.
- பட்டாம்பூச்சிக்கு வாசனையே முக்கிய பிரமாணம்; புழுவாக இருந்தபோது நாக்கு. ஒரே உயிரிலும் பிரமாணம் மாறுகிறது.
- எத்தனை பிரமாணங்கள்?
- சிலர்: இரண்டு மட்டும் – பிரத்தியக்ஷம் (புலன்கள்), அனுமானம் (inference).
- வேதாந்திகள்: மேலும் மூன்று சேர்த்து ஐந்து (சப்த பிரமாணம் உட்பட).
- அடிப்படை புலன்களே; நமக்குத் தெரியும் "உலகம்" நம் இந்திரியங்களின் சக்தியும் எல்லையும் சார்ந்தது.
- மனிதன் புத்தியால் புலன்களின் எல்லையை விரிவாக்குகிறான் – டெலஸ்கோப், மைக்ரோஸ்கோப், மூக்குக்கண்ணாடி.
- பிரமாணம் ≠ உண்மை: கானல்நீர் உதாரணம் – கண் "நீர்" என்கிறது; நாக்கு, தொடுதல் போன்ற பிற பிரமாணங்களால் சோதித்தே உண்மை தெரியும்.
- சப்த பிரமாணம்: புத்தகமும் (உபநிஷத்து) அறிவைத் தரும் பிரமாணம்.
- ஆத்மா, பிரம்மம், பிறப்பு-இறப்பு, பந்தம், மோட்சம் பற்றி அறிய உபநிஷத்தே பிரமாணம்.
- அதையும் மனனம் (தொடர் சிந்தனை, விசாரணை) மூலம் உறுதி செய்ய வேண்டும்.
- குரு பரம்பரை அனுபவத்தால் உறுதிசெய்ததால், உபநிஷத்தை "உண்மையைத் தரும் பிரமாணம்" என நம்பி ஏற்பது \= ஸ்ரத்தா.
- பிரமாண விசாரம் பெரிய தலைப்பு; பின்னொரு வகுப்பில் விரிவாக.
ஸ்லோகம் 4–5: அனுபந்த சதுஷ்டயம் (14:00–21:00)
உபநிஷத்தின் அனுபந்தமே இந்த நூலுக்கும் அனுபந்தம் என்பதால், ஆசிரியர் தனியாக விளக்கவில்லை (ஸ்லோகம் 4: "பதக் ந ஆலோசனீயாள்").
- அனுபந்தம் \= ஒவ்வொரு நூலுக்கும் இருக்க வேண்டிய முன்னுரை (introduction).
- ஸ்லோகம் 5: அனுபந்தம் \= அதிகாரி + விஷயம் + சம்பந்தம் + பிரயோஜனம்.
| அங்கம் | கேள்வி | வேதாந்த சாரத்தில் |
|---|---|---|
| விஷயம் | நூல் எதைப் பற்றியது? | ஜீவ-பிரம்ம ஐக்கியம் – நானே இறைவன் |
| பிரயோஜனம் | என்ன பயன்? | மோட்சம் |
| அதிகாரி | யாருக்கு ஏற்றது? | மோட்சத்தில் தீவிர ஆர்வமுள்ள முமுக்ஷு |
| சம்பந்தம் | விஷயத்துக்கும் பயனுக்கும் உறவு? | அறிவே மோட்சம் |
- சம்பந்தத்தின் முக்கியத்துவம்: தவம், விரதம், தியானம், பக்தி மூலம் மகான்கள் மோட்சம் தேடினார்கள்; ஒரு நூலைப் படித்தால் மோட்சமா? – என்ற ஐயத்தை இது தீர்க்கிறது.
- இறைவனோடு கலத்தல் ஒரு செயல் அல்ல; நீ ஏற்கனவே இறைவன்.
- அறியாமையால் "நான் வேறு, கடவுள் வேறு" என்ற எண்ணம்; சரியான அறிவை நூல் தரும் – அதுவே மோட்சம் (ஞானமேவ மோக்ஷம்).
- விஷயம், பிரயோஜனம், சம்பந்தம் – தத்துவ போதத்தில் ஏற்கனவே பார்த்தோம். இங்கு ஆசிரியர் அதிகாரி பற்றி மட்டும் விரிவாகப் பேசுகிறார்.
ஸ்லோகம் 6: அதிகாரி லட்சணம் (21:00–35:00)
மனத்தூய்மையும் மன ஒருமுகப்பாடும் கொண்ட, மோட்சத்தில் ஆர்வமுள்ளவனே அதிகாரி; பிறப்பு அல்ல.
ஸ்லோகத்தின் பகுதிகள்:
- விதிவத் அதீத வேத வேதாங்க – முறைப்படி (உபநயனம், குருகுலம்) வேதமும் ஆறு வேதாங்கங்களும் (சிக்ஷா, கல்பம், வ்யாகரணம், நிருக்தம், சந்தஸ், ஜோதிடம்) கற்றவன்.
- ஆபாததஃ அதிகத அில வேதார்த்த – வேதார்த்தத்தை மேலோட்டமாக (பொது அறிவாக) அறிந்தவன். மனப்பாடம் இருந்தாலும் குருவிடம் கற்காவிட்டால் அது ஆழமான அறிவு அல்ல.
- அஸ்மின் ஜன்மனி ஜன்மாந்தரே வா – இந்தப் பிறவியிலோ முந்தைய பிறவிகளிலோ (உதா: சுகர், விதுரர்).
- காம்ய நிஷித்த வர்ஜன – ஆசைக் கர்மங்களையும் தீய கர்மங்களையும் விட்டவன்.
- நித்ய நைமித்திக பிராயச்சித்த உபாசனா அனுஷ்டானம் – இந்த நான்கு வகை கர்மங்களைச் செய்பவன்.
- நிர்கத நிகில கல்மஷதயா – இதனால் மனதின் அழுக்குகள் நீங்கி, நிதாந்த நிர்மல மனம் கொண்டவன்.
- சாதன சதுஷ்டய சம்பன்ன ப்ரமாதா – நான்கு சாதனங்களையும் கொண்ட "அறிபவன்" (கர்த்தா அல்ல; செயலால் அல்ல, அறிவால் மோட்சம்).
சுவாமியின் விளக்கம்:
- இது பிராமணர்களுக்கு மட்டும் என்று நினைக்க வேண்டாம். காலம் தொடக்கமில்லாதது; அனந்த கோடி பிறவிகளில் எல்லோரும் எல்லா வர்ணமாகவும், முனிவராகவும், விலங்காகவும் வாழ்ந்திருக்கிறோம்.
- சென்ற பிறவிகளில் வேதம் கற்றிருக்காமல் யாரும் இருக்க முடியாது; பிரம்மத்தை அறிய ஆசை வந்தவனே பிராமணன். தாழ்வு மனப்பான்மையும் உயர் மனப்பான்மையும் வேண்டாம்.
- "வேதம், உபநிஷத்து என்று ஒன்று இருக்கிறது; அதைப் படிக்க வந்தேன்" – இந்த ஆபாத ஞானமே போதும்.
மனத்திற்கு தேவையான இரண்டு இயல்புகள்:
- ஏகாக்ர புத்தி (மன ஒருமுகப்பாடு): ஒரு தலைப்பை முடிவு கிடைக்கும் வரை நீண்ட நேரம் சிந்திக்கும் வல்லமை. இது இருந்தால் தனியாக தியானம் தேவையில்லை; தியானத்தால் சித்தி கிடைக்கலாம், ஞானம் கிடைக்காது.
- சித்த சுத்தி (மனத்தூய்மை): மனதின் மாசு \= ராக-த்வேஷம் (விருப்பு-வெறுப்பு); புத்தியின் மாசு \= மோகம். எல்லாமே இறைவனின் வெளிப்பாடு என்று புரிந்தால் விருப்பு-வெறுப்பு தணியும்.
- வேதாந்தம் படிக்கப் படிக்கவே மனம் தூய்மையடைந்து ஒருமுகப்படும்; முன்பே தகுதி அடைந்துவிட்டு வர வேண்டியதில்லை.
காமிய மற்றும் நிஷித்த கர்மம் – விடுவிக்க வேண்டியவை (ஸ்லோகம் 7–8, 35:00–43:00)
சுவாமி பழைய யக்ஞ உதாரணங்களை இன்றைய வாழ்க்கைக்குப் பொருந்தும்படி மறுவிளக்கம் செய்கிறார்.
காமிய கர்மம் (ஸ்லோகம் 7)
- நூல் வரையறை: சொர்க்கம் போன்ற விரும்பிய பலன்களைத் தரும் கர்மங்கள் – ஜோதிஷ்டோமம் (சொர்க்கம்), காரீரிஷ்டி (மழை), புத்ரகாமேஷ்டி (குழந்தை).
- இன்றைய பொருள்: இஹலோக, பரலோக சுகத்துக்காகப் பணத்தைத் தேடிக் குவிக்கும் செயல்கள் எல்லாம் காமிய கர்மம்.
- பணம் பதவி, புகழ், மரியாதை எல்லாம் தருவதால் மனத்தை அசுத்தப்படுத்தும் முக்கிய காரணம்.
- தீர்வு: பணத்தின் மீது விருப்பும் வேண்டாம், வெறுப்பும் வேண்டாம். வாழ்வாதாரம், குடும்பம், சமூகத் தொண்டுக்கு அளவாக – உழைப்புக்கு கிடைப்பதை ஏற்று வாழுதல்.
| பணத்தை அணுகும் விதம் | பெயர் |
|---|---|
| விரும்பிக் குவிப்பவன் | கர்மி |
| விருப்பு-வெறுப்பின்றி கையாள்பவன் | கர்மயோகி |
| முழுவதுமாகத் துறந்தவன் | சன்னியாசி |
நிஷித்த கர்மம் (ஸ்லோகம் 8)
- நூல் வரையறை: நரகம் போன்ற துன்பப் பலன்களைத் தரும், வேதம் தடைசெய்த கர்மங்கள் (உதா: பிரம்மஹத்தி). வழக்கமான பட்டியல்: குடி, விபச்சாரம், பொய், திருட்டு.
- இன்றைய பொருள்: பிறர் மனதைப் புண்படுத்துவதுதான் மிகப் பெரிய நிஷித்த கர்மம் – செயலாலோ, பேச்சாலோ, அறிவுரையாலோ.
- பேசும்போது பதில் தராமல் இருப்பது, ஒருவரின் வாய்ப்பைத் தட்டிப் பறிப்பது, போட்டி போடுவது – இவையும் மனதைப் புண்படுத்தும்.
- போட்டியின்றி, எல்லோரிடமும் அனுசரணையாக வாழ்வதே நற்கர்மம்.
நித்திய கர்மம் மற்றும் பஞ்சமகா யக்ஞம் (43:00–59:30)
நித்திய கர்மம் \= காரணமின்றி தினமும் செய்ய வேண்டிய கடமைகள்; இன்றைக்கு அத்தியாவசிய வடிவம் பஞ்சமகா யக்ஞம்.
- நூல் வரையறை: சந்தியாவந்தனம், அக்னிஹோத்ரம்; செய்யாவிட்டால் ப்ரத்யவாயம் (சிறு பாவம்) உண்டாகும்.
- சந்தியாவந்தனம்: காலை, நண்பகல், மாலை – மூன்று சந்தி நேரங்களில் வழிபாடு.
- இன்றைய பொருள்: பல் துலக்குதல், குளித்தல், தூய்மையான உடை, அளவான உணவு, ஒழுக்கம், தினசரி தெய்வ வழிபாடு. (வேலை/தொழில் நித்திய கர்மம் அல்ல – அது வாழ்வாதாரத்துக்கானது.)
- செய்தால் தனி லாபம் இல்லை; செய்யாவிட்டால் பிறருக்குத் தொல்லை (உதா: துர்நாற்றம்) – இதுவே ப்ரத்யவாயம் என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.
- சங்கரர் கருத்து: "செய்யாமையால் பாவம்" என்பது முரணானது; நித்திய கர்மத்துக்கு அவர் வேறு விளக்கம் தருகிறார்.
- இவை எல்லாம் மனத்தூய்மை, ஒருமுகப்பாட்டுக்காகவே. கர்மம் \= கொடுத்து வாங்கும் பரிமாற்றம்; தெய்வத்திடம் கொடுத்து தெய்வத்திடம் வாங்கினால் அது யக்ஞம் (கீதை: யஜ்ஞார்த்த கர்ம).
பஞ்சமகா யக்ஞம் – நடைமுறையில்
| யக்ஞம் | யாருக்கு | எளிய நடைமுறை |
|---|---|---|
| தேவ யக்ஞம் | தெய்வம் | தினமும் ஒரு நிமிடம் கைகூப்பி வணங்குதல்; விளக்கேற்றி பூஜை; முடியாவிட்டால் வாரம் ஒருமுறை கோயிலில் 2 மணி நேரம் |
| ரிஷி யக்ஞம் | கற்றுக்கொடுத்த ஆசிரியர்கள் | தினமும் ஏதாவது ஒரு நூலைப் படித்தல் – கீதை, பாகவதம், அல்லது பழைய பாடப்புத்தகமே கூட |
| பித்ரு யக்ஞம் | முன்னோர் | சாப்பிடும்முன் 30 வினாடி முன்னோரை நினைத்து உணவை அர்ப்பணித்தல் (அமாவாசை தர்ப்பணம் முடியாவிட்டாலும்) |
| மனுஷ்ய (ஆத்ம) யக்ஞம் | சுற்றியுள்ள மக்கள் | தினமும் யாருக்காவது ஒரு உபகாரம்; காவலாளிக்கு வணக்கம், புன்னகை, இனிய சொல் |
| பூத யக்ஞம் | ஜட உலகம், உயிரினங்கள் | நீர் சேமிப்பு; கார் பூலிங்/பொதுப் போக்குவரத்து; எரிபொருள், மின்சாரம் சேமிப்பு; பிளாஸ்டிக், ரசாயனத்தால் நிலத்தை மாசுபடுத்தாமை |
- ரிஷி யக்ஞத்தின் நோக்கம்: படிக்கும் பழக்கம் வந்தால்தான் பின்னர் உபநிஷத்து படிக்க முடியும்.
- பூத யக்ஞம் \= நீர், காற்று, அக்னி, நிலம் என ஐந்து பூதங்களுக்கும் காட்டும் மரியாதை; இதுவும் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும்.
நைமித்திக மற்றும் பிராயச்சித்த கர்மம் (59:30–1:11:30)
இரண்டும் செய்ய வேண்டியவை; நோக்கம் மீண்டும் மனத்தூய்மை.
நைமித்திக கர்மம்
- ஒரு குறிப்பிட்ட நிமித்தத்திற்காக (காரணத்திற்காக) செய்யும் கர்மம். நூல் உதாரணம்: ஜாதேஷ்டி (குழந்தை பிறந்தவுடன்).
- இன்றைய வடிவம்:
- அமாவாசை, பௌர்ணமி, கிரகண கால வழிபாடுகள்.
- பண்டிகைகள்: பொங்கல், தீபாவளி, நவராத்திரி, கிருஷ்ண ஜெயந்தி, ராம ஜெயந்தி.
- குடும்பச் சடங்குகள் (சம்ஸ்காரங்கள்): நாமகரணம், அன்னப்ராசனம், விஜயதசமி அக்ஷராப்யாசம், மஞ்சள் நீராட்டு, முன்/பின் திருமண சடங்குகள், ஓய்வு, மரண சடங்குகள்.
பிராயச்சித்த கர்மம்
- பாவத்தை நீக்கும் கர்மம். ஆங்கிரஸ ஸ்மிருதியின் விளக்கம்: "பிராய" \= தவம், "சித்த" \= நிச்சயம்; இரண்டும் சேர்ந்தது பிராயச்சித்தம்.
- தர்ம சாஸ்திர நூல்கள் (மனு, யாஜ்ஞவல்க்ய, ஆம்பஸ்தம்ப, ஆங்கிரஸ ஸ்மிருதிகள்) பல பிராயச்சித்தங்களைச் சொல்கின்றன: அகமர்ஷணம், கிருச்சிரம், அதிகிருச்சிரம், சாந்திராயணம் முதலியன.
- ஏன் தேவை: யாருக்கும் தெரியாத தவறுகளுக்காக (தாய், தந்தை, நண்பன், குருவுக்கு செய்த துரோகம்) குற்ற உணர்வில் வாழாமல், தனக்குத்தானே தண்டனை கொடுத்துக்கொண்டு விடுபட.
- உண்ணாவிரதம் சிறந்த தவம்: பசி ஒவ்வொரு முறையும் நோன்பையும் இறைவனையும் நினைவூட்டும். விரதம் வெளிப்படையாகத் தெரியக்கூடாது.
இரண்டு உதாரண விரதங்கள்:
| விரதம் | காலம் | முறை |
|---|---|---|
| அதிகிருச்சிரம் | 9 நாட்கள் | முதல் 3 நாள் காலையில் ஒரு பிடி சாதம்; அடுத்த 3 நாள் மாலையில் ஒரு பிடி; கடைசி 3 நாள் யாராவது தானாகக் கொண்டுவந்து கொடுத்தால் மட்டும் ஒரு பிடி |
| சாந்திராயணம் | ஒரு மாதம் (சந்திர சுழற்சி) | பௌர்ணமியன்று நாளுக்கு 15 கவளம்; தேய்பிறையில் நாளுக்கு ஒன்று குறைத்து அமாவாசையில் முழு உபவாசம்; வளர்பிறையில் மீண்டும் ஒவ்வொன்றாகக் கூட்டுதல் |
- சுவாமி கூறுவது: இதனால் உடல்சுத்தி (வயிற்று பாக்டீரியா சமநிலை, திசு புதுப்பித்தல்), மனச்சுத்தி, பசியைக் கட்டுப்படுத்தும் வல்லமை, இறைச்சிந்தனைக்கு அதிக நேரம். (உடல்நலம் சார்ந்த இக்கூற்றுகள் சுவாமியின் கருத்து; நீண்ட உண்ணாவிரதத்துக்கு முன் மருத்துவரிடம் கலந்தாலோசிப்பது நல்லது.)
சுருக்கம் மற்றும் அடுத்த வகுப்பு (1:11:30–1:14:19)
அதிகாரி \= காமிய, நிஷித்த கர்மங்களை விட்டு, நித்திய-நைமித்திக-பிராயச்சித்த-உபாசனை கர்மங்களைச் செய்து, தூய்மையான ஒருமுகப்பட்ட மனம் கொண்ட முமுக்ஷு.
| கர்மம் | நிலை | இன்றைய சுருக்கம் |
|---|---|---|
| காமிய | விடு | பணத்தைக் குவிக்கும் ஆசைச் செயல்கள் |
| நிஷித்த | விடு | பிறர் மனதைப் புண்படுத்தும் செயல்கள் |
| நித்திய | செய் | தினசரி கடமைகள் + பஞ்சமகா யக்ஞம் |
| நைமித்திக | செய் | பண்டிகைகள், குடும்பச் சடங்குகள் |
| பிராயச்சித்த | செய் | விரதம்/தவம் மூலம் பாவ நீக்கம் |
| உபாசனை | செய் | அடுத்த வகுப்பில் |
- அடுத்த வகுப்பு: உபாசனை என்ற கர்மம். வெள்ளிக்கிழமை வகுப்பு நடைபெறாமல் போகலாம்; அடுத்த சந்திப்பு செவ்வாய்க்கிழமை.
- முடிவு: பூர்ணமதள் சாந்தி மந்திரம்.
மீள்பார்வை: கர்மங்களும் வைராக்கியமும் (1:00–8:00)
கர்மங்களைத் தெரிந்தெடுத்துச் செய்வதன் நோக்கம்: மனம் பக்குவப்பட்டு வைராக்கியமும் விவேகமும் வருவது.
- அதிகாரி: நிஷித்த கர்மத்தை விடுகிறான்; நித்திய, நைமித்திக, பிராயச்சித்த கர்மங்களைச் செய்கிறான்; காமிய கர்மத்தைக் குறைக்கிறான்.
- காமிய கர்மம் முழுவதும் தடையில்லை; ஞானத்துக்கு இடையூறாகாத ஆசைகளை நிறைவேற்றலாம். குருகுலத்தில் சேர்ந்தபின் "முழுநேர ஈடுபாடு" வந்தால் புதிய ஆசைக் கர்மங்கள் தானாகக் குறையும்.
- யக்ஞம் = கொடுத்தல்-வாங்குதல் (transaction). தரும்போது கர்த்தா, பெறும்போது போக்தா.
- ஏன் கர்த்தா-போக்தாவாக இருக்க வேண்டும்? ஆத்மா அகர்த்தா, அபோக்தா. ஆனால் அனாதிகாலமாகச் செய்து-அனுபவித்து பழகியவன் ஒரே நாளில் அதை விட முடியாது; வைராக்கியத்தால் படிப்படியாகத்தான்.
- விவேகம்: உலக சுகங்கள் அநித்தியம் – கையில் பிடித்த பறவை பறந்துவிடுவதுபோல், கண்ணாடிப் பாத்திரம் உடைவதுபோல். நித்திய சுகம் எங்கே என்ற தேடல் தொடங்குகிறது.
- இன்று: கர்ம வரிசையின் கடைசியான உபாசனை.
உபாசனை – மனதால் செய்யும் கர்மம் (8:00–20:00)
உபாசனை ஞானம் அல்ல; தியானத்துக்கு உபநிஷத் தரும் பெயர். இது மனத்தால் மட்டும் செய்யும் தீவிரமான கர்மம் (மானச கர்மம்).
- சொல்: ஆசனம் = அமர்தல்; உபாசனம் = அருகில் அமர்தல். கூட்டத்தில் சிலர் காலிஇடத்தில் அமர்வார்கள்; சிலர் பெரியவர் அருகில் – இடமில்லையெனில் காலடியில். ஆத்மாவின் அருகில் அமர்வதே உபாசனம்.
- அகங்காரம் vs ஆத்மா: அறியாமை வசப்பட்ட ஆத்மாவே அகங்காரம்; அது எப்போதும் "ரசத்தை" (சுகம், அமைதி) தேடி அலைகிறது. ஞானம் வந்தால் தேடல் நிற்கும் – பத்தாம் ஆள் தன்னைக் கண்டவுடன் தேடுவதை நிறுத்துவதுபோல.
- முன்னைய கர்மங்கள் உடல், வாக்கு, மனம் மூன்றாலும்; உபாசனையில் உடல் அமைதியாக, புலன்கள் அடங்க, மனம் மட்டும் வேலை செய்கிறது.
மானச கர்மத்தின் வலிமை
| வகை | விளக்கம் |
|---|---|
| தீவினை (செய்வினை) | ஒருவர் அழிய வேண்டும் என்று தீவிரமாக எண்ணுவது – அவருக்கு நோய், மனத்துயர் என சுவாமி கூறுகிறார் |
| நல்வினை | ஒருவர் குணமடைய, குடும்பம் ஒற்றுமையாக வாழ தீவிரமாக விரும்புவது – ரிஷிகள் இப்படி உதவினார்கள் |
- உடலால், வாக்கால் செய்வதைவிட மனதால் செய்யும் யக்ஞத்துக்கு ஆயிரம் மடங்கு பலன் என்று சொல்வார்கள்.
- உதாரணம் – பூசலார் நாயனார்: மனதிலேயே கல் கல்லாகக் கோயில் கட்டினார். அதே நாளில் மன்னனும் கோயில் கும்பாபிஷேகம் வைத்தான்; சிவன் அடியாரின் மனக் கோயிலுக்கே சென்றார்.
- மனத் தொற்று: வைரஸ் ஒரு செல்லுக்குள் நுழைந்து நூறு மடங்காகப் பெருகுவதுபோல (கொரோனா உதாரணம்), தீய எண்ணங்கள் பலவீனமான மனங்களில் புகுந்து பெருகும் – தூரம் தடையல்ல என்று சுவாமி கூறுகிறார். காரணமில்லாத பயம், விரக்தி இதனால் வரலாம் என்பது அவரது கருத்து.
- இவ்வளவு சக்தி இருப்பதால், அதை வேதாந்தம் படிக்கத் தயாராகும் நல்ல வழியில் உபநிஷத்துகள் திருப்புகின்றன.
ஸ்லோகம்: சகுண பிரம்ம மானச வ்யாபாரம் (20:00–30:00)
சதானந்தரின் வரையறை: உபாசனை = சகுண பிரம்மத்தைப் பற்றிய மனச் செயல்; உதாரணம் சாண்டில்ய வித்யா.
ஸ்லோகம்: உபாஸனானி ஸுணப்ரஹ்மவிஷயமானஸவ்யாபாரரூபாணி ஶாண்டில்யவித்யாதீனி
- மானச வ்யாபாரம்: ஒரே தலைப்பைப் பற்றி நீண்ட நேரம் தொடரும் எண்ணம். (நோயாளி நோயையே, தேர்வுக்குப் படிப்பவன் பாடத்தையே நினைப்பதுபோல.)
- நிர்குண vs சகுண பிரம்மம்:
- நிர்குண பிரம்மம் தியானிக்கும் நானே – தன்னைத் தானே தியானிக்க முடியாது; அது சமாதி.
- தியானம் தனக்கு வேறான ஒன்றைப் பற்றித்தான். ஞானம் குருவிடமிருந்து; தியானம் அதை உணரும் வழி. தவறாக உணர்வதைச் சரியாக உணர வைப்பது சமாதி.
- சகுண பிரம்மம் = இறைவன், பல உருவங்களில். தியான ஸ்லோகங்கள் (கணானாம் த்வா, ஸுக்லாம்பரதரம்) சொல்லும்போதே உருவம் மனதில் தோன்றும்.
- கண்ணன் சிலையை நிறம், ஆபரணம், புல்லாங்குழல், மயில்பீலி என விவரமாக நினைப்பது – சதாசிவ பிரம்மேந்திரரின் "மானச சஞ்சரரே" பாடல் இதற்கு உதாரணம்.
- வித்யாக்கள்: சாந்தோக்ய, பிரஹதாரண்யக உபநிஷத்துகளில் சுமார் 35 வகை உபாசனைகள் – சாண்டில்ய, உபகோஸல, தஹர, பூம, பஞ்சாக்னி, சோடசகலா, ஸம்வர்க்க, புருஷ வித்யா முதலியன.
சாண்டில்ய வித்யா (சாந்தோக்யம் 3.14)
மந்திரம்: ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம தஜ்ஜலான் இதி ஶாந்த உபாஸீத
| சொல் | பொருள் |
|---|---|
| ஸர்வம் | உபநிஷத்தில் – எல்லா லோகங்களிலும் உள்ள அறிவுடையன, அறிவற்றன அனைத்தும் (அகிலம்) |
| கலு | பொருள் இல்லாத அசை (சந்தஸுக்காக) |
| இதம் ப்ரஹ்ம | இவை அனைத்தும் பிரம்மமே |
| தஜ்ஜலான் | அதில் பிறந்து, அதில் ஒடுங்கி, அதில் நிலைத்திருப்பது (அடுத்த பகுதி) |
| ஶாந்த உபாஸீத | அமைதியான, கலங்காத மனத்துடன் உபாசிக்கவும் |
- ஒவ்வொரு அணுவும், அணுவுக்குள் இருக்கும் ஆகாயமும், அணுவின் இயக்கமும் அவனே; என் உடம்பும் அணுக்களாலானதால் அதுவும் இறைவனே – இதை தொடர்ந்து சிந்திப்பதே உபாசனை.
- அணு விஞ்ஞானியாக இருந்தால் அதையே ஆழமாகச் சிந்திக்கலாம் – விஞ்ஞான முறை உபாசனையும் மெய்ஞானமே, முடிவில் பிரம்மத்தில்தான் அமர்வோம்.
தஜ்ஜலான் – குவாண்டம் உவமையுடன் (33:00–55:00)
தஜ்ஜலான் என்ற ஒரே சொல் முழு சிருஷ்டியையும் சொல்கிறது; சுவாமி அதைக் குவாண்டம் இயற்பியல் உவமையால் விளக்கி, அந்த விளக்கமே ஒரு மானச வ்யாபாரம் என்கிறார்.
| பகுதி | பொருள் | சிருஷ்டியில் |
|---|---|---|
| தஜ்ஜ (தத் + ஜ) | அதிலிருந்து பிறக்கிறது | தோற்றம் |
| தல்ல (தத் + ல) | அதில் ஒடுங்குகிறது | லயம் |
| ததன (தத் + அன) | அதில் நிலைத்து வாழ்கிறது | ஸ்திதி |
குவாண்டம் உவமை (சுவாமியின் விளக்கம்)
- பொருளின் அடிப்படை: ஆகாயம் (space), குவார்க்குகள், அவற்றை ஒட்டும் க்ளூவான் விசை.
- நுண்ணிய துகள்கள் அளவிடும்போது ஒரு இடத்தில் தோன்றுகின்றன; அளவிடாதபோது "எங்கும்" இருக்கும் நிலை (ஸ்க்ரோடிங்கர் சமன்பாடு – நிகழ்தகவு வட்டம் / orbital).
- நுண்ணிய நிலையில் அநிச்சயம் (குவாண்டம்); திரண்ட ஸ்தூல நிலையில் நிச்சயம் (நியூட்டன் விதிகள்) – இதை சுவாமி பஞ்சீகரணத்தோடு ஒப்பிடுகிறார்.
- அளவிடும் கருவி நம் உணர்வு (consciousness). தியானத்தில் உடலை "அளப்பதை" நிறுத்தினால் உடல் தோன்றுவதில்லை; மீண்டும் "நான் இருக்கிறேன்" என்ற நினைவு வந்தவுடன் தோன்றுகிறது.
- இங்கும் எங்கும் ஒரே சமயம் இருப்பது – இதுவே பிரகிருதி / மாயை / அனிர்வசனீயம்.
குறிப்பு: இந்த உவமை சுவாமியின் தியான விளக்கம்; "உணர்வே அளவீட்டைத் தீர்மானிக்கிறது" என்பது இயற்பியலில் ஒரு விளக்கம் மட்டுமே, ஒம்மதியல் இல்லை.
மித்யாவின் வரையறை
- ஸத்அஸத்ப்யாம் அனிர்வசனீயம் = உள்ளது என்றோ இல்லாதது என்றோ சொல்ல முடியாதது – இதுவே மித்யா.
நீயே தஜ்ஜலான்
- உணர்வு கவனித்தால் தோன்றும் (தஜ்ஜ), கவனம் விலகினால் மறையும் (தல்ல), தொடர்ந்து கவனித்தால் நிலைத்திருக்கும் (தனன) – அதனால் நீயே சர்வ ஆதாரம்.
- கயிறு-பாம்பு (அத்யாசம்): வெளியே கயிறு, மனதில் பாம்பு; அதுபோல வெளியே பிரம்மம், மனதில் "உலகம்".
- ஈஸ்வர சிருஷ்டி vs ஜீவ சிருஷ்டி (பஞ்சதசி): வெளி உலகை இறைவன் படைக்கிறார்; "என் வீடு, என் சொத்து, என் புகழ்" என்ற உலகை அகங்காரம் என்ற பேனா எழுதும் சுயசரிதை.
- விசாரம் முடிந்து "இங்கு அனைத்தும் நானே" என்ற பேருணர்வில் நிற்பது சமாதி; அதுவரை தியானம்.
- பஞ்சகோசங்கள் வழியே உள்ளே செல்லும்போது (அன்னமயம் → பிராணமயம் → மனோமயம் → விஞ்ஞானமயம் → ஆனந்தமயம்), ஸ்தூலத்திலிருந்து சூட்சுமத்திற்கு, இறுதியில் "எங்கும் இருக்கிறேன்" என்ற நிச்சயத்திற்கு.
உபாசனையின் பலன்கள் (47:00–1:01:50)
உபாசனை ஐக்கிய ஞானத்தைத் தருவதில்லை; குருவின் உபதேசத்தை நீண்ட நேரம், ஐயமின்றிக் கேட்கும் மனதைத் தயார் செய்கிறது – இது ஒரு அப்யாசம்.
உவமை – செக்கு: எள்ளை ஆட்டினால் முக்கியப் பலன் நல்லெண்ணெய்; உபரியாக பிண்ணாக்கு.
| பலன் | என்ன |
|---|---|
| முக்கிய பலன் – சித்த சுத்தி | ராக-த்வேஷமின்றி "சாந்த" நிலை |
| முக்கிய பலன் – ஏகாக்ரதா | ஒரு தலைப்பில் நீண்ட நேரம் அமரும் வல்லமை (ஏகம் = ஒன்று, அக்ர = முனை; ஊசிமுனை போல) |
| அவாந்தர பலன் – சித்திகள் | உபாசிக்கும் தெய்வத்தின் காட்சி, சிரஞ்சீவி தன்மை போன்றவை |
- காட்சி ஒருமுறைதான்: நாரதருக்கு நாராயண தரிசனம் ஒருமுறை கிடைத்தது; அது இறைவன் மீது நாட்டத்தை எழுப்பும் "போனஸ்" மட்டுமே; அதில் நின்றுவிடக் கூடாது.
- சகுண உபாசனையில் "நான் வேறு, இறைவன் வேறு" நிலைத்திருக்கும்; சாண்டில்ய வித்யாவில் "நானே இறைவன்" என்ற சிந்தனை வருகிறது.
- ஸ்ரீவித்யா / ஆதார சக்கர தியானம்: ஆறு ஆதாரங்களிலும் அம்பிகையின் குணங்களை தன்னில் பாவிப்பது – இழிவானதை (நிஷ்கிருஷ்டம்) உயர்ந்ததாக (உத்கிருஷ்டம்) பாவிக்கும் உபாசனை (குண்டலினி, ராஜயோகம்).
தியானத்துக்கான படிகள்
- யம, நியமங்களால் மனத்தூய்மை (இவை இல்லாவிட்டால் தியானத்தில் மனம் அலையும்)
- ஆசனம், பிராணாயாமம் – உடலும் புலன்களும் அடங்குதல்
- பிரத்யாகாரம், தாரணை (ஜப தியானம்) – ஏகாக்ர புத்தி
- தியானம் – நீண்ட மானச வ்யாபாரம்
- "அதுவே நான்" என்ற உணர்வில் நிற்றல் – நிர்விகல்ப சமாதி
சுரேஸ்வராச்சாரியரின் படிநிலை (1:01:50–1:09:30)
நித்திய கர்மத்திலிருந்து ஆத்ம நிலை வரை ஒரு தெளிவான சங்கிலியை நைஷ்கர்ம்ய சித்தி தருகிறது; கர்மம் நேரடியாக மோட்சம் தராது, மனதைத் தயார் செய்கிறது.
- பின்னணி: சுரேஸ்வரர் சங்கரரின் நான்கு சீடர்களில் ஒருவர். முன்பு கர்மத்தால் பிரம்ம நிலை என்று வாதிட்டவர்; சங்கரர் இரண்டு வாதங்களால் வென்றார்: 1. நித்தியத்தை யாராலும் உண்டாக்க முடியாது. 2. அநித்தியமான கர்மத்தால் நித்திய பலன் வராது. அதனால் அறிவே வழி.
- தோற்ற பின் சன்னியாசம் வாங்கி சுரேஸ்வராச்சாரியர் ஆனார்.
படிநிலை (சுருக்கமாக)
- நித்திய கர்ம அனுஷ்டானம் → தர்மம் (புண்ணியம்) உண்டாகிறது
- பாவம் குறைகிறது – பாவம் செய்ய வாய்ப்பே குறைகிறது
- சித்த சுத்தி – பொறாமை, புறம், பொய் நோக்கி மனம் செல்லாது
- சம்சாரத்தின் நிலையாமை புரிதல் – புகழ், பணம், பதவி அனைத்தும் நொடியில் போகலாம்; அவை ஈஸ்வர பிரசாதம்
- வைராக்கியம் – அநித்தியத்தில் ரசனை குறைதல்
- முமுக்ஷுத்வம் – தர்ம, அர்த்த, காமம் நிலையான சுகம் தராது என்ற உணர்வு
- அதற்கான வழியைத் தேடுதல் (உபாய பர்யேஷணம்)
- சர்வ கர்ம சன்னியாசம் – மற்ற கர்மங்களைக் குறைத்து ஞான சாதனையில் மட்டும் ஈடுபடுதல்
- யோகாப்யாசம் – உபாசனை, மனதை உள்முகமாகத் திருப்பி "நான் யார்?" விசாரம்
- தத்த்வமஸி முதலிய வாக்கியார்த்த ஞானம்
- அவித்யை நீங்குதல்
- ஸ்வாத்மாவில் நிலைத்தல் – "ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம" என்ற உணர்வு
சுருக்கம்
- கர்ம வரிசை இன்று முடிந்தது: நித்திய, நைமித்திக, பிராயச்சித்த கர்மங்கள் மற்றும் உபாசனை.
- இவை அனைத்தும் சித்த சுத்திக்கும் ஏகாக்ரதைக்கும்; ஞானம் வேதாந்த சிரவணத்தால்.
நூலின் அமைப்பு (1:00–4:00)
வேதாந்த சாரம் 227 பகுதிகள் கொண்ட உரைநடை நூல் (முதல் இரண்டு மட்டும் ஸ்லோகங்கள்); சம்பிரதாய குருநாதர்கள் அதை ஆறு அத்தியாயங்களாகப் பிரித்துள்ளனர்.
| அத்தியாயம் | தலைப்பு |
|---|---|
| 1 | மங்களம், குரு நமஸ்காரம், அனுபந்தம், சாதன சதுஷ்டயம், குருவை நாடுதல் (தற்போது இங்கு) |
| 2 | ஸாமான்ய அத்யாரோபம் |
| 3 | விஶேஷ அத்யாரோபம் |
| 4 | அபவாதம் – அத்யாரோபத்தை நீக்குதல் |
| 5 | ஸாதன ப்ரகரணம் – பதஞ்சலி யோக சூத்திரக் கருத்துகளுடன் |
| 6 | பலன் – ஜீவன்முக்தி |
- மீள்பார்வை: அனுபந்தம் = விஷயம், அதிகாரி, பிரயோஜனம், சம்பந்தம். அதிகாரி – கர்மங்களால் சிறிது விவேக-வைராக்கியம் பெற்று, நிலையான பொருளைத் தேடுபவன்.
பகுதி 13–14: கர்மம், உபாசனையின் பலன்கள் (4:00–23:00)
கர்மத்தின் முக்கியப் பலன் புத்தி சுத்தி; உபாசனையின் முக்கியப் பலன் சித்த ஏகாக்ர்யம். மேலுலகம் அவாந்தர (உபரி) பலன் மட்டுமே.
பகுதி 13: ஏதேஷாம் நித்யாதீனாம் புத்திசுத்திஃ பரம் ப்ரயோஜனம், உபாஸனானாம் து சித்தைகாக்ர்யம்
- கர்ம வகைகள்: ஸ்ரௌத (வேதம் சொன்னது), ஸ்மார்த்த (ஸ்மிருதி சொன்னது), பூர்த்த (சமூக சேவை).
- அழுக்கு உவமை: கண் சுவரில் அழுக்கைக் காட்டும், நீக்காது. ஞானம் மாசைக் காட்டும்; கர்மமே மாசை நீக்கும்.
- புத்தியின் மாசு – மோகம்: கோபம், பொறாமை, காமம் போன்ற மன உணர்வுகள் புத்தியை மழுங்கச் செய்கின்றன.
- படித்தவன் கூட ஒரு நிமிடக் கோபத்தில் நிலையிழக்கிறான்.
- ஒரு உணவையோ மூலிகையையோ மிகையாக உயர்த்திப் பிடிவாதம் பிடிப்பது, உயர்ந்ததைத் தாழ்வாகப் பேசுவது – இவை மோகத்தின் அடையாளங்கள் என்கிறார்.
- ஆதாரம்:
- பிரஹதாரண்யகம் 4.4.22 – வேத அனுவசனம், யக்ஞம், தானம், தவம் மூலம் ஆத்மாவை அறிய விரும்புகிறார்கள் (விவிதிஷந்தி = அறியும் ஆவல்).
- மனுஸ்மிருதி – தபஸா கல்மஷம் ஹந்தி: தவத்தால் பாவம் நீங்குகிறது.
- சிறிது வேத மந்திரம் – சாந்தி மந்திரம், காயத்ரி – ஓதினாலும் "இதன் பொருள் என்ன?" என்ற ஆவல் வந்து அர்த்த குருவை நாடலாம். வேதம் கற்க யாருக்கும் தடையில்லை என்பது சுவாமியின் நிலைப்பாடு.
- சித்த நைஶ்சல்யம்: வங்கி கவுண்டரில் எல்லோரும் பரபரப்பாக இருக்க, ஒருவர் மட்டும் புன்னகையுடன் அமைதியாக, கனிவாக வேலை செய்வது – சலனமில்லாத மனத்தின் உதாரணம்.
பகுதி 14: அவாந்தர பலன்
| செய்வது | அடைவது | ஆதாரம் |
|---|---|---|
| நித்திய-நைமித்திக கர்மம் | பித்ரு லோகம் | கர்மணா பித்ருலோகஃ (பிரஹதாரண்யகம்) |
| + உபாசனை (வித்யா) | சத்திய லோகம் / பிரம்ம லோகம் | வித்யயா தேவலோகஃ |
- பித்ரு லோகம் (சுவாமியின் வர்ணனை): முன்னோர் அடுத்த பிறவிவரை தங்கும் இடம்; நோயில்லா வாழ்க்கை. இங்கு செய்யும் ஒவ்வொரு புண்ணியமும் அங்கு வீட்டுக்கு ஒரு செங்கல்.
- சத்திய லோகம்: மேலுலகின் உச்சி; ஸாரூப்ய, ஸாமீப்ய, ஸாலோக்ய, ஸாயுஜ்ய பதமுக்தி பெற்றவர்கள் வாழும் இடம்.
பகுதி 15–16: சாதன சதுஷ்டயம், விவேகம் (23:00–42:00)
பிரம்மம் மட்டுமே நித்தியம், மற்றனைத்தும் அநித்தியம் என்று விசாரித்துத் தெளிவதே விவேகம்.
பகுதி 15 – நான்கு சாதனங்கள்:
- நித்ய-அநித்ய வஸ்து விவேகம்
- இஹ-அமுத்ரார்த்த பலபோக விராகம் (வைராக்கியம்)
- சமாதி ஷட்க ஸம்பத்தி
- முமுக்ஷுத்வம்
பகுதி 16: முதலாவதாக (தாவத்) – ப்ரஹ்மைவ நித்யம் வஸ்து, ததோன்யத் அகிலம் அநித்யம்
மூன்று வகை
| வகை | வரையறை | உதாரணம் |
|---|---|---|
| நித்தியம் | மூன்று காலத்திலும் இருப்பது | பிரம்மம் |
| அநித்தியம் | நிகழ்காலத்தில் மட்டும்; தோன்றி, மாறி, மறைவது | சாக்பீஸ், துணி, உடல், தங்கம், பூமி, சூரியன் |
| துச்சம் | மூன்று காலத்திலும் இல்லாதது | மலடியின் மைந்தன், முயல்கொம்பு, ஆகாசத் தாமரை |
- உடல் அநித்தியம்: காலையில் 63 கிலோ, இரவில் 800 கிராம் கூடுதல், மறுநாள் மீண்டும் 63 – தினமும் பொருள் உள்ளே வந்து வெளியே போகிறது. நினைவுகள், உணர்வுகளும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன.
- விஞ்ஞானம்: இடம், காலம், பொருள், விசை நான்கும் ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தவை, அனைத்தும் அநித்தியம். நித்தியம் = எதையும் சாராமல் தானே இருப்பது.
- நித்தியம் ஏன் இருக்க வேண்டும்: தோன்றுவதற்கும் மறைவதற்கும் இடம் தரும் ஒன்று தோன்றாமல் மறையாமல் இருக்க வேண்டும் (திரைச்சீலைக்குப் பின் மறையும் குழந்தை உவமை). இதுவே "அதாதோ ப்ரஹ்ம ஜிஜ்ஞாஸா".
விவேகத்திற்கு மூன்று கருவிகள்
| கருவி | என்ன காட்டுகிறது |
|---|---|
| அனுபவம் | அனுபவங்கள் மாறினாலும் அனுபவிக்கும் "நான்" மாறுவதில்லை |
| அனுமானம் | தோன்றியது அழியும் – பானை மண்ணிலிருந்து தோன்றி உடைவதுபோல |
| ஆகமம் | சாஸ்திரம், அறிவியல் நூல்கள் – ஐன்ஸ்டீனின் சார்பியல் முதலியவை என சுவாமி |
- முடிவு: எல்லாவற்றையும் "அநித்தியம்" என்று அறியும் அந்த உணர்வு – பிரம்மம் (consciousness principle) – நித்தியம்.
விவேகத்தின் பலன் (42:00–49:30)
விவேகம் வந்தவன் தன் வாழ்க்கையையும் பிறர் வாழ்க்கையையும் சோதித்து, மனிதன் போராடிப் பெறும் எல்லாமே நிலையற்றது என்று காண்கிறான்.
- முண்டக உபநிஷத்: பரீக்ஷ்ய லோகான் கர்மசிதான் – கர்மத்தால் கிடைக்கும் லோகங்களை சோதித்து வைராக்கியம் அடைகிறான்.
- குழந்தைப் பருவம் முதல் திருமணம், தொழில் வரை வாழ்க்கை ஒரு போராட்டம். இலக்குகள்: பணம், பதவி, பட்டம், பரிசு, பரிவு.
| தேடல் | நிலையாமைக்கு சுவாமியின் உதாரணம் |
|---|---|
| பரிசு | சாஹித்ய அகாதமி விருது – ஒரு ஆண்டு மட்டுமே மவுசு; அடுத்த ஆண்டு வேறொருவர், அதால் மனக்கலக்கம் |
| பதவி | ஓய்வு பெற்று 15 ஆண்டுகளாகியும் தொலைபேசியில் "HOD பேசுகிறேன்" என்று சொல்லும் பேராசிரியர்; ஓய்வுக்குப் பின் கவனிப்பாரற்ற அதிகாரிகள் |
| பணம் | பர்ஸில் வைத்த பணம் மாலைக்குள் கரைந்துவிடுகிறது |
- முக்கியம்: சம்பாதிக்க வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை. "நிலையற்றது" என்று தெரிந்தே சம்பாதி, பட்டம் பெறு, பரிசு வாங்கு – இதுவே விவேசனம்.
- விவேகத்தின் பெரிய பலன்: பற்றின்றி அனுபவிக்கும் நிலை – அதுவே அடுத்த சாதனமான வைராக்கியம்.
பகுதி 17: வைராக்கியம் – பற்றின்மை (49:30–1:09:50)
வைராக்கியம் என்றால் அனுபவிக்காமல் இருப்பது அல்ல; அனுபவித்துக்கொண்டே அடிமையாகாமல், விட முடியும் நிலையில் இருப்பது.
பகுதி 17: ஐஹிகானாம் ஸ்ரக்சந்தனவனிதாதி விஷயபோகானாம் கர்மஜன்யதயா அநித்யத்வாத்... விரதிஃ
- இஹ (இவ்வுலகம்): மாலை, சந்தனம், உறவுகள் போன்ற போகங்கள்.
- அமுத்ர (மறுமை): பித்ரு/தேவ லோகத்தின் அமிர்தம், இளமை, விரும்பியதெல்லாம்.
- இரண்டும் கர்மஜன்யம் – செய்து பெறுவது; தோன்றியது அநித்தியம். செய்யாமலே கிடைக்கும் நித்திய சுகம் ஒன்று இருக்கிறது என்பதே தேடல்.
| சுகம் தருபவை | உதாரணம் |
|---|---|
| பொருட்கள் | உணவு, ஆபரணம், புதிய உடை, செல்போன் |
| சூழ்நிலைகள் | கடற்கரை, பூங்கா, கோயில், வனம் |
| உறவுகள் | குழந்தைகள், வாழ்க்கைத் துணை |
பற்று vs அனுபவம்
- ஐஸ்கிரீம், பஞ்சு மிட்டாய் போல – பிடித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே கரைகிறது. ஒருவன் பற்றுவதை மற்றவன் விடுகிறான்; நேற்று பிடித்தது இன்று பிடிக்கவில்லை.
- ஆசை எப்போதும் அறிந்த, அனுபவித்த பொருளில்தான் வரும்.
- காபி உதாரணம்: இன்று இல்லையெனில் "பரவாயில்லை" – அனுபவம்; தலைவலி, எங்காவது போய்க் குடிக்கிறேன் – பற்று.
- வாய்ப்பே இல்லாமல் அனுபவிக்காதது வைராக்கியம் அல்ல; முன்னால் இருந்தும் "வேண்டாம்" என முடிவதுதான் வைராக்கியம்.
தியாகத்தின் சுகம் (உபநிஷத் ஆனந்த மீமாம்சை)
- பூமி முழுவதும் சொந்தமான 25 வயது இளைஞனின் சுகம் = ஒரு "மனித சுக அலகு".
- கந்தர்வ லோகம் 100 மடங்கு; அதைத் தியாகம் செய்தால் சொர்க்கம். கீழானதை விடும்போது மேலான சுகம்.
- எல்லா லோகங்களையும் தியாகம் செய்பவனுக்கு அளவற்ற பிரம்மானந்தம். ஞானிகளுக்குப் பணம், புகழ் தானாக வந்தாலும் கண்ணெடுத்தும் பார்ப்பதில்லை.
வைராக்கியத்தை வளர்க்கும் வழிகள்
- விவேகத்தால் வரும் வைராக்கியமே நிலையானது – இயலாமை, இல்லாமையால் வருவது நிலைமை மாறினால் போய்விடும்.
- அனுதர்சனம் – "இது நிலைக்குமா?" என்று அறிந்தே பெறுவது. வெளியே மறுக்காமல், உள்ளே "அவசியமில்லை" என்ற உணர்வு.
- யதார்த்த தர்சனம் – மோகமா, பொறாமையா, கோபமா – எதன் அடிப்படையில் வாங்குகிறேன் என்று சோதிப்பது.
- தோஷ தர்சனம் – சுகத்தோடு வரும் துன்பத்தையும் சீர்தூக்கிப் பார்ப்பது.
- சேவை / தானம் – பொருள் மட்டுமல்ல, உழைப்பும் ஆதரவும். கஷ்டத்தில் உடனிருந்து "நாங்கள் இருக்கிறோம்" என்ற உணர்வைத் தருவதும் தானமே.
வைராக்கியத்தின் பலன்
- மன சலனம் கட்டுப்படும். கீழானதில் பற்று விடும்போது மேலானதில் – குரு, சாஸ்திரம், சத்சங்கம் – பற்று வளரும்; அது தோஷமல்ல.
அடுத்த வகுப்பு
- மூன்றாவது சாதனம்: சமாதி ஷட்க ஸம்பத்தி – தத்துவ போதத்தில் பார்த்ததை சதானந்தர் வேறு வகையில் அணுகுவார்.
மீள்பார்வை: விவேகம், வைராக்கியம் (0:50–10:30)
விவேகம் புத்தியில் வந்தாலும், உணர்வுமயமான மனம் அதை ஏற்க வைராக்கியம் வளர வேண்டும்.
- விவேகம்: உடல், மனம், புத்தி உட்பட அனைத்தும் தோன்றி, இருந்து, மறைவதால் அநித்தியம்.
- தூக்க உதாரணம்: தூக்கத்தில் "நான்" என்ற அகங்காரம் கரைகிறது, காலையில் மீண்டும் எழுகிறது. அது மறைந்து மீண்டும் தோன்றும் இடம் – அறிவு ஸ்வரூபமான நான் – நித்தியம்.
- குருவின் தெளிவு: நித்தியமானதே அநித்திய அகங்காரமாகவும் வெளிப்படுகிறது (ஈஸ்வர சிருஷ்டி). ஞானத்திற்குப் பின் அகங்காரம் வந்து போனாலும் சோகம், மோகம், பயம் இருக்காது – அதுவே ஜீவன்முக்தி.
- வைராக்கியம்: அனுபவிப்பதில் தவறில்லை; அது உன் சுதந்திரத்தை (ஆதீனம்) பறிக்கும்போது அங்கு பற்று வந்துவிட்டது என்று கவனி; விவேகம் துணையாக விலகு.
பகுதி 18–19: சமாதி ஷட்கம், சமம் (10:30–35:00)
சமம் = சிரவணம், மனனம், நிதித்யாசனத்துக்கு வேறான விஷயங்களிலிருந்து மனதை மீட்டு, ஞான சாதனைக்கு முன்னுரிமை தருவது.
- சமாதி ஷட்கம் = சமம் முதலிய ஆறு: சமம், தமம், உபரதி, திதிக்ஷா, சமாதானம், ஸ்ரத்தா. (இது "சமாதி" நிலை அல்ல; சம + ஆதி.)
- ஆதாரம்: பிரஹதாரண்யகம் – சாந்தோ தாந்த உபரதஸ் திதிக்ஷுஃ... ஆத்மன்யேவாத்மானம் பஶ்யதி. சமாதானம் வேறொரு சாகையில் வருகிறது.
- சமம் = மன அடக்கம்; தமம் = பத்து இந்திரியங்களின் (5 ஞான, 5 கர்ம) அடக்கம். தயானந்த சரஸ்வதி தமத்தை முதலில் வைப்பார்.
- ஆதீனம்: புலன், மனம், புத்தி சொன்ன வேலையைச் செய்ய வேண்டும்; அவற்றின் கட்டுப்பாட்டில் நாம் இருந்தால் ஆதீனம் இழந்தோம்.
பகுதி 19: ஶமஸ்தாவத் ஶ்ரவணாதிவ்யதிரிக்தவிஷயேப்யோ மனஸோ நிக்ரஹஃ
- வகுப்புக்கு முன்னுரிமை – மற்ற கடமைகளை முன்கூட்டியே முடித்து நேரம் ஒதுக்குவது, நூல் வாங்கித் தயாராவது எல்லாம் சமத்தில் அடங்கும்.
- குருகுலத்தில் 5–10 நாள் தங்கியாவது துறவு வாழ்க்கையை அனுபவித்தால் சமதமங்கள் இயல்பாகும். இந்தக் கட்டுப்பாடு தண்டனை அல்ல – அதில் கிடைக்கும் சுகம் உலக சுகத்தைவிடப் பல மடங்கு.
மனம் வெளியே செல்லும் இரண்டு வழிகள்
| வழி | என்ன | சுவாமி சொல்லும் உபாயம் |
|---|---|---|
| ஸ்மிருதி வசம் | கடந்த கால நினைவுகள், அனுபவித்த சுகங்கள், வாசனைகள் | 10 நிமிடம் தனிமையில் அமர்ந்து மனம் எங்கெல்லாம் ஓடுகிறது என்று குறித்துக்கொள் |
| இந்திரிய துவாரம் | கண், காது, மூக்கு வழியே வரும் விஷயங்கள் (உணராமலே வரும் வாசனைகளும்) | புலன்களுக்கு நல்ல பொருளைக் கொடு – பக்திக்குத் துணையான சூழல் |
- ஆழ்மனத் தூண்டல்கள்: மனம் ஓடும் இடத்துக்குக் கீழே பற்றாக்குறை, பாதுகாப்பின்மை, ஆதரவின்மை, குற்ற உணர்வு போன்ற சிறுவயது உணர்வுகள் இருக்கலாம். அவற்றைக் கண்டுபிடித்தால்தான் சமம் சாத்தியம்.
- தீய எண்ணங்கள் வந்தால்: குற்ற உணர்வு வேண்டாம். அவை முன்பு மூட்டிய நெருப்பின் புகை – நான் மனம் அல்ல; தன்னைத் தானே பரிவோடு பார்.
- பலன்: அடங்கிய மனமே ஒரு சுகம்; கூடவே ஸ்ரவண புஷ்கலம் – குருவின் வாக்கு ஆழமாகப் பதியும்.
பகுதி 20: தமம் – வாக் தபஸ் (35:00–47:00)
தமம் = புறக் கருவிகளை (பாஹ்ய இந்திரியங்கள்) லட்சியத்துக்கு வேறான விஷயங்களிலிருந்து விலக்கி வைத்தல்; அதில் முக்கியமானது பேச்சு.
பகுதி 20: தமஃ பாஹ்யேந்திரியாணாம் தத்வ்யதிரிக்தவிஷயேப்யோ நிவர்தனம்
- ஞானேந்திரியங்கள் மனம் அடங்கினால் தானாக அடங்கும்; கர்மேந்திரியங்களில் வாக்குதான் அன்றாடம் நம்மை சம்சாரத்தில் இழுக்கிறது.
- "சமத்துக்கு முன் தமத்தைச் செய்யுங்கள்" – வாய் அடங்கினால் மனம் பெட்டிப் பாம்பாக அடங்கும். மனம் வெளியே வருவது வாய் வழியே.
வாக் தபஸ் – பேசும்முன் நான்கு சோதனைகள்
- உண்மையா? – நானே உண்மை என்று கண்டுபிடித்ததை மட்டும். யாரோ சொன்னது, செய்தித்தாளில் படித்தது – இவை வேண்டாம். (இதால்மட்டுமே பாதிப் பேச்சு குறையும்.)
- துன்பம் தருமா? – உண்மையாக இருந்தாலும் பிறரைத் துன்புறுத்தும் எனில் சொல்லாதே.
- அளவாக – குறைந்த சொற்களில்.
- இனிமையாக, பயனுள்ளதாக – ஸத்யம் வத, ஹிதம் வத; பயனற்றதைச் சொல்லாதே.
- நினைவூட்டி: கையில் ஒரு ரப்பர் பேண்ட் – பேசும்முன் "நான் வாக் தபஸில் இருக்கிறேன்" என்று நினைவுபடுத்த.
- புத்தி செல்லக்கூடியதை முடிவெடுத்துப் பேசும்போது மன உணர்வுக்கும் சொல்லுக்கும் இடைவெளி வரும் – உடனடி எதிர்வினை (react) குறையும்.
- மௌன விரதம் – ஒரு நாளாவது இருந்து பார்க்கவும்.
துஷ்ட சங்க தியாகம்
- தீய சேர்க்கையைக் குறைத்தல் – வெளியில் மட்டுமல்ல, மனதில் இருக்கும் பழிவாங்கும் உணர்வும் இதில் அடங்கும்.
- புரளி பேசுபவர் வந்தால் இன்முகத்தோடு வரவேற்று, மனம் புண்படாமல் பேச்சை மாற்று; தேவையெனில் இனிமையாக "வேண்டாம்" என்று சொல்லப் பழகு.
தமத்தின் பலன்
- மனதில் பேரமைதி. உபரியாக: புலன்கள் கூர்மையாகும் – மற்றவர் கவனிக்காததை (நீட்டிய மின்கம்பி, கெடும் பொருள்) காணும் கண், சமையலில் சுவை நேர்த்தி, உடல்நலம்.
பகுதி 21: உபரதி (47:00–1:03:00)
உபரதிக்கு இரண்டு பொருள்: (1) செய்யும் காரியத்திலிருந்து மனம் விலகாமல் இழுத்து வைத்தல்; (2) விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களையும் முறைப்படி தியாகம் செய்தல் (சன்னியாசம்).
பகுதி 21: நிவர்திதானாம் ஏதேஷாம் தத்வ்யதிரிக்தவிஷயேப்ய உபரமணமுபரதிர்வா விஹிதானாம் கர்மணாம் விதினா பரித்யாகஃ
1. தான் உண்டு, தன் வேலை உண்டு
- மனதுக்கு ஒரு லட்சியம் கொடு (உதா: இன்று 10 பக்கம் படிப்பேன்); வேறு விஷயத்துக்குச் சென்றால் உடனே மீட்டுக் கொண்டு வா.
- பாதியில் விட்ட 10 வேலைகள் → சலிப்பு. ஒன்றை முழுமையாக முடித்துவிட்டு அடுத்தது.
- சிறிய விஷயத்திலும்: வண்டி நிறுத்தும்போது சரியாக நிற்கிறதா, இஸ்திரிப் பெட்டியை அணைத்தோமா – கவனம் முழுவதும் அங்கே.
2. தேவையற்ற கடமைகளை விடுதல்
- புதிய பொறுப்புகளை தலையில் சுமத்திக் கொள்ளாதே; ஏற்கனவே எடுத்தவற்றை முடி.
- சோதனை: இந்தக் கடமை சமதமத்திலிருந்து மனதை விலக்குமா? பாராட்டு, பதவி, பரிவுக்காகவோ கெட்ட பெயருக்கு பயந்தோ செய்கிறோமா? அப்படியெனில் விடு. இல்லையெனில் தாராளமாகச் செய்.
- உலகம் தூற்றவும் செய்யும், போற்றவும் செய்யும்; தூற்றுதலைத் தாங்கும் பலம் வராமல் ஞானத்தில் நிலைபெற முடியாது.
ஸ்வதர்மம்
- தத்துவ போதம்: ஸ்வதர்மானுஷ்டானமேவ உபரதி. உன் தொழில் போதுமான வருமானம் தந்தால் அதிலேயே இரு; அதிக பணத்துக்காக பக்கத் தொழில்களுக்குச் சென்றால் மனத்தூய்மை போகும். பற்றாக்குறை எனில் அதே தொழிலில் மேம்படுத்து அல்லது செலவைக் குறை.
- ஸ்வதர்மம் = பரோபகாரம்: குடும்பம், சமூகம், கோயிலுக்காகச் செய்வதில் தனக்கான உபகாரமும் அடங்கிவிடும்.
சன்னியாசத்தின் இரண்டு வடிவங்கள்
| வடிவம் | என்ன |
|---|---|
| கர்ம சன்னியாசம் | கர்மம், பலன் இரண்டையும் விடுதல் |
| கர்மயோகம் (பல தியாகம்) | கர்மத்தைச் செய்து, பணம்-பதவி-பட்டம் என்ற பலனை குறிக்கோளாக வைக்காமல் விடுதல் |
- பரோபகாரமாக வாழும் இல்லறத்தானும் சன்னியாசியே என்று கீதையில் கண்ணன்.
- பலன்: நைஷ்கர்ம்ய சித்தி (சுரேஸ்வரர்); முண்டகம் – சன்னியாஸ யோகாத் யதயஃ ஶுத்தஸத்வாஃ.
பகுதி 22: திதிக்ஷா – பொறுமை (1:03:00–1:18:20)
திதிக்ஷா = இருமைகளை (த்வந்தம்) சகித்துக்கொள்வது. மாற்ற முடியும் ஒன்றை மாற்று; முடியாததை ஏற்றுக்கொள்.
பகுதி 22: திதிக்ஷா ஶீதோஷ்ணாதித்வந்த்வஸஹிஷ்ணுதா
- இருமைகள்: குளிர்-வெப்பம் ஒரு உதாரணம் மட்டுமே. பகல்-இரவு, விழிப்பு-தூக்கம், நல்லவர்-கெட்டவர், புகழ்ச்சி-இகழ்ச்சி, லாபம்-நஷ்டம் – உலகமே த்வந்தம்.
- கண்ணனே மனித வடிவில் புகழ்ச்சியும் இகழ்ச்சியும் சகித்தார் – சிசுபாலனின் நூறு வசைகளையும் பொறுத்தார்.
- பெரிய பாடம்: சுற்றுச்சூழலையோ பிறரையோ மாற்றுவது மிகக் கடினம்; தன்னை மாற்றிக்கொள்வது சுலபம் (please change yourself). வெயிலை மாற்ற முடியாது; குடை பிடிக்கலாம்.
- சுகத்தையும் பொறுத்துக்கொள் (சுவாமி): சுவாசிப்பதே, உயிரோடு இருப்பதே, வீடு இருப்பதே சுகம்; துக்கத்தைத் தேடாமல் இருந்தால் போதும்.
திதிக்ஷாவை வளர்க்கும் வழி
- விரும்பிச் சிறிது கஷ்டத்தை ஏற்றுக்கொள் – சில நாள் வெந்நீர் இல்லாமல் குளி, குறைந்த பொருள்களுடன் வாழ். சார்பு (dependency) உள்ளதில் எதிர்முனையில் பழகு.
- ஐயப்ப விரத உதாரணம்: 48 நாள் – பச்சைத் தண்ணீரில் குளியல், செருப்பில்லா நடை, பழைய பழக்கங்களை விடுதல். முதல் 10 நாள் கஷ்டம்; பிறகு அதுவே சுகம், விடுபட்ட உணர்வு. இதுவே தபஸ்.
கீதையின் வரையறை (2.14, 2.15)
- 2.14 – மாத்ராஸ்பர்ஶாஸ்து கௌந்தேய...: சுக-துக்கம் புலன்களுக்கும் விஷயங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பால் வருவது – "கண் பார்த்தது", "நான் பார்த்தேன்" அல்ல. அவை வந்து போகும் (ஆகமாபாயினஃ), அநித்தியம்; அவற்றைப் பொறுத்துக்கொள் (தான் திதிக்ஷஸ்வ).
- 2.15 – யம் ஹி ந வ்யதயந்த்யேதே...: புலன்களால் கலங்காமல் சுக-துக்கத்தை சமமாகக் காணும் தீரன் அமிர்தத்துவத்துக்குத் தகுதியாகிறான்.
அடுத்த வகுப்பு
- மீதமுள்ளவை: சமாதானம், ஸ்ரத்தா.
உபரதி – மூன்று விளக்கங்கள் (1:00–14:30)
உபரதியின் பொதுப் பொருள் "விட்டுவிடுதல்"; சம்பிரதாயம் அதற்கு மூன்று விளக்கங்கள் தருகிறது.
| # | விளக்கம் | சுருக்கம் |
|---|---|---|
| 1 | நெறிப்பட்ட மனதைப் பேணிக் காத்தல் | சமதமத்தால் அடக்கிய மனம் மீண்டும் ஓடாமல் வைத்திருத்தல் |
| 2 | தியாகம் / சன்னியாசம் | பாவரிசையை (பணம், பதவி, பட்டம், பரிசு, பரிவு, பாராட்டு) குறிக்கோளாக வைக்காமல் விடுதல் |
| 3 | ஸ்வதர்மம் | தான் உண்டு, தன் காரியம் உண்டு – அடுத்த பகுதி |
1. அடக்கிய மனதைக் காத்தல்
- குறும்புக் குழந்தை உவமை: அம்மா மடியில் அமர வைப்பது சமதமம்; மடியில் இருந்தும் இறங்கத் தயாராக இருக்கும் குழந்தையை அமைதியாக வைத்திருப்பது உபரதி.
2. தியாகம் – பாராட்டு தேடலை விடுதல்
- "நான் யார்?" என்ற கேள்வி எந்த வயதிலும் எழலாம்; முன்னதாக வந்தால் நல்லது. ஆர்வம் வந்தால் பார்க்கும் இடமெல்லாம் அதுவே தென்படும் (புதிய சட்டை, புதிய கார் உவமை).
- கர்மயோகம்: பாவரிசை வந்தால் புன்முறுவல், வராவிட்டால் துக்கமில்லை.
- அன்றாட சிறிய விஷயங்களிலும் (அலங்காரம், சமையல்) "யாராவது பாராட்ட வேண்டும்" என்ற உள்நோக்கம் இருக்கிறது; அதை விட்டு "இது என் கடமை" என்று செய்வது உபரதி.
- சிவகுமார்ஜி நிகழ்வு: மேடையில் "தத்த்வமஸி" என்று சொன்ன ஒரு பெரிய மருத்துவரை சாமான்யரான அவர் நேரில் பாராட்டினார்; அவர் நெகிழ்ந்தார். எந்த நிலையிலும் மனிதனுக்கு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்ற துடிப்பு உண்டு.
- தீர்வு: நீயே மற்றவரைப் பாராட்டு – பாராட்டும் மனம் பொறாமையிலிருந்து விடுபடும். தன்னுடையதைத் தியாகம் செய்யும்போதுதான் மற்றவருக்குத் தரும் பெருமனம் வரும்.
- பாவரிசை பனிக்கட்டி பொம்மை போல உருகிவிடும்; நிலையற்றதை எதற்கு ஓடிச் சேகரிக்க வேண்டும்?
| சன்னியாசி | கர்மயோகி | |
|---|---|---|
| தியாகம் | உடலாலும் மனதாலும் | மனதளவில் மட்டும் |
| கர்மம் | பாவரிசைக்காக எதுவும் செய்வதில்லை | அனைத்தையும் செய்கிறான், பலனைப் பற்றாமல் |
- இருவரும் உயர்ந்தவர்கள்; கர்மயோகமே சுலபம் என்று கீதையில் கண்ணன்.
3. ஸ்வதர்மம் (14:30–31:30)
ஸ்வதர்மம் = உடலும் உள்ளமும் ஒருசேர ஏற்றுக்கொள்ளும், முயற்சியின்றி இயல்பாகச் செய்ய, பேச, எண்ண முடியும் தர்மம். தத்துவ போதம்: ஸ்வதர்மானுஷ்டானமேவ உபரதி.
| அடிப்படை | என்ன |
|---|---|
| உடல் (\~50%) | தாய்-தந்தை வழி வரும் ஜீன்கள் (ஜீனோம்) – உடல், மூளை அமைப்பு |
| உள்ளம் (\~50%) | பூர்வ ஜன்ம வாசனை – சென்ற பிறவியின் உள்ளமே இங்கு வெளிப்படுகிறது |
- உதாரணங்கள்: மேடையில் சிரித்துக்கொண்டே வயலின் வாசிக்கும் 10 வயதுக் குழந்தை; 3 வயதில் ஆர்கன் வாசித்த மொஸார்ட்; "சைல்ட் பிராடிஜி"கள்.
- சுவாமி மனித ஜீனோம் பற்றி நூல் எழுதியுள்ளார்; படிக்காத ஒரு கிராமத்துப் பெண்மணி "எல்லாம் ஜீனில் இருக்கு" என்றதைக் கேட்டு மகிழ்ந்ததைச் சொன்னார்.
- இறைவனின் பங்கு: கோடி விந்து செல்களில் இந்த ஜீவனுக்குரிய ஜீன் கலவையைத் தேர்ந்தெடுப்பது தாய்தந்தைக்கும் தெரியாது, ஜீவனுக்கும் தெரியாது – அங்குதான் ஈஸ்வரன். ஞானி இந்த ஈஸ்வரனை மறப்பதில்லை; அத்வைதத்தில் இருந்து த்வைதத்தில் வாழும் சுகம் பக்தி (தெய்வ, குரு, சாஸ்திர பக்தி).
ஸ்வதர்மமும் வர்ணமும் (சுவாமியின் விளக்கம்)
- சுவாமி வர்ணத்தை உள்ளத்தின் இயல்பான நாட்டத்தால் விளக்குகிறார்: படிப்பு/பட்டம் நாடும் உள்ளம், பதவி/நிர்வாகம் நாடும் உள்ளம், பணம் நாடும் உள்ளம், உழைப்பையும் பரிவையும் நம்பும் உள்ளம்.
- கீதையின் இந்த உபதேசம் மோட்சத்தை விரும்புபவனுக்காக; விமர்சகர்களுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை என்று சுவாமி கூறுகிறார்.
ஸ்வதர்மம் vs பரதர்மம்
- ஒவ்வொருவரும் கைரேகை போல தனித்துவமானவர் (unique) – ஸ்வதர்மத்தில் இருப்பவனுக்குப் போட்டியே இல்லை, மனப் போராட்டம் ஓயும்.
- பொறாமையால் இயல்பில்லாத துறையை வலுக்கட்டாயமாகத் தேர்ந்தெடுப்பது பரதர்மம். கீதை: ஸ்வதர்மத்தில் நஷ்டமே மேல்; பரதர்மம் பணம், பாராட்டு தந்தாலும் மனநிம்மதியை அழிக்கும்.
- மன அமைதியே உலகை வெல்லும் சுலப வழி; அமைதியான மனமே தத்த்வமஸியின் பொருளை உடனே கிரகிக்கும்.
திதிக்ஷா – சகிப்புத் தன்மை (31:30–52:30)
திதிக்ஷா = இருமைகளை மாற்றுத் தேடாமல், புன்முறுவலோடு ஏற்றுக்கொள்வது. இது விவேகத்திலிருந்து வரவேண்டும்; இல்லையெனில் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு பொறுக்கும் விரதமாகிவிடும்.
பகுதி 22: திதிக்ஷா ஶீதோஷ்ணாதித்வந்த்வஸஹிஷ்ணுதா
- "ஆதி" = முதலிய: "ஆகிய" என்றால் இவ்வளவுதான்; "முதலிய" என்றால் இன்னும் பல. குளிர்-வெப்பம் தொடங்கி தர்மம்-அதர்மம், லாபம்-நஷ்டம், உறவு-பிரிவு என எண்ணற்ற இருமைகள்.
- நம்மிடமும் முரண்பாடுகள் உண்டு – நல்ல நண்பனிடம் "நான் மாற்ற வேண்டிய பழக்கம் என்ன?" என்று கேட்டு, மாறியதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்.
- இருமை இல்லாவிட்டால் உலகம் சலிக்கும்; தீமை இருப்பதால்தான் நன்மை தெரிகிறது.
சங்கரரின் வரையறை (உபதேச ஸாஹஸ்ரீ)
- அப்ரதிகாரபூர்வகம் ஸஹிஷ்ணுத்வம் – பழிவாங்கும் உத்தேசம் இல்லாமல் சகித்தல். "பதிலுக்குப் பதில்" (rejoinder) என்ற உடனடித் துடிப்பு இல்லாதிருத்தல்.
- சகிப்பவனை யாராலும் குற்றம் சொல்ல முடியாது; எதிர்த்துப் போராடுபவனைத்தான் திட்டுவார்கள்.
அன்பைவிட சகிப்பு உயர்ந்தது
- 1969இல் புகுமுக வகுப்பில் படித்த "Tolerance" என்ற ஆங்கிலக் கட்டுரையை சுவாமி நினைவுகூர்கிறார் (ஆசிரியர் பெயர் நினைவில்லை என்றார்). அதன் கருத்து: உலகம் அன்பைப் பாடுகிறது, ஆனால் சகிப்புத் தன்மை இல்லாத அன்பு மறுக்கப்பட்டால் வன்முறையாக மாறும். சகிப்புத் தன்மையே பேரன்பின் அடையாளம்.
சுகத்தையும் பொறுத்துக்கொள
- கீதை (2.14) துக்கத்தை முன்னிலைப்படுத்துவதுபோல் தோன்றும்; சதானந்தர் சுகத்தையும் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் – துக்கத்துக்குப் பரிகாரமும் வேண்டாம், சுகத்தை அதிகரிக்கும் முயற்சியும் வேண்டாம்.
- விவேகம்: பரிசு வந்தவுடனே அதை எப்படிச் செலவழிப்பது என்று மனம் நினைக்கிறது; சமூக ஊடக "லைக்"கும் அடுத்த வினாடியே வருத்தமாகும். அனுபவிக்கும்போதே "இது நிலையற்றது" என்று அறி.
- சாதன சதுஷ்டயத்தில் ஒன்றைப் பிடித்தால் மற்றவை கொத்தாக வரும் (நூடுல்ஸ் உவமை).
திதிக்ஷாவை வளர்க்க – விரதம்
- "பொறுமை வேண்டும்" என்று ஜபம் செய்வதால் பொறுமை வராது; விரதங்கள் மூலம்தான்.
- உதா: டீ/காபி தவிர்த்தல், ஒருவேளை உணவு, மௌனம், செல்போன் நேரத்தைக் குறைத்தல்.
- குழந்தைகளுக்கு சிறிது சிறிதாக கற்றுக்கொடு (நான்கு மணி நேரம் செல்போன் இல்லாமல்); அந்த நேரத்தில் படிப்பு, பக்தி, உதவி போன்ற மாற்று வேலையும் கொடு.
- நோன்பு நோயிலிருந்தும் காக்கும் என்ற பாரதியாரின் கருத்தையும் சுவாமி குறிப்பிடுகிறார்.
சமாதானம் – அறிமுகம் (52:30–1:00:45)
சமாதானம் = அடக்கிய மனதை சிரவணம் முதலியவற்றிலும் அவற்றுக்குத் துணையான விஷயங்களிலும் நிலைநிறுத்துதல்.
வரையறை: நிக்ரஹிதஸ்ய மனஸஃ ஶ்ரவணாதௌ ததனுகுணவிஷயே ச ஸமாதிஃ ஸமாதானம்
- வரிசை மாற்றம்: தத்துவ போதத்தில் ஸ்ரத்தா முதலில்; வேதாந்த சாரத்தில் சமாதானம் முதலில்.
- சாகைகள்: பிரஹதாரண்யகம் சுக்ல யஜுர்வேதத்தின் காண்வ, மாத்யந்தின இரண்டு சாகைகளிலும் உண்டு. ஒன்றில் சமாதானம், மற்றதில் திதிக்ஷா – இரண்டையும் சேர்த்து சம்பிரதாயம் ஆறு குணங்களாகத் தருகிறது. சங்கரர் பாஷ்யம் எழுதியது காண்வ சாகைக்கு.
- குரு பரம்பரை வழங்கிய முறையை மாறாமல் அடுத்தவருக்குக் கற்பிக்கும் பக்குவம் வேண்டும் என்று சுவாமி வலியுறுத்துகிறார்.
சம + ஆதானம் = சமநிலை (மையம்)
- கடிகார ஊசல் இடம்-வலம் ஆடுவதுபோல, சூரியனும் உத்தராயணம்-தட்சிணாயனத்தில் சுமார் 23° வடக்கு-தெற்காக ஊசலாடுகிறான் (பூமியின் சாய்வு; ஆர்யபட்டர் முதலியோர் கணித்ததாக சுவாமி கூறுகிறார்).
- சமகாலம் (equinox, சுமார் மார்ச்/செப்டம்பர் 22) – பகலும் இரவும் சமம். அதுபோல மனமும் உடலும் இடமுமில்லாமல் வலமுமில்லாமல் மையம் கொள்வதே சமாதானம்.
அடுத்த வகுப்பு
- சமாதானம் உள்ளத்துக்கும் உடலுக்கும் என்ன செய்கிறது – விரிவாக; பின்னர் ஸ்ரத்தா.
பகுதி 23: சமாதானம் (2:00–23:00)
சமாதானம் = ஊசலாடும் மனம் எடுத்த காரியத்திலேயே குவிந்து நிற்பது; அதுவே சிரவண-மனனத்துக்குத் தேவையான மன ஒருமைப்பாடு.
- அத்தியாயம் 1 அமைப்பு: இறை/குரு வணக்கம், அனுபந்த சதுஷ்டயம், சாதன சதுஷ்டயம். சமாதி ஷட்கத்தில் மீதமுள்ளவை சமாதானம், ஸ்ரத்தா.
- யதாவாக் ததாகாரி: சொல்வதும் செய்வதும் ஒன்றாக இருப்பவன் (சாது) – அவனே சமாதானத்துக்கு வருகிறான்.
- பூதக்கண்ணாடி உவமை: சிதறிய சூரிய ஒளி ஒரு புள்ளியில் குவிந்தால் காகிதம் எரிகிறது; சிந்தனையை தத்த்வமஸியில் குவித்தால் பிரம்மஞானம்.
வரையறை: நிக்ரஹிதஸ்ய மனஸஃ ஶ்ரவணாதௌ ததனுகுணவிஷயே ச ஸமாதிஃ ஸமாதானம்
- சோதனை: ஒரு சொல்லை விடை கிடைக்கும் வரை சிதறாமல் சிந்திக்க முடிகிறதா? செல்போன், வேறு கதைக்குத் தாவினால் இன்னும் குவியவில்லை.
- பணம் ஆசை உள்ளவன் மனம் எப்போதும் பணத்தில் குவிகிறது – குறிக்கோளைச் சரியாக வைத்தால் குவிதல் சுலபம்.
பயிற்சி: சோடச உபசார பூஜை
- 16 உபசாரங்கள் – வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளியைக் கவனிப்பதுபோல: ஆவாஹனம், ஆசனம், பாத்யம், அர்க்யம், ஸ்நானம், வஸ்திரம், சந்தனம்-புஷ்பம், தூப-தீபம், நைவேத்யம், அர்ச்சனை (போற்றி/நமஹ), விண்ணப்பம், கற்பூர ஆரத்தி, நமஸ்காரம், விடை. (கோயில்களில் 64; குறைந்தபட்சம் பஞ்சோபசாரம்.)
- பூஜை அறை இல்லாவிட்டாலும் மனக்கண்ணால் செய்தால் போதும்.
- ஐம்புலன்களும் கர்மேந்திரியங்களும் ஒரே பொருளில் ஈடுபடுவதால் மனம் ஒருமுகப்படும் – சிறுவயதிலேயே கற்றுக்கொடுக்கலாம்.
- உடனடிப் புண்ணியம்: பிற கர்மங்களின் புண்ணியம் பின்னாளுக்கு; பூஜையின் புண்ணியத்தை இப்போதே பயன்படுத்தலாம் – துரித க்ஷயத்வாரா (பிராரப்தத்தின் சிறு இடையூறுகளை நீக்க). இது சுவாமியின் விளக்கம்.
லயமும் சமநிலையும் (15:00–33:00)
ஒரு காரியத்தில் லயிக்கப் பழகிய மனம், "நான் யார்?" என்ற கேள்வியால் உள்முகமாகத் திரும்பினால் ஆத்மாவில் சுலபமாக லயமடையும் – சமாதானத்தின் முடிவு சமாதி.
நான் யார்? – பிரம்மாவின் கதை (பாகவதம்)
- நாராயணனின் நாபிக் கமலத்திலிருந்து தோன்றிய பிரம்மா நான்கு புறமும் பார்த்தார் (நான்கு தலைகள்) – யாருமில்லை; "நான் யார்?" என்று கேட்டார்.
- தாமரைத் தண்டினுள் தேடியும் விடை இல்லை; நீண்ட தவத்தில் "நான் என்ற அகங்காரமே பரமாத்மா" என்று தானே உணர்ந்தார். ரமண மகரிஷியும் இதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
- அகங்காரத்தை அழிக்க ஒரே சம்மட்டி அடி: "நான் யார்?" – வெளிநோக்கிய நான் சட்டென்று தன் மூலத்தைத் தேடுகிறது.
- ஞான சாதனைக்குத் துணையான (ததனுகுண) கடமைகளில் மட்டும் ஈடுபடு; இடையூறானவற்றை விடு (உபரதி). மனம் ஆத்மாவில் இயலாக கரையும் நிலை வந்தபின் சாதனை தேவையில்லை.
வெப்பஇயக்கவியல் உவமை (சுவாமியின் விளக்கம்)
- இரண்டு அறைகள் – ஒன்று 4°C, மற்றது 30°C; இடையில் கண்ணாடிச் சுவர். சுவரை நீக்கினால் 10–15 நிமிடத்தில் சீரான வெப்பம் – சமநிலை (equilibrium).
- வெப்பம் = ஒழுங்கற்ற தன்மை (randomness); குளிர்வில் வடிவம் வரும் (நீர் → பனிக்கட்டி).
- பிரபஞ்சமே சமநிலையை (லயம்) நோக்கி நகர்கிறது என்று சுவாமி கூறுகிறார். மனமும் பழகிய இடத்தைத்தான் "வசதியான இடமாகக்" (comfort zone) கொண்டு அங்கு செல்லும் – நல்லதோ தீயதோ.
- செய்ய வேண்டியது ஒன்றே: மனதின் "வசதியான இடத்தை" ஆத்மாவாக மாற்றுவது – பிறகு அதை வெளியே துரத்துவதே கஷ்டம். பதஞ்சலி: ததா த்ரஷ்டுஸ் ஸ்வரூபேவஸ்தானம்.
சமாதானத்தின் பலன்
- எதைச் செய்தாலும் ஒருமுறையிலேயே சரியாக, விரைவாகம் முடியும்.
- ஜெயராமன் உதாரணம்: வங்கிப் பணியாளரான சுவாமியின் நண்பர் (புகைப்படக் கலைஞர்) ஒவ்வொரு கணக்குப் படியையும் அப்போதே சரிபார்த்ததால் மாலை 5 மணி வேலையை 10.30க்குள் முடித்தார்; மீதி நேரம் தன் விருப்பமான காரியங்களுக்கு.
பகுதி 24: ஸ்ரத்தா (33:00–54:30)
ஸ்ரத்தா = குரு உபதேசித்த வேதாந்த வாக்கியங்களின் மீது, நானே சரிபார்க்கும் வரை வைக்கும் நன்னம்பிக்கை (belief until verification).
வரையறை: குரூபதிஷ்ட வேதாந்தவாக்யேஷு விஶ்வாஸஃ ஶ்ரத்தா (தத்துவ போதத்தில் ஸ்ரத்தா முதலில்; இங்கு சமாதானத்துக்குப் பின்)
ஸ்ரத்தா vs மூடநம்பிக்கை vs நம்பகம்
| சரிபார்க்கும் எண்ணம் | உதாரணம் | |
|---|---|---|
| மூடநம்பிக்கை | இல்லை | சகுனம், சிந்திக்காமல் நம்புவது |
| நம்பகம் (trust) | மற்றவர்கள் ஏற்கனவே சரிபார்த்தது; அகங்காரம் ஈடுபடவில்லை | மேம்பாலம், வங்கிவட்டி |
| ஸ்ரத்தா | உண்டு – "நிச்சயம் சரிபார்ப்பேன்" | ரயில் நேரம் மாறியதாகச் சொன்னால் முன்னதாகச் சென்று சரிபார்ப்பது |
- பூ போட்டுப் பார்ப்பது போன்றவையும் அனுபவத்தில் பலமுறை சரிபார்த்தவருக்கு மூடநம்பிக்கை அல்ல – இது சுவாமியின் நிலைப்பாடு.
ஏன் ஸ்ரத்தா இங்கு தேவை?
- அனுபவத்தால் சரிபார்க்க முடியும் விஷயங்களுக்கு ஸ்ரத்தா தேவையில்லை. "நீதான் கடவுள்" என்பது என் அனுபவத்துக்கு நேர்மாறானது – அங்கு என் அகங்காரமும் குருவின் சொல்லும் மோதுகின்றன.
- அங்கு அகங்காரத்தை குருவின் திருவடியில் வைப்பதே ஸ்ரத்தா. கீதை: ஶ்ரத்தாவான் லபதே ஜ்ஞானம்; ஸ்ரத்தா இல்லாதவன் யாருமில்லை (சாத்விக, ராஜஸ, தாமஸ ஸ்ரத்தைகள்).
- எதுவரை? நீ பிரம்மம் என்று சரிபார்க்கும் வரை. "அதன் பிறகு குருவை நமஸ்கரிக்கலாமா?" என்ற கேள்வியே அகங்காரம் இன்னும் இருக்கிறது என்பதைக் காட்டும்.
அகங்காரத்தை உலகோடு ஒட்டும் பசை – ராக-பய-க்ரோதம்
- ஸ்டிக்கர் உவமை: ஒரு இடத்திலிருந்து பிரித்து மற்றொன்றில் ஒட்ட பசை வேண்டும்; அகங்காரத்தை ஆத்மாவிலிருந்து பிரித்து உலகோடு ஒட்டும் பசை உணர்வு.
- கீதை 2: ஸ்திதப்ரஜ்ஞன் வீதராகபயக்ரோதன் – ஞானியிடம் இந்தப் பசை இல்லை.
- ஜீவனுக்கு "உலகம்" = பாவரிசை (நாய்களிடமும் ஆல்பா-பீட்டா பதவி உண்டு).
| பசை | என்ன |
|---|---|
| ராகம் | மூன்று ஈஷணைகள் – புத்ரைஷணா, வித்தைஷணா, லோகைஷணா (உறவு, பணம், உலக/புகழ் ஆசை) |
| க்ரோதம் | ஆசைக்குத் தடையானது மீது வெறுப்பு |
| பயம் | இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம் – முக்கோணத்தின் அடிப்படை |
- ஒவ்வொரு பசைக்கும் எதிர்மறை தீர்வு உண்டு (தாள் எடுக்க நீர், வண்ணத்துக்கு தின்னர் போல); நிதித்யாசனத்தில் அதைக் கண்டுபிடி.
- உபநிஷத் அறிவைத் தெளிவாக்கும்; பசையை நீக்குவது குரு – தாமரை இலை போல, அன்னப் பறவை போல உலகில் இருந்தும் ஒட்டாத வாழ்க்கையை மாணவன் கண்கூடாகக் காண்கிறான்.
- வீடியோவில் குருவை நிறுத்திவிடலாம்; நேரில் சந்திப்பதில் ஒரு உணர்வுபூர்வ மாற்றம் உண்டு என்கிறார் சுவாமி.
வேதாந்த வாக்கியம் ஞானம் தருமா? (54:30–1:07:10)
குரு வாக்கியமும் சுயத் தர்க்கமும் இரண்டும் வேண்டும்; ஆத்மா நித்திய அபரோக்ஷமானதால் அதைப் பற்றிய சொல் அபரோக்ஷ ஞானத்தைத் தரும்.
தர்க்கம் – கண்ணாடி உவமை
- சனகாதிகள், சுகர், வாமதேவர், ரமணர் ஒரு சொல்லாலேயே அடைந்திருக்கலாம்; நமக்கு தர்க்கமும் (மனனம்) வேண்டும்.
- தர்க்கம் மூக்குக்கண்ணாடி போல ஒரு உபகரணம் – பார்ப்பது நான்தான். உபநிஷத்தைப் புறக்கணித்து தர்க்கமே போதும் என்பவர்கள் நையாயிகர்கள் (ஸர்வதர்ஶன ஸங்க்ரஹத்தில் பின்னர்).
பரோக்ஷமா, அபரோக்ஷமா?
| பரோக்ஷம் | அபரோக்ஷம் | |
|---|---|---|
| பொருள் | கேட்டுத் தெரிந்தது, நேரடி அனுபவமில்லை | நேரடியாக அறிவது |
| உதாரணம் | கும்பகோணம் கோயில் அழகு, ஒரு விடுதியின் உணவு – இனிமேல் அனுபவிக்க வேண்டியது | "நீதான் பத்தாமவன்" (தஶமஸ்த்வமஸி) – ஏற்கனவே இருப்பது |
- சில மீமாம்சகர்கள் (குமாரிலபட்டர், பிரபாகரர்) வாக்கியம் பரோக்ஷம், கர்மம் வேண்டும் என்கிறார்கள் – இந்நூல் பின்னர் விளக்கும்.
- சங்கரர் (அபரோக்ஷானுபூதி), வியாசர், தயானந்தர்: ஆத்மா நித்திய அபரோக்ஷம்; அதனால் வாக்கியம் தருவது அபரோக்ஷ ஞானம். (விரிவான விவாதம் வேறொரு சமயம்.)
ஸ்ரத்தாவை வளர்ப்பது எப்படி
- கண், காது போன்ற பிரமாணங்களிடம் நம் அகங்காரம் இயலாகச் சரணாகதி அடைகிறது; கூகுள்/ChatGPT இடமும் "தயவுசெய்து கொடு" என்று கேட்கிறோம். புத்தகத்துக்கு அகங்காரம் இல்லை.
- குரு ஒரு மனிதர் – அங்கு அகங்காரம் மோதுகிறது, எடை போடுகிறது (வணங்கலாமா, காலைத் தொடலாமா?).
- வழி: குருவுக்குப் பாத நமஸ்காரம் செய்யும் பக்குவம். குருவுக்கு அது தேவையில்லை; மாணவனின் நன்மைக்காகவே.
1. முன் வகுப்பின் தொடர்ச்சி: அனுபந்த சதுஷ்டயம்
இந்த வகுப்பில் அதிகாரியின் நான்காவது தகுதியான முமுக்ஷுத்வம் நிறைவடைந்து, அனுபந்தத்தின் 'விஷயம்', 'பிரயோஜனம்' ஆகியவை விளக்கப்பட்டன.
- பாரதத்தின் எந்த சாஸ்திர நூலும் தொடக்கத்தில் ஒரு அனுபந்தம் (முன்னுரை) வைக்கிறது. அதில் நான்கு அம்சங்கள்: அதிகாரி (தகுதியுடையவன்), விஷயம் (நூல் பேசும் பொருள்), பிரயோஜனம் (பயன்), சம்பந்தம் (இவற்றுக்கிடையேயான தொடர்பு).
- அதிகாரியின் தகுதியாக சாதன சதுஷ்டயம் சொல்லப்பட்டது: விவேகம், வைராக்கியம், சமாதி ஷட்கம் (சமம், தமம், உபரதி, திதிக்ஷை, சிரத்தை, சமாதானம்), முமுக்ஷுத்வம். முதல் மூன்றும் முந்தைய வகுப்புகளில் பார்க்கப்பட்டன.
- அனுபந்தம் முடிந்த பிறகே, இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் வேதாந்தத்தின் உண்மையான உபதேசம் தொடங்குகிறது.
2. முமுக்ஷுத்வம்: கால-தேச-வஸ்து பந்தம்
முமுக்ஷுத்வம் என்பது மோக்ஷ இச்சை, அதாவது விடுதலைக்கான தீவிர விருப்பம். மோக்ஷம் என்றால் முழுமையான சுதந்திரம், தற்சார்பு.
- எல்லா ஜீவர்களும் உண்மையில் ஏற்கனவே மோக்ஷத்தில்தான் இருக்கிறார்கள். அறியாமையால் தாம் கட்டுண்டவர்கள் என்று நினைக்கிறார்கள்; அந்த நினைப்பே பந்தம்.
- நம்மைக் கட்டுவதாகத் தோன்றுபவை மூன்று: காலம், தேசம் (இடம்), வஸ்து (பொருள்). இவை ஒன்றையொன்று சார்ந்தவை; காலமும் இடமும் பிரிக்க முடியாதவை என்று ஐன்ஸ்டீனும் சொன்னார் என்று சுவாமி குறிப்பிட்டார்.
- ஆத்மா இந்த மூன்றாலும் தொடப்படாதது. இவை மித்யா: ஆத்மாவிலேயே தோன்றி ஆத்மாவிலேயே மறைகின்றன.
காலத்தால் கட்டு: கடிகாரம், நாள்காட்டி, ஜோதிடம்; வங்கியில் வேலை நேரத்துக்குக் கட்டுப்பட்ட ஊழியர்; இந்த வயதுக்குள் திருமணம், இந்த வயதுக்குள் குழந்தை என்ற கால அட்டவணைகள்.
இடத்தால் கட்டு: பிறந்த ஊர் கும்பகோணம், வேலை டெல்லியில் என்ற ஏக்கம்; பணியிட மாற்றங்கள்.
பொருளால் கட்டு: சொந்த வீட்டில் சுவரில் ஆணி அடிக்கலாம், வாடகை வீட்டில் அடிக்க முடியாது; ஒழுகும் குழாய் கூட மனதை ஆட்டிப்படைக்கும்.
சமஸ்கிருத சமாசம் பற்றி ஒரு குறிப்பு: 'பல்பொடி', 'மூக்குப்பொடி' போல் சொற்கள் இணைந்து புதுப் பொருள் தருகின்றன. அதனால்தான் சமஸ்கிருத அகராதியைப் பயன்படுத்த, கூட்டுச் சொல்லை அதன் வேர்ச் சொற்களாகப் பிரிக்கத் தெரிய வேண்டும்.
எல்லோரும் ஏதோ ஒன்றிலிருந்து விடுதலை தேடுகிறார்கள்: பணக் கஷ்டம், நோய், மனக் கவலை. ஆனால் ஒன்றிலிருந்து வெறுப்போடு பிரிய முயன்றால் அதுவே இன்னும் இறுகப் பிணைக்கும். கம்சன் கிருஷ்ணனை வெறுத்ததால் எப்போதும் கிருஷ்ணனையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
3. உணர்வுப் பசை: ராக-பய-க்ரோதம்
ஜடமான கால-தேச-வஸ்துவை சைதன்யமான நம்மோடு ஒட்டவைக்கும் பசை உணர்வு: ராகம் (விருப்பம்), பயம், க்ரோதம் (கோபம்).
- ஆத்மாவின் இயலான ஆனந்தம், பால் திரிவது போல, இந்த மூன்று உணர்வுகளாக மாறுகிறது.
- காலத்தையும் இடத்தையும் பொருளையும் நாம் பற்றிக் கொள்வதற்கு அடிப்படைக் காரணம் பயம்.
- கீதை இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் ஸ்திதப்ரஜ்ஞன் வீதராகபயக்ரோதன் (விருப்பம், பயம், கோபம் நீங்கியவன்) என்று வருணிக்கப்படுகிறான்.
- சாதனை: எந்தப் பொருள் உங்களுக்கு பயம், ஆசை, கோபம் தருகிறது என்று ஆராய்ந்து பாருங்கள்.
சமுத்திரம்-அலை உவமை
அலைகளால் சமுத்திரம் பாதிக்கப்படுவதில்லை; அலைகளைத் தாங்குவதே சமுத்திரம்தான். தீவிரமான சுயத் தேடலால் உள்முகமாகத் திரும்பிய அந்தக்கரணத்தில், அகங்காரம் தன்னை ஆத்மாவில் கரைத்துப் பார்க்கும்போது இந்த உணர்வு கிடைக்கும். இதுவே முமுக்ஷுத்வத்தின் அடையாளம்.
- அதன்பிறகு நமது காலமோ, பிறர் காலமோ, பொருளாதாரத்தின் காலமோ முடிவதைப் பற்றிய பயம் இருக்காது.
- காலம், இடம், பொருள்கள், உறவுகள் எல்லாம் ஜடங்கள்; அவற்றின் மீது உணர்வை வைக்க வேண்டாம்.
அப்படியென்றால் உணர்வற்ற ஜடமாகிவிடுவோமா?
இல்லை. நீ நித்ய-சுத்த-புத்த-முக்த சைதன்ய ஸ்வரூபமான ஆத்மா; ஜடமாக மாறவே முடியாது.
- நெருப்பிலிருந்து ஒளியும் சூடும் பிரியாதது போல, ஆத்மாவிலிருந்து முழுமை, ஆனந்தம், ஆழ்ந்த நிம்மதி பிரியவே பிரியாது.
- மாறாக, மற்ற எல்லோரையும் விட அதிகமாக உணர்வுகளில் ஆனந்தம் கொள்ளும் மனிதராக மாறுவீர்கள்.
- மேலோட்டமாக வரும் சிறிய கோபங்கள், பயங்கள், ஏமாற்றங்களைச் சிரித்துக்கொண்டே ரசிப்பீர்கள்; ஏனெனில் உங்கள் அஸ்திவாரம் அமைதியில் இருக்கிறது.
இதோடு விவேகம், வைராக்கியம், சமாதி ஷட்கம், முமுக்ஷுத்வம் என்ற நான்கும் உடையவனே அதிகாரி என்று வேதாந்த ஸாரம் நிறைவு செய்கிறது.
4. அதிகாரிக்கு சாஸ்திர ஆதாரம்
சாதன சதுஷ்டயம் இட்டுக்கட்டப்பட்டது அல்ல; வேதத்திலும், வேத பரம்பரையில் வந்த சங்கரராலும் சொல்லப்பட்டது என்று காட்ட வேதாந்த ஸாரம் இரண்டு மேற்கோள்களைத் தருகிறது: பிருஹதாரண்யக உபநிஷத், சங்கரரின் உபதேச ஸாஹஸ்ரீ.
வேதாந்த ஸார வாக்கியம்: ஏவம்பூத: ப்ரமாதா அதிகாரீ, 'சாந்தோ தாந்த:' இத்யாதி ச்ருதே:
- ஏவம்பூத: இவ்வாறு நான்கையும் அடைந்தவன்.
- ப்ரமாதா: அறிவும் உணர்வும் உடைய, 'நான்' என்று சொல்லும் அறிபவன். இங்கே 'ஆத்மா' என்ற சொல்லை பரிபூரண சைதன்யம் என்று அல்ல, 'நான்' என்ற உணர்வாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; சொல்லை இடத்துக்கேற்பப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.
பிருஹதாரண்யக உபநிஷத் மந்திரம்
'சாந்தோ தாந்த உபரதஸ்திதிக்ஷு: ஸமாஹிதோ பூத்வா ஆத்மன்யேவாத்மானம் பச்யதி' — அமைதி, அடக்கம், விலகல், பொறுமை, ஒருமுகப்பட்ட மனம் உடையவனாகி தன்னிலேயே ஆத்மாவைக் காண்கிறான்.
- இந்த மந்திரத்தில் சமாதி ஷட்கத்தின் ஐந்து இருக்கின்றன; சிரத்தை மட்டும் விடுபட்டுள்ளது.
- காரணம்: பிருஹதாரண்யகம் இரண்டு சாகைகளில் இருக்கிறது — காண்வ சாகை, மாத்யந்தின சாகை. ஒன்றில் சமாதானம் இருந்து சிரத்தை விடுபடலாம்; மற்றதில் சிரத்தை இருந்து சமாதானம் இல்லாமல் இருக்கலாம். இரண்டையும் ஒப்பிட்டு ஆறையும் சேர்த்துக்கொள்வதே உசிதம்.
- உவமை: வேதாந்த ஸாரத்திற்கு வெவ்வேறு ஆசிரியர்கள் எழுதிய இரண்டு புத்தகங்கள் ஒரே கருத்தைச் சொன்னாலும் விவரிக்கும் விதம் மாறலாம்.
- வேதம் தலைமுறை தலைமுறையாக நினைவாற்றலால் கைமாறி வந்தது (குரு-சிஷ்ய பரம்பரை, தந்தை-மகன் பரம்பரை). அதனால் சில மந்திரங்கள் விடுபடலாம் அல்லது மாறுபடலாம் — இதுவே பாடபேதம். இது பிரமாணத்தின் குறை அல்ல; மனித நினைவாற்றலின் இயலான மாறுபாடு.
- எல்லா மந்திரங்களும் இப்படியா? அஞ்ச வேண்டாம். சாகைகளைத் தொகுத்துத் தூய்மைப்படுத்திக் கொடுத்தவர் வேதவ்யாஸர்; அவரை நம்புவதே சிரத்தை. மோக்ஷத்திற்கு வழி வேதம் மட்டுமே.
வேதத்தின் இரண்டு பகுதிகள்: அத்யாரோபம், அபவாதம்
- நம்மைக் கால-தேச-வஸ்துவோடு ஒட்ட வைப்பதும் (அத்யாரோபம்), அவற்றிலிருந்து விடுவிப்பதும் (அபவாதம்) வேதமே.
- யாரும் நேரடியாக மோக்ஷத்தை விரும்புவதில்லை. மிருக புத்தியை மனித புத்தியாக மாற்ற கர்ம காண்டம்; கர்மயோகியாக, தார்மிகனாக வளர்ந்த பிறகு விவேக-வைராக்கிய-முமுக்ஷுத்வம் வருகிறது; பிறகு குருவை நாடி மோக்ஷம்.
- உபநிஷத்துகளில் முரண்பாடுகள் தோன்றலாம். உதாரணம்: சாந்தோக்யத்தில் சல்-இலிருந்து முதலில் அக்னி (தேஜஸ்), பிறகு நீர், பிறகு அன்னம் — மூன்று பூதங்கள். தைத்திரீயத்தில் ஆத்மாவிலிருந்து முதலில் ஆகாசம் — ஐந்து பூதங்கள். அக்னியைப் படைத்தது பிரம்மமா, வாயுவா?
- இத்தகைய குழப்பங்களை வியாசர் பிரம்ம சூத்திரத்தில் தீர்க்கிறார்; சங்கரர் பாஷ்யம் எழுதினார். அதனால்தான் 'ஸூத்ரபாஷ்யக்ருதௌ வந்தே' என்று இருவருக்கும் நமஸ்காரம் செய்கிறோம். முரண்பாடுகளைப் பற்றியே வாதிட்டுக் கொண்டிருந்தால் மோக்ஷத்தை இழந்துவிடுவோம்.
5. உபதேச ஸாஹஸ்ரீ ஸ்லோகம்: யாருக்கு உபதேசம்?
இத்தகைய முமுக்ஷுவுக்கு குரு மிச்சமின்றி எல்லாவற்றையும் உபதேசிக்க வேண்டும் என்று சங்கரர் உபதேச ஸாஹஸ்ரீயில் சொல்கிறார். ஆயிரம் உபதேசங்கள் கொண்ட இந்நூலை அவசியம் படிக்க வேண்டும் என்றார் சுவாமி.
ஸ்லோகம்: ப்ரசாந்தசித்தாய ஜிதேந்த்ரியாய ச ப்ரஹீணதோஷாய யதோக்தகாரிணே । குணான்விதாயானுகதாய ஸர்வதா ப்ரதேயமேதத் ஸததம் முமுக்ஷவே ॥
| சொல் | பொருள் (சுவாமியின் விளக்கம்) |
|---|---|
| ப்ரசாந்தசித்தாய | அமைதி அடைந்த மனம்; காமம், க்ரோதம், லோபம், மோகம் முதலிய ஆறு பகைகளையும் விட்டவன் |
| ஜிதேந்த்ரியாய | இந்திரியங்களை வென்றவன் (ஜித் = வெற்றி) |
| ப்ரஹீணதோஷாய | தார்மீகமாக கர்மம் செய்து பாவம் முதலிய தோஷங்களிலிருந்து விலகியவன் |
| யதோக்தகாரிணே | சொன்னபடியே செய்பவன் (சாது) |
| குணான்விதாய | கீதை சொல்லும் இருபது நற்குணங்கள் (அமானித்வம், அதம்பித்வம், அஹிம்ஸா, ஆர்ஜவம்…) உடையவன்; நாலைந்து பிடித்தாலே போதும் |
| அனுகதாய | குருவை நாடிப் பின்தொடர்பவன் |
| ஸர்வதா ப்ரதேயம் | எல்லா விதத்திலும், ஒன்றுவிடாமல் கொடுக்கப்பட வேண்டியது |
இந்திரிய ஜயம்
இந்திரியங்களைப் பயன்படுத்தக்கூடாது என்று அர்த்தமில்லை; இன்பத்திற்காக அல்ல, நன்மைக்காகப் பயன்படுத்துவதே இந்திரிய ஜயம்.
- 'பத்ரம் கர்ணேபி: ச்ருணுயாம தேவா:' — காதுகளும் கண்களும் நன்மையையே தேடட்டும்.
- செல்போனில் அறிவைத் தேடினால் நன்மை; வேண்டாதவற்றைப் பார்த்தால் அது இன்ப சாதனமாகிவிடுகிறது.
- தேர் உவமை: ஐந்து குதிரைகள் (புலன்கள்), கடிவாளம் (மனம்), சாரதி (புத்தி). மகாபாரதத்தில் கண்ணன் சாரதியாக (புத்தியாக) இருக்க, அகங்காரமாகிய அர்ஜுனன் நிம்மதியாக இருக்கிறான். கடிவாளத்தை யாரும் பிடிக்காவிட்டால் குதிரைகள் ஐந்து திசைகளில் ஓட, உள்ளே இருக்கும் அகங்காரம் திக்குத் தெரியாமல் திணறும்.
- நன்மைக்காகச் செய்வது படிப்படியாக இன்பமும் தரும்; இன்பத்திற்காகச் செய்வது நன்மை தராது. ஸ்ரேயஸ் (நன்மை), ப்ரேயஸ் (இன்பம்) இரண்டையும் பகுத்தறிபவனே ஜிதேந்திரியன்.
6. விஷயம்: ஜீவ-பிரம்ம ஐக்கியம், சுத்த சைதன்யம்
வேதாந்தத்தின் விஷயம் ஜீவனும் பிரம்மமும் ஒன்றே என்பது; அதன் பிரமேயம் சுத்த சைதன்யம்.
வேதாந்த ஸார வாக்கியம்: விஷய: ஜீவப்ரஹ்மைக்யம் சுத்தசைதன்யம் ப்ரமேயம், தத்ரைவ வேதாந்தானாம் தாத்பர்யாத்.
தாத்பர்யம்: எல்லா உபநிஷத்துகளும் ஒத்துப் போகும் கருத்து
- பல சட்டப் புத்தகங்கள் வெவ்வேறு நுணுக்கங்களைச் சொன்னாலும் அடிப்படைக் கொள்கையில் ஒத்துப் போகின்றன. இதுவே ஸமன்வயம்.
- செயற்கை நுண்ணறிவு கூட ஆயிரம் புத்தகங்களில் தேடி ஒத்துப் போகும் விஷயத்தைத் தொகுத்துத் தருகிறது என்று சுவாமி உவமை காட்டினார்.
- ஒரு நூலின் மையக் கருத்தைக் கண்டுபிடிக்க ஆறு அடையாளங்கள் (ஷட்லிங்கானி) உண்டு; அவற்றை வேதாந்த ஸாரத்தில் பின்னர் பார்ப்போம்.
- 108 உபநிஷத்துகள் ராமர், பிரம்மா, சிருஷ்டி, குண்டலினி, மரணத்திற்குப் பின் செல்லும் இடங்கள் எனப் பலவற்றைப் பேசினாலும், 'ஆத்மாவே பிரம்மம்; நீயே கடவுள்' என்பதில் ஒருமித்த குரலில் ஒத்துப் போகின்றன.
'ஐக்கியம்' என்ற சொல்
- ஐக்கியம் 'ஏக' (ஒன்று) என்ற சொல்லிலிருந்து வருகிறது; 'ஏ' என்பது 'ஐ' ஆக மாறும். கேகய நாட்டில் பிறந்ததால் கைகேயி என்ற பெயர் இதற்கு உதாரணம்.
- எனவே ஐக்கியம் என்றால் இரண்டு ஒன்றாகச் சேர்வது அல்ல; அங்கே எப்போதுமே ஒன்றே இருக்கிறது என்று பொருள்.
உபாதியால் தோன்றும் இரண்டு
- ஜீவனும் ஈஸ்வரனும் ஒரே பொருள்; அறியாமையில் இரண்டாகத் தெரிகிறது.
- உபாதியை உண்மை என்று எடுப்பதே அறியாமை; பொய் என்று விடுவதே அறிவு.
- மாயா உபாதியால் பரம்பொருள் இறைவன் எனப்படுகிறது; அந்தக்கரண (ஜீவ) உபாதியால் அதே பொருள் ஜீவன் எனப்படுகிறது.
- உபாதிகள் பொய் என்று தெரிந்ததும் இருப்பது ஒன்றே: உபாதி நிர்முக்த ஆத்ம சைதன்யம், கைவல்யம். இதை அறிவதே மோக்ஷம்.
சுத்த சைதன்யம்: த்ரிபுடி இல்லாதது
- 'சுத்த' = மாசற்ற, கலப்படமற்ற, ஏகரஸமான, நிர்விகல்பமான.
- வழக்கமாக 'நான்' மூன்றாகப் பிரிந்திருக்கும்: அறிபவன், அறியப்படும் பொருள், அறிதல் — இதுவே த்ரிபுடி. இவை உபாதியால் வந்த பிரிவுகள்.
- தியானத்திலும் தியானிப்பவன், தியான விஷயம், தியானம் என மூன்று இருக்கும். தன்னையே தியானப் பொருளாக வைத்தால், காற்றில்லாத இடத்து தீபம் போல மூன்றும் ஒன்றாக நிற்கும் — அதுவே சமாதி.
- ஆனால் பரமாத்மா ஆக சமாதியில் இருக்க வேண்டியதில்லை; மூன்றாகத் தோன்றும்போதும் இருப்பது பரமாத்மாவே. ஞானி இந்த மூன்றையும் பொய் என்று அறிந்திருக்கிறான்.
- கயிறு-பாம்பு உவமை: பொய்யான பாம்பு என்று தெரிந்தபிறகு கயிற்றோடு எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் விளையாடலாம். உலகம் பொய் என்று தெரிந்தபிறகு உலகத்தோடும் அப்படியே.
- நிர்விகல்பத்தில் கிடைக்கும் பூரண உணர்வை எப்போதும் 'நான்' என்று அறிந்து, மூன்று பிளவுகளையும் சகித்து, விளையாடி, ரமித்து வாழ்வதே ஞானியின் வாழ்க்கை. அவன் இவற்றை தன்னில் தோன்றும் அலைகளாக உதாசீனம் செய்கிறான்.
7. பிரயோஜனம்: தரதி சோகம் ஆத்மவித்
வேதாந்தத்தின் பயன்: ஐக்கியத்தைப் பற்றிய அறியாமை நீங்குவதும், தன் சொரூபமான ஆனந்தத்தை அடைவதும்.
வேதாந்த ஸார வாக்கியம்: ப்ரயோஜனம் து ததைக்யப்ரமேயகதாஜ்ஞானநிவ்ருத்தி: ஸ்வஸ்வரூபானந்தாவாப்திச்ச, 'தரதி சோகமாத்மவித்' இத்யாதி ச்ருதே:, 'ப்ரஹ்மவித் ப்ரஹ்மைவ பவதி' இத்யாதி ச்ருதேச்ச.
அதிகாரி, விஷயம், பிரயோஜனம்: அன்றாட உதாரணங்கள்
- ஒரு நூலை வாங்கும்முன்: நான் இதற்கு அதிகாரியா? இதில் என்ன விஷயம்? எனக்கு என்ன பயன்? சுயமாகச் சேர்த்துக் கொள்ளும் (do-it-yourself) தச்சு வேலைப் புத்தகம் ஒரு உதாரணம்.
- ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் ஒரு சிறுவன் ஒரு பெரிய வணிகரின் வாழ்க்கை வரலாற்று நூலை வைத்திருந்தான். 'எனக்குப் பிடித்தது' என்ற ஈர்ப்பே அவனை அதிகாரி ஆக்கியது; அதன் பயன் அவனுக்கு இன்னும் தெரியவில்லை.
- 'Topology' போன்ற ஒரு பெரிய நூலின் விஷயமே தெரியாவிட்டால் நாம் அதற்கு அதிகாரி அல்ல; தெரிந்தாலும் பயன் இல்லை.
- சிலர் படிப்பாளியாகக் காட்டிக்கொள்ள மட்டுமே நூலை வைத்திருப்பார்கள்; அவர்களிடம் அதிகாரம், விஷயம், பயன் மூன்றுமே இல்லை.
- ஓவிய உதாரணம்: சுமார் 500 ஆண்டுகளுக்கு முன் பணக்காரர்கள் கலிலியோ போன்ற மேதாவிகள் போல் க்ளோப், அஸ்ட்ரோலேப், சுருட்டிய காகிதம் சகிதம் தங்களை வரையச் சொன்னார்கள். ஓவியர் ஹோல்பெயின் அத்தகைய ஒரு ஓவியத்தின் கீழ்ப் பகுதியில், நேராகப் பார்த்தால் குழப்பமான கோடாகத் தெரியும் ஒரு மண்டை ஓட்டையை மறைத்து வரைந்தார் — 'இவன் ஜடப் பொருள்' என்று சுட்டிக் காட்ட. (சுவாமி இணையத்தில் தேடிப் பார்க்கச் சொன்னார்; மேற்கோள்களைப் பார்க்க.)
- இதேபோல் பதவி, பட்டம், பங்களா, வாகனம், உறவுகள் எல்லாம் இருந்தும் அவற்றோடு சம்பந்தமோ பயனோ இல்லாதவர்களும் உண்டு.
சாந்தோக்ய உபநிஷத்: நாரதரின் கேள்வி
- நான்கு வேதங்கள், வேதாங்கங்கள், தனுர்வேதம், போர்க்கலை, சமையல், இசை எனப் பல சாஸ்திரங்களைக் கற்றவர் நாரதர் — ஒரு நடமாடும் கலைக்களஞ்சியம்.
- ஆனால் 'தன்னை அறிபவன் சோகத்தைக் கடக்கிறான்' என்பது மட்டும் புரியவில்லை என்று குருவிடம் சென்று கேட்கிறார்; குரு ஆத்மவித்யையை உபதேசிக்கிறார். (சுவாமி குருவைப் பிரம்மா/பிரஜாபதி என்று குறிப்பிட்டார்; மேற்கோள்களில் குறிப்பு பார்க்க.)
- சோகம் = மனதில் எழும் உணர்வுக் கிளர்ச்சிகள்: காம-பய-க்ரோதம். தன்னை அறிபவன் (ஆத்மவித்) இவற்றைத் தாண்டி (தரதி) உணர்வுப் பசையற்றவனாக, சுதந்திரனாக வாழ்கிறான்.
முண்டக உபநிஷத்: ப்ரஹ்மவித் ப்ரஹ்மைவ பவதி
- பிரம்மம் = எதிலிருந்து எல்லாம் தோன்றி, எதனால் நிலைத்து, எதில் மறைகின்றனவோ அது. அதை ஐயமின்றி அறிபவன் அது நானே என்று உணர்கிறான்.
- பிரம்ம அறிவு வேறு, பிரம்ம உணர்வு வேறு. பலர் பிரம்மத்தை அறிகிறார்கள்; அது நான் என்று உணர்வதில்லை.
- பிரம்ம உணர்வு: 'என்னைத் தவிர ஏதுமில்லை; இருப்பதாகத் தோன்றுவதெல்லாம் பொய்; அவற்றுக்கு என் ஆனந்தத்தைக் கூட்டவோ குறைக்கவோ அருகதை இல்லை; நான் ஆனந்த ஸ்வரூபம்.'
- 'ஆகிறான்' என்றால் புதிதாக ஆவது அல்ல; ஏற்கனவே தான் அது என்று நினைவூட்டிக் கொள்வது. கால-தேச-வஸ்துவை ஒட்டும் ராக-பய-க்ரோதப் பசை அஞ்ஞானத்தால் நானே ஏற்படுத்தியது.
- தடஸ்த லக்ஷணம்: கரையில் நின்று நீரோட்டத்தைப் பார்ப்பது போல, கால-தேச வர்த்தமானங்கள் என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் ஓடுவதை ஈடுபடாமல் சாட்சியாகப் பார்ப்பது. ஸ்வரூபத்தில் நான் இம்மூன்றும் இல்லாத சுத்த சைதன்யம் என்று அறிவதே பிரயோஜனம்.
அடுத்த வகுப்பில்: சம்பந்தம்
அதிகாரி, விஷயம், பிரயோஜனம் மூன்றையும் தொடர்புபடுத்தும் சம்பந்தம் அடுத்த வகுப்பில்: 'ஸம்பந்தஸ்து ததைக்யப்ரமேயஸ்ய தத்ப்ரதிபாதகோபநிஷத்ப்ரமாணஸ்ய ச போத்யபோதகபாவ:'. சம்பந்தம் புரியாவிட்டால் விஷயம் தெரிந்தும் அதிகாரி இருந்தும் பயனில்லை — தொழிலில் அக்கறைக்கும் பணம் ஈட்டுவதற்கும் உள்ள தொடர்பைப் புரிந்தவர்களே வெற்றி பெறுவது போல.
மேற்கோள்கள்
| குறிப்பு | மூலம் |
|---|---|
| அதிகாரி, விஷயம், பிரயோஜனம், சம்பந்தம் வாக்கியங்கள் | ஸதானந்த யோகீந்திரரின் வேதாந்த ஸாரம், அனுபந்த சதுஷ்டயப் பகுதி |
| 'சாந்தோ தாந்த உபரதஸ்திதிக்ஷு: ஸமாஹிதோ பூத்வா…' | பிருஹதாரண்யக உபநிஷத் 4.4.23; காண்வ, மாத்யந்தின சாகைகள் (சுக்ல யஜுர்வேதம்) |
| 'ப்ரசாந்தசித்தாய ஜிதேந்த்ரியாய ச…' | சங்கரரின் உபதேச ஸாஹஸ்ரீ, பத்ய பாகம் 16.72 |
| வீதராகபயக்ரோத: (ஸ்திதப்ரஜ்ஞன்) | பகவத் கீதை 2.56 |
| இருபது நற்குணங்கள் (அமானித்வம் அதம்பித்வம்…) | பகவத் கீதை 13.7–11 (சில பதிப்புகளில் 13.8–12) |
| பத்ரம் கர்ணேபி: ச்ருணுயாம தேவா: | ரிக் வேதம் 1.89.8; பிரச்ன, முண்டக, மாண்டூக்ய உபநிஷத்துகளின் சாந்தி மந்திரம் |
| ஸ்ரேயஸ் / ப்ரேயஸ் | கட உபநிஷத் 1.2.1–2 |
| தேர்-குதிரை உவமை | கட உபநிஷத் 1.3.3–4; மகாபாரதம் / கீதையில் கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனின் சாரதி |
| அக்னி முதலில் — மூன்று பூதங்கள் | சாந்தோக்ய உபநிஷத் 6.2.3–4 |
| ஆகாசம் முதலில் — ஐந்து பூதங்கள் | தைத்திரீய உபநிஷத் 2.1 |
| இத்தகைய முரண்களைத் தீர்ப்பது | வியாஸரின் பிரம்ம சூத்திரம் (இரண்டாம் அத்தியாயம், வியத் பாதம்), சங்கர பாஷ்யம் |
| தரதி சோகமாத்மவித் — நாரதர் உபதேசம் | சாந்தோக்ய உபநிஷத் 7.1.1–3. உபநிஷத் மூலத்தில் நாரதர் அணுகும் குரு ஸனத்குமாரர் என்று குறிக்கப்படுகிறார் |
| ப்ரஹ்மவித் ப்ரஹ்மைவ பவதி | முண்டக உபநிஷத் 3.2.9 |
| 'எதிலிருந்து எல்லாம் தோன்றி…' (பிரம்ம லக்ஷணம்) | தைத்திரீய உபநிஷத் 3.1; பிரம்ம சூத்திரம் 1.1.2 |
| கம்சன் கிருஷ்ணனைப் பகையால் எப்போதும் நினைத்தது | ஸ்ரீமத் பாகவதம் (வைரானுபந்த பக்தி) |
| காலமும் இடமும் பிரிக்க முடியாதவை | ஐன்ஸ்டீனின் சார்புக் கொள்கை (spacetime) |
| மண்டை ஓட்டை மறைந்த ஓவியம் | ஹான்ஸ் ஹோல்பெயின் (இளையவர்), The Ambassadors (1533), நேஷனல் கேலரி, லண்டன். இந்த anamorphic மண்டை ஓடு பொதுவாக ஓவியத்தின் பக்கவாட்டிலிருந்து சாய்வாகப் பார்த்தால் தெளிவாகத் தெரியும் என்று விளக்கப்படுகிறது; சுவாமி பளபளப்பான உருளையைக் குறிப்பிட்டார் |
இந்த வகுப்பில் முமுக்ஷுத்வம் நிறைவடைந்து, அனுபந்த சதுஷ்டயத்தின் விஷயம், பிரயோஜனம், சம்பந்தம் மூன்றும் முடிக்கப்பட்டு, அதிகாரி குருவை அடைவது (பகுதி 30) தொடங்கப்படுகிறது.
1. முமுக்ஷுத்வம்: தீவிர இச்சையே தியாகத்தின் காரணம்
பகுதி 25: முமுக்ஷுத்வம் = மோக்ஷ இச்சை. ஒன்றின் மீது தீவிர இச்சை வந்தவன் மற்ற எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்கிறான்; எனவே தீவிர இச்சையே தியாகத்தின் ஹேது.
- டென்சிங்கும் ஹிலாரியும் எவரெஸ்ட் உச்சியில் நிற்க வேண்டும் என்ற ஒரே இச்சைக்காக, பல ஆண்டு உழைப்பு, அடுக்கடுக்கான அடித்தள முகாம்கள், பிராணவாயு உதவி என எல்லாவற்றையும் ஏற்றனர்.
- பணம், படிப்பு, பட்டம், பதவியை ஒருவர் விடாததற்குக் காரணம் அவற்றின் மீதுள்ள தீவிர இச்சை. அவற்றை விட வேண்டுமானால் அவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றின் மீது இச்சை வர வேண்டும்.
- நாட்டுக்காகவோ குலப் பெருமைக்காகவோ உயிரையும் கொடுத்த தியாகிகளும் வேறு ஒன்றின் மீது தீவிர இச்சை கொண்டவர்களே. பணத்தின் மீது தீவிர இச்சை வைத்தவன் நியாய-தர்மத்தையே தியாகம் செய்துவிடுகிறான்.
சந்நியாசம் = தியாகம்; பிரவிருத்தி, நிவிருத்தி
- கீதையில் கண்ணன் இதைச் சந்நியாசம் என்றும் தியாகம் என்றும் அழைக்கிறார். உபரதி, உபரமம் என்பவையும் இதன் பெயர்களே.
- அகங்காரத்துக்கு இரண்டு போக்கிடம்: உலக விஷயத்தில் இறங்குவது பிரவிருத்தி; உள்ளே திரும்புவது நிவிருத்தி.
- வாசற்படி உவமை: வாசலில் நிற்பவன் தெருவில் இறங்கினால் வீட்டில் இருக்க முடியாது; வீட்டுக்குள் சென்றால் தெருவில் இருக்க முடியாது. இரண்டிலும் ஒரே சமயம் இருக்க முடியாது.
- நான்கு 'ப'க்கள்: பணம், பட்டம், பதவி, பரிவு (உறவு). இவற்றைத் தேடும் 'ப-வரிசை'யை ஒட்டுமொத்தமாக விடுவதே தியாகம். தன் இச்சை எந்த 'ப'வில் நிற்கிறது என்று தேடிப் பிடித்து அதை விடுவது முமுக்ஷுவின் அடையாளம்.
'சும்மா இருத்தல்' என்ற சுகம்
- நான்கு 'ப'க்களும் தருவது சுகம். ஒன்றை அடைந்ததும் தேடல் தற்காலிகமாக நிற்கும் ஓய்வு நிலையையே நாம் சுகம், நிம்மதி என்கிறோம்.
- இரண்டு மணி நேரம் கால்பந்து விளையாடியவன் பிறகு திண்ணையில் உட்காரும்போது கிடைக்கும் சுகமே அவனை அத்தனை நேரம் விளையாட வைத்தது.
- அருணகிரிநாதர் 'சும்மா இரு, சொல் அற' என்ற உபதேசத்தைப் பாடுகிறார். எல்லோரும் வாழ்நாள் முழுக்கப் போராடுவது சும்மா இருப்பதற்காகவே.
- சுவாமி இதை 'ஹை என்ட்ரோபி' எனும் ஓய்வு நிலையோடு ஒப்பிட்டார்: வாய்ப்புகள் இருக்கும் வரை மனம் அவற்றிலேயே அலையும்; வாய்ப்பற்ற நிலையே சும்மா இருத்தல்.
- ஒட்டுமொத்தத் தேடலையும் விட்டால் என்ன என்று யோசிப்பது விவேகம்; அதை விடுவது தியாகம்.
- உண்மையில் எல்லோரும் தேடுவது சுகம் அல்ல, நிம்மதி: மனம் அலைபாயாமல் நிற்பது. அது பிரவிருத்தியும் அல்ல நிவிருத்தியும் அல்ல; சும்மா இருப்பது.
மோக்ஷம் = ஆழ்மன நிறைவு
- மோக்ஷம் என்றால் வானுலகம் செல்வதோ சந்நியாசியாவதோ என்று பெயர் சூட்ட வேண்டாம். அது ஆழ்மனத்தில் ஒருவன் அனுபவிக்கும் நிறைவு.
- 'நான் இன்னும் மோக்ஷத்தில் இல்லை' என்ற நினைப்பே ஆழ்மனக் குறையாகிவிடும். ஞானம் பெற்ற பின் 'நான் சம்சாரி அல்ல' என்பதை நிறைவோடு ஏற்க வேண்டும்.
- அடையாளம்: கை, காது, வாய், மனம் எல்லாம் வேலை செய்தாலும் அந்தக்கரணமும் அகங்காரமும் ஆணி அடித்ததுபோல் அசையாமல் அமைதியாக இருப்பதை அவன் உணர்வான்.
- பல கோடி சொத்து, உறவு, புகழ், பதவி இருந்தாலும் ஆழ்மன நிறைவின்மை நீங்கியதாகச் சொல்ல முடியாது. இந்த உடல்பசி, உள்ளப்பசி என்ற பள்ளம் அனாதி காலமாக இருக்கிறது; ஞானத்தால் மட்டுமே நீங்கும்.
பாகவதக் கதை: பிரம்மாவின் கேள்வி
- சிருஷ்டிக்கு முன், பிரம்மா மகாவிஷ்ணுவிடம் கேட்கிறார்: ஒவ்வொரு ஜீவனும் நீண்ட ஆயுளையும் இடைவிடாத இன்பத்தையும் தேடும்படி செய்துவிட்டு, அவை கிடைக்கும் முன்பே மரணத்தால் வாழ்வைத் துண்டித்து, மீண்டும் பிறக்க வைக்கிறாயே — இது என்ன நியாயம்?
- 'தவம் செய்து பார்' என்கிறார் பகவான். தனக்கு அயலாக ஒன்றுமே இல்லாத நிலையில் பிரம்மா தன் மூலம் எது என்று ஆழ்ந்து தியானித்து, 'நான்' என்பது பரம்பொருளே என்று கண்டுபிடிக்கிறார்.
- எல்லா ஜீவர்களும் இதை அறியும் வரை பிறப்பு-இறப்பு தொடரும் என்று அவர் 'தத்வமஸி'யை முதன்முதலில் அறிகிறார்; அதன் பிறகே சிருஷ்டியைத் தொடங்குகிறார்.
மெட்டாபிசிக்ஸ், எபிஸ்டமாலஜி
- மெட்டாபிசிக்ஸ் = எல்லாவற்றுக்கும் இருப்பு தரும், தான் எதனாலும் ஆகப்படாத மூலப்பொருளைத் தேடுவது. நம் மரபில் இது சத் விசாரம்.
- எபிஸ்டமாலஜி = அந்தப் பொருளை எந்தக் கருவியால் அறிவது என்ற ஆய்வு. நம் மரபில் இது பிரமாண இயல். சுவாமி குறிப்பிட்ட பிரமாணங்கள்: பிரத்யக்ஷம், அனுமானம், உபமானம், அர்த்தாபத்தி, அபாவம்.
- கோடிக்கணக்கான மக்களில் இவற்றைக் காதால் கேட்கக்கூட ஆர்வம் உள்ளவர் அரிது. அலுவலை விட்டு இங்கு வந்திருப்பதே மோக்ஷ இச்சையின் அடையாளம்.
- தலையில் தீப்பற்றியவன் உவமை: அவன் தண்ணீர் கங்கையா சாக்கடையா என்று பார்க்காமல் ஓடுவான். அத்தகைய தீவிரமே மோக்ஷ இச்சை.
சிரத்தை என்ற பொறி
- 'எனக்குத் திருப்தியே வரவில்லையே' என்ற உணர்வுகூடக் கோடியில் ஒருவருக்கே வருகிறது. மற்றவர்கள் பணம், பாராட்டு, பதவி என்று ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தேடுகிறார்கள். இந்த மறைப்பே மோகம் (மேகம் மூடுவது போல அறிவை மூடுவது).
- பல புத்தகம், கல்லூரி, நூலகம் கடந்த பிறகு 'உபநிஷத்தில் என்ன இருக்கிறது?' என்று ஒரு பொறி தட்டுவது பூர்வ புண்ணியத்தால் வருகிறது — இதுவே சிரத்தை (குரு உபதிஷ்ட சாஸ்திரங்களில் நம்பிக்கை).
- அந்தப் பொறியை அணையாமல் வளர்க்கப் பிரார்த்தனை வேண்டும்.
- உபநிஷத் சொல்கிறது: மனம் குறையுடையதுதான்; நீ மனம் அல்ல, ஆத்மா. மனத்தை 'நான்' என்ற வரையே அதன் குறை என் குறை. ஆத்மா என்று அறிந்ததும் மனத்தை நிறைக்கும் முயற்சி நின்று, அந்த நிறுத்தமே நிறைவாகிறது. ஓயாமல் நிறைக்க முயல்வதே சம்சாரம், பந்தம்.
2. அனுபந்த சதுஷ்டயம்: மீள்பார்வையும் நிறைவும்
அதிகாரி (பகுதி 26)
- சதானந்தர் காட்டும் இரண்டு மேற்கோள்கள் மீண்டும் நினைவூட்டப்பட்டன: பிருஹதாரண்யகத்தின் 'சாந்தோ தாந்த:', சங்கரரின் உபதேச ஸாஹஸ்ரீயின் 'ப்ரசாந்தசித்தாய…'.
- ப்ரமாதா = அறியத் துடிக்கும் அகங்காரம்; செய்யத் துடிப்பது கர்த்தா, அனுபவிக்கத் துடிப்பது போக்தா. மிருகங்களும் ப்ரமாதாக்களே.
- இந்த மூன்று உணர்வுகளும் நீங்கினால் 'நான்' மறைவதில்லை; அது தன்னை ஆத்மாவாக உணர்கிறது.
- ஜிதேந்த்ரியன்: மனம் வெளியே செல்லும் வாசற்படிகளான ஐந்து புலன் கதவுகளையும் அடைத்தவன். இத்தகையவனுக்கு குரு எல்லா விதத்திலும் உபதேசிக்க வேண்டும்.
விஷயம் (பகுதி 27)
- விஷயம் = ஜீவ-பிரம்ம ஐக்கியம்; பிரமேயம் = சுத்த சைதன்யம் (கலப்பற்ற தூய பிரஜ்ஞானம், consciousness). இதுவே வேதாந்தத்தின் தாத்பர்யம்.
- 'நீதான் அந்த சுத்த சைதன்யம்' என்று காட்டிக் கொடுப்பதே இந்நூலின் விஷயம்.
பிரயோஜனம் (பகுதி 29)
- ஐக்கியத்தைப் பற்றிய அஞ்ஞானம் நீங்குதல் (அஞ்ஞான நிவிருத்தி), தன் ஸ்வரூபானந்தத்தைப் பெறுதல் (அவாப்தி).
- 'நான் பிரம்மம்' என்று சொல்வதால் மட்டும் பயனில்லை. சங்கரர் சொல்லும் நித்ய-சுத்த-புத்த-முக்த என்ற சொற்களால் அதை உணர வேண்டும்:
- நித்ய — அழியாதவன்
- சுத்த — பாவமற்றவன், துக்கக் கலப்பற்றவன்
- புத்த — ஞான ஸ்வரூபன்
- முக்த — எல்லா தவிப்புகளிலிருந்தும் ஈஷணைகளிலிருந்தும் விடுபட்டவன்
- 'நான் பாவமற்றவன்' என்ற உணர்வால் குற்ற உணர்வு (guilt) நீங்கும் — அதுவே மிக மோசமான உணர்வு. இவ்வாறு தொடர்ந்து உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதே 'அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி' என்பதன் உண்மைப் பொருள்.
- சாந்தோக்யம் 7: நாரதர் ஸனத்குமாரரிடம் — 'நான் மந்திரங்களை சப்தமாக மட்டுமே அறிந்தவன் (மந்த்ரவித்), ஆத்மாவை அறிந்தவன் (ஆத்மவித்) அல்ல. ஆத்மவித் சோகத்தைக் கடக்கிறான் என்று கேட்டிருக்கிறேன்; சோகத்தின் கரையைத் (பாரம்) தாண்ட உதவுங்கள்.' குருவை 'பகவன்' என்றே அழைக்க வேண்டும் என்றார் சுவாமி.
சம்பந்தம்: இணைப்பைக் கண்டுபிடித்தால்தான் தீர்வு
அதிகாரி, விஷயம், பிரயோஜனம் மூன்றையும் இணைக்கும் உறவே சம்பந்தம். அது தெரியாவிட்டால் மூன்றும் பயனற்றவை.
- உடைந்த கண்ணாடிப் பாத்திரம்: மேலேயே உடைந்திருக்கிறது → யாரோ தட்டியிருக்க வேண்டும் → மனிதர் யாரும் இல்லை → பூனையாக இருக்கலாம். காரணத்துக்கும் காரியத்துக்கும் இடையே சம்பந்தத்தைத் தேடுகிறோம்.
- மருத்துவர் உதாரணம்: தலைவலிக்கு கண், காது, இரத்தப் பரிசோதனை என்றால் நோயாளிக்கு சம்பந்தம் தெரியவில்லை; மருத்துவருக்குத் தெரிகிறது.
- அதேபோல் மோக்ஷத்திற்கும் வேதாந்தத்துக்கும் உள்ள சம்பந்தம் தெரியாததால்தான் பலர் வேதாந்தத்தை விட்டு ஓடிவிடுகிறார்கள்.
மோக்ஷம் = நித்ய சுகம் = ஓய்வு நிலை
- பத்தடுக்கு கட்டடம் கம்பிகளால் விறைப்பாக (டென்ஷனில்) நிற்கிறது; காலப்போக்கில் மலைகளும் கோட்டைகளும் மண்ணாகின்றன; நதிகள் பள்ளத்தை நோக்கி ஓடுகின்றன; சூரியனும் ஒருநாள் ஓய்வு நிலைக்குச் செல்லும். எல்லாம் குறைந்த ஆற்றல் நிலையை நாடுகின்றன.
- சுகம் = டென்ஷன் இல்லாத, ஆற்றல் செலவில்லாத நிலை. இதை தூக்கத்தில் தினமும் சிறிது அனுபவிக்கிறோம். ஞானத்தால் அது நிரந்தரமாகிறது.
- அணு → குவார்க் → பீல்டு → ஆகாசம் → சைதன்யம் — பிரபஞ்சமே சிருஷ்டி-ஸ்திதியை விட்டு லயத்தை நோக்கிச் செல்ல விரும்புகிறது என்றார் சுவாமி.
- சாதனம் என்ன? உபநிஷத், குருவின் உபதேசம், ச்ரவண-மனன-நிதித்யாஸனம். கேள்வி: புத்தகம் தருவது அறிவு; அறிவுக்கும் நித்ய சுகத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம்?
தேவதத்தன், விஷ்ணுதத்தன் கதை
- இருவரும் சுகத்தை வெளியே தேடுகிறார்கள்.
- தேவதத்தனிடம் குரு 'நீ தேடும் சுகம் நீயே' என்கிறார். நான் நித்யன், நானே சுகம் → நான் நித்ய சுகம் என்று அறிந்ததும் பிரச்சனை முடிகிறது.
- விஷ்ணுதத்தனிடம் வேறொருவர் 'சுகம் உலகத்தில் ஒளிந்திருக்கிறது' என்கிறார். அவன் இந்த உலகமும் மேலுலகங்களும் தேடியும் சிறிது சிறிதே கிடைத்து மறைகிறது. கடைசியில் சரியான குரு அதே 'நீ தேடும் சுகம் நீயே' என்று சொல்கிறார்.
- பாடம்: பிரச்சனை ஞானத்தால் தான் தீரும்; கர்மத்தாலோ உலக ஈடுபாட்டாலோ அல்ல. இதுவே ஞானத்துக்கும் நீ தேடும் சுகத்துக்கும் உள்ள சம்பந்தம். ஞானம் குருவின் வாக்கிலிருந்தும், குரு அதை உபநிஷத்திலிருந்தும் தருவதால் — இதுவே சம்பந்த நிர்ணயம்.
3. அதிகாரி குருவை அடைதல் (பகுதி 30)
மோக்ஷத்திற்கும் சாஸ்திரத்திற்கும் இடையே உள்ள காணாமல் போன இணைப்பு (missing link) குரு. சாஸ்திரம் நேரடியாகப் பொருளைத் தராததால், சம்பந்தத்தைக் கண்டும் முமுக்ஷு தாமதமின்றி குருவை அடைகிறான். வேதாந்த ஸாரம் இதை ஒரு கதை போல நகர்த்திச் செல்கிறது.
வேதாந்த ஸார வாக்கியம்: அயம் அதிகாரீ ஜனனமரணாதிஸம்ஸாரானலஸந்தப்தோ தீப்தசிரா ஜலராசிமிவ உபஹாரபாணி: ஸ்ரோத்ரியம் ப்ரஹ்மநிஷ்டம் குருமுபஸ்ருத்ய தமனுஸரதி
| சொல் | பொருள் (சுவாமியின் விளக்கம்) |
|---|---|
| ஜனனமரணாதி ஸம்ஸாரம் | பிறப்பு-இறப்பு முதலிய சம்சாரம்; இடைவிடாமல் சுகம் தேடுவதே சம்சாரம் (முன்னர் சொன்ன பிரம்மாவின் கேள்வி) |
| அனல ஸந்தப்த: | நெருப்பில் வெந்து உருகுபவன். 'அலம்' = போதும் (மலையாளத்திலும் இச்சொல் உண்டு); 'அனலம்' = என்றும் போதும் என்னாத நெருப்பு |
| தீப்தசிரா ஜலராசிமிவ | தலை பற்றியெரிபவன் நீர்நிலையை நோக்கி ஓடுவது போல (சிரம் = தலை, தீப்தம் = எரிவது, ராசி = திரள்) |
| உபஹாரபாணி: | குருவுக்கு எதாவது உபகாரம் செய்யும் கையோடு செல்பவன் (பாணி = கை); ஸமித்பாணி என்றும் சொல்வர் |
| ஸ்ரோத்ரியம் | முறைப்படி, சம்பிரதாயப்படி வேதாந்தம் பயின்ற குரு |
| ப்ரஹ்மநிஷ்டம் | வெளியே சுறுசுறுப்பாக இயங்கினாலும் ஆழ்மனத்தில் துருவ நட்சத்திரம் போல் அசையாத நிறைவுடன் வாழ்பவர் |
| உபஸ்ருத்ய தமனுஸரதி | அணுகி, அவரையே பின்பற்றுகிறான் |
- இது முண்டக உபநிஷத்தின் மந்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது: 'தத்விஜ்ஞானார்த்தம் ஸ குருமேவாபிகச்சேத் ஸமித்பாணி: ஸ்ரோத்ரியம் ப்ரஹ்மநிஷ்டம்' — 'நீ தேடும் சுகம் நீயே' என்பதை அறிவதற்காக குருவை நாடிச் செல்கிறான்.
கீரைக் கதை (உபஹாரபாணிக்கு உதாரணம்)
சுவாமி சொன்ன வடிவம்: குருகுலத்திற்குள் நுழைய முடியாத ஒருவர், குருவுக்கு ஒரு கீரை மிகவும் பிடிக்கும் என்று கேட்டு, தினமும் அலைந்து அதைப் பறித்து சமையலறையில் மறைவாக வைத்துவிட்டுப் போவார். குரு கண்டுபிடித்துக் கேட்க, 'நானாக வந்தால் விலக்கிவிடுவீர்கள்; நீங்களே அழைக்கும்படி செய்தேன்; எனக்கு வேண்டியது ஞானம்' என்றார். குரு அவருக்கு உபதேசம் செய்தார். (மேற்கோள்களில் குறிப்பு பார்க்க.)
மோக்ஷத்திற்குப் பல வழிகள்; சம்பந்தம் ஞானத்தில்
- பக்தி, யோகம், சரியை-கிரியை, விரதம், ஜப-தியானம், பஜனை, தீர்த்தாடனம், உபந்யாசம், குண்டலினி — பல வாய்ப்புகள் கண்முன் உள்ளன. நித்ய சுகத்தோடு எதற்கு சம்பந்தம் உண்டு என்று பார்க்க வேண்டும்; உண்மையான சம்பந்தம் ஞானத்தில்.
'இறைவனோடு கலத்தல்' என்றால் என்ன?
- இரண்டு பொருள்களின் தன்மை வேறாக இருந்தால் அவை கலக்கா: மண்ணெண்ணெய் தண்ணீரில் கலக்காது. தன்மை ஒன்றானால் 'கலத்தல்' என்ற கேள்வியே இல்லை.
- 'பூவோடு சேர்ந்த நாரும் மணக்கும்' — ஆனால் பூ வேறு, நார் வேறு என்றில்லாமல் 'நானே கடவுள்' என்று அறிவதே கலத்தல். இதுவே 'ப்ரஹ்மவித் ப்ரஹ்மைவ பவதி'.
- கண்ணனை கலத்தல் = கண்ணனைத் தத்துவ ரீதியாகப் புரிந்துகொள்வது; அவரது வரலாற்றை மட்டும் அல்ல, அவரது ஆழ்மனப் பூரண நிறைவை அறிவது (ஸம்யக் ஞானம்).
- குருவின் நடை, பாவனையை அல்ல, அவரின் சாந்த-தாந்த-தியாக மனத்தைப் பின்பற்றி மாணவன் குருவாகவே மாறுகிறான். மாணவன் என்பது ஒரு நிலைப்பாடு — குருவாக மாறும் வரை; இனி வரும் சங்கிலிக்கு நீங்களே குரு.
ஸ்ரோத்ரியன் ஏன் அவசியம்?
- 'எந்த குருவிடமும் போகவில்லை, தானாகவே கண்டுபிடித்தேன்' என்பவரால் உபதேசிக்க முடியாது. ஒருவர் உணர்வை இன்னொருவருக்கு உணர வைக்க முடியாது; அடைந்த விதத்தை முறையாகக் கற்றவரே அதைச் சொல்லிக் கொடுக்க முடியும்.
- ஸ்ரோத்ரியன் = சம்பிரதாய முறையில் அத்வைதத்தைக் கற்றவன். ப்ரஹ்மநிஷ்டன் = அறிந்தபடி வாழ்பவன்; கடவுளாக வாழ்வது அல்ல, உள்ளம் அலையாமல் பூரண திருப்தியில் வாழ்வது.
அடுத்த வகுப்பில்: பகுதி 31 — குரு எவ்வாறு உபதேசம் செய்கிறார்.
மேற்கோள்கள்
| குறிப்பு | மூலம் |
|---|---|
| முமுக்ஷுத்வம், அதிகாரி, விஷயம், பிரயோஜனம், குருவை அடைதல் | ஸதானந்த யோகீந்திரரின் வேதாந்த ஸாரம், பகுதிகள் 25–30 (சுவாமி கூறிய எண்ணிடல்) |
| சந்நியாசம், தியாகம் — இரண்டு பெயர்கள் | பகவத் கீதை 18.1–2 |
| 'சும்மா இரு, சொல் அற' | அருணகிரிநாதர், கந்தர் அனுபூதி 12 |
| எவரெஸ்ட் சிகரம் | டென்சிங் நோர்கே, எட்மண்ட் ஹிலாரி — 29 மே 1953 |
| பிரம்மாவின் தவமும் பகவானின் உபதேசமும் | ஸ்ரீமத் பாகவதம் 2.9 (பிரம்மாவின் தவம், சதுஸ்லோகீ). சுவாமி சொன்ன கேள்வி-பதில் வடிவம் அவரது விளக்கம்; மூலத்தில் அதே சொற்கள் இல்லாமல் இருக்கலாம் |
| சாந்தோ தாந்த உபரத: … | பிருஹதாரண்யக உபநிஷத் 4.4.23 |
| ப்ரசாந்தசித்தாய ஜிதேந்த்ரியாய ச… | சங்கரரின் உபதேச ஸாஹஸ்ரீ, பத்ய பாகம் 16.72 |
| நாரதர்-ஸனத்குமாரர்; மந்த்ரவித், தரதி சோகமாத்மவித் | சாந்தோக்ய உபநிஷத் 7.1.1–3 |
| ப்ரஹ்மவித் ப்ரஹ்மைவ பவதி | முண்டக உபநிஷத் 3.2.9 |
| தத்விஜ்ஞானார்த்தம் ஸ குருமேவாபிகச்சேத்… | முண்டக உபநிஷத் 1.2.12 |
| ச்ரவண-மனன-நிதித்யாஸனம் | பிருஹதாரண்யக உபநிஷத் 2.4.5 |
| தத்துவ ரீதியாக என்னை அறிபவன் என்னையே அடைகிறான் | பகவத் கீதை 4.9; ஞானி என் ஆத்மாவே — 7.18 |
| நித்ய-சுத்த-புத்த-முக்த | சங்கரரின் பாஷ்யங்களில் பல இடங்களில் வரும் சொற்றொடர் (உதா. பிரம்ம சூத்திர பாஷ்யம் 1.1.1) |
| கீரைக் கதை | சுவாமி இதை ஸ்ரீபெரும்பூதூர் ஆழ்வார் ஒருவரோடு தொடர்புபடுத்தினார். ஸ்ரீவைஷ்ணவ மரபில் இதையொத்த புகழ்பெற்ற கதை: மணக்கால் நம்பி தூதுவளைக் கீரையை தினமும் அளித்து ஆளவந்தாரை (யாமுனாசார்யர்) வரவழைத்தது. சுவாமி குறிப்பிட்டது இதுவா வேறு கதையா என்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும் |
இக்குறிப்புகள் YouTube தானியங்கித் தமிழ் வசனங்களிலிருந்து தயாரிக்கப்பட்டவை; சமஸ்கிருத சொற்களின் எழுத்துக்களில் சிறு மாறுபாடுகள் இருக்கலாம்.
இந்த வகுப்பு குரு-சீடன் உறவைப் பற்றியது. குருவின் அவசியம், குரு கற்பிக்கும் முறையான அத்யாரோப-அபவாத நியாயம், வஸ்து-அவஸ்து என்ற வேறுபாடு (பகுதிகள் 30–33) ஆகியவை விளக்கப்படுகின்றன.
1. குருவின் அவசியம்
நாரதரின் கேள்வி: மூன்று அவஸ்தைகளின் வழியே
- நாரதர் எல்லாக் கல்வியும் கற்றவர். ஆனாலும் மந்திரங்கள் அவருக்குச் சப்தமாக (நாமரூபமாக) மட்டுமே இருந்தன, உணர்வாக (பாவரூபமாக) விளங்கவில்லை. நாமரூபம் மனதில் விளங்குவதே விளக்கம்.
- கண்ணை மூடித் தியானித்தால் இரண்டு தெரியும்: காணும் அகக்கண், அது காணும் காட்சி. நானும் உலகமும், ஒளியும் ஒளிபடுவதும் ஒன்றாகத் தோன்றி ஒன்றாக மறைகின்றன.
- நனவிலும் கனவிலும் இந்த இரட்டை உண்டு; ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இரண்டும் மிச்சமின்றி மறைகின்றன. ஆனாலும் 'நான்' ஆனந்தமாக இருக்கிறேன் — நான் வேறு, ஆனந்தம் வேறு அல்ல.
- சனத்குமாரரின் பதில் (சுவாமியின் விளக்கம்): சோகம் யாருக்கு என்று கவனி. உறக்கத்தில் உன்னைக் கைவிட்டு நழுவும் அந்த 'நான்'க்குத்தான் சோகம்; அதைப் பற்றி உனக்கு என்ன கவலை? நீ யார் என்று கவனி.
குரு இன்றி விமோசனம் இல்லை
- எத்தனை நூலகங்களைக் கரைத்துக் குடித்தாலும், தன்னை அறியாதவனின் அறிவு அவனை முட்டாள் என்றே சுட்டுகிறது. ஒருவனை அவனுக்கு உள்ளபடி காட்டுபவர் குரு மட்டுமே.
- தொலைவில் இருந்து காட்சி வழியே பார்ப்பது மட்டும் போதாது; ஒருநாள் குருவின் உள்ளத்தின் வீச்சுக்குள் அருகிருந்து தரிசனம் பெற வேண்டும்.
பகுதி 30: மீள்பார்வை
சம்சார அனலில் வெந்து, தலை பற்றி எரிபவன் நீர்நிலையைத் தேடுவது போல, அதிகாரி உபஹாரபாணியாக ஸ்ரோத்ரிய-ப்ரஹ்மநிஷ்ட குருவை அடைகிறான்.
- ஸ்ரோத்ரியர்: குரு உபதேசத்தால், குருவின் சாந்நித்யத்தில் தன்னை விளங்கிக்கொண்டவர். ப்ரஹ்மநிஷ்டர்: விளங்கியபடியே வாழ்பவர்.
- தத்விஜ்ஞானார்த்தம்: நனவு, கனவு, உறக்கம் மூன்றையும் விசாரித்து, அவற்றை ஒன்றாக இருந்து அறிபவன் அவற்றுக்கு வேறானவன் என்று அறிவதற்காக.
- குருமேவ அபிகச்சேத் (முண்டகம் 1.2.12): 'ஏவ' என்ற அழுத்தம் — நூலகம், தியானம், ஜபம், விரதம், யாகம் எதுவும் அல்ல; குருவையே நாட வேண்டும்.
ஸமித்பாணி என்பதன் பொருள்
- அக்காலக் குருகுலங்களை வானப்பிரஸ்த ரிஷிகள் நடத்தினர்; அவர்களுக்கு ஹோமகுண்டம் எப்போதும் உண்டு. அதற்கான ஸமித்தை (அரச மரத்திலிருந்து தானாக விழுந்த குச்சிகள்) மாணவன் எடுத்துச் சென்றான்.
- இதை நேர்ப்பொருளில் எடுக்கக் கூடாது. ஸமித்பாணி = உபஹாரபாணி = 'இந்தக் குருவுக்கு நான் என்ன செய்ய முடியும்' என்ற சேவை மனம்.
- குஞ்சு சுவாமி உதாரணம்: ரமணரிடம் வந்த இளைஞர், ஏதாவது ஒரு பணி தமக்குக் கிடைக்காதா என்று நாட்கணக்கில் துடித்தார்; பின்னர் ரமணரின் குற்றேவல்கள் அனைத்தையும் செய்பவரானார். அந்தச் சேவை மனமே அவரைத் திருத்தியது.
- பணம் இருப்பதால் குருவை வீட்டுக்கு அழைத்து உபதேசம் பெறலாம்; ஆனால் அங்கே அகங்காரம் நிற்கும், ஞானம் நிலைக்காது. ஜனகராக இருந்தாலும் ராமபிரானாக இருந்தாலும் குருகுலத்தில் எளிமையாக வாழ்ந்தே கற்றனர்.
மாணவனின் தகுதிகள்
- சாதன சதுஷ்டயம் பெற்றவன்; நோயும் மனக்கஷ்டமும் இல்லாத ஆரோக்கியமான உடலும், தன்னைத் தானே காத்துக்கொள்ளும் பொருளாதாரமும் உடையவன் — தீரனாக வர வேண்டும், தீனனாக அல்ல. (அடைக்கலம் தேடும் இடங்கள் வேறு.)
- ரிக்தபாணிர் ந ஸேவேத: அரசன் (இன்று அதிகாரிகள்), தேவதை (கோயில்), குரு — இவர்களை வெறுங்கையுடன் காணச் செல்லக் கூடாது; சேவை மனத்தோடு செல்ல வேண்டும்.
- ஸ்ரோத்ரியோ அவ்ருஜினோ அகாமஹத: (பிருஹதாரண்யகம் 4.3.33):
- ஸ்ரோத்ரியன் — வேதம், வேதாந்தத்தின் சாரத்தையாவது அறிந்தவன்.
- அவ்ருஜினன் — குற்ற உணர்வும் சந்தேகமும் அற்றவன்; குறிப்பாகக் குருவின் அறிவைப் பற்றிச் சந்தேகம் இல்லாதவன்.
- அகாமஹதன் — பணம், பட்டம், பதவி, பரிவு, பாராட்டு எதிலும் நாட்டமில்லாதவன்.
- 'இவருக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது', 'நட்சத்திரப் பெயர்கூடத் தெரியாது', 'உயிர்வேதியியல் தெரியாது' என்று ஜோதிடரோ விஞ்ஞானியோ மருத்துவரோ குருவைச் சந்தேகித்தால் அவர்களின் அறிவே தடையாகும்.
- ஆனால் குரு தருவது 'எதை அறிந்தால் எல்லாம் அறியப்பட்டதாகுமோ' அந்த ஞானம்: மண்ணை அறிந்தால் எல்லா மட்பாண்டங்களும் அறியப்பட்டவையே. உலகக் கல்வி அனைத்தும் பிரம்ம ஞானத்தில் அடங்குகிறது.
- உபதேச ஸாஹஸ்ரீ: 108 உபநிஷத்துகளையும் கற்றவன்கூட குருவின்றிச் சுதந்திரமாகப் பிரம்ம ஞானத்தைத் தேடக் கூடாது. கீதையும் பணிவு, கேள்வி, சேவையுடன் குருவை அணுகச் சொல்கிறது.
- ஆசார்யவான் புருஷோ வேத (சாந்தோக்யம்): குருவை அடையப் பெற்றவனே அறிகிறான் ('வான்' = உடையவன்; தனவான், ஞானவான் போல).
2. குருவின் கடமையும் கற்பிக்கும் முறையும் (பகுதி 31–32)
தகுதியான மாணவன் வந்துவிட்டால், அவனுக்கு உபதேசிப்பது குருவின் கடமை — இப்போது 'பந்து குருவின் பக்கம்'.
வேதாந்த ஸார வாக்கியம் (பகுதி 31): ஸ குரு: பரமகிருபயா அத்யாரோபாபவாதந்யாயேன ஏனமுபதிசதி — அந்தக் குரு மேலான கருணையால், அத்யாரோப-அபவாத நியாயத்தால் இவனுக்கு உபதேசிக்கிறார்.
- முண்டகம் 1.2.13: அருகில் வந்த, நன்றாக அமைதியடைந்த மனமும் சம-தமமும் உடைய சீடனுக்கு, அழிவற்ற அக்ஷர புருஷனை (பிரம்மத்தை) அறியும் பிரம்மவித்யையை குரு உள்ளபடி உபதேசிக்க வேண்டும். இது குருவுக்குத் தரப்படும் கட்டளை.
- ஸர்வஜ்ஞாத்ம முனிவர் (ஸங்க்ஷேப சாரீரகம்): 'ஏததேவ ஹி தயாளுலக்ஷணம்' — பணிவுள்ள மாணவனின் ஞானத்தை வளர்ப்பதுதான் அருள் நிறைந்த குருவின் லட்சணம்.
அத்யாரோப-அபவாதம் = கட்டமைத்தல், கட்டுடைத்தல்
இந்நூல் முழுவதும் பயன்படும் கற்பித்தல் முறை (pedagogy) இதுவே.
- அத்யாரோபம் = கட்டமைத்தல்: மகத்து, அகங்காரம், ஆகாசம் என்று சிருஷ்டியை வரிசையாகச் சொல்வது. அபவாதம் = கட்டுடைத்தல்: 'இவை எதுவும் உண்மையில் படைக்கப்படவில்லை' என்று மறுப்பது.
- சில மாணவர்கள் 'நேற்று சொன்னதை இன்று மாற்றிச் சொல்கிறீர்களே' என்று குழம்புவர்; அதன் நுட்பம் இதுதான்.
- உவமை: குழந்தை அம்மாவிடம் ஒரு சம்பவத்தை சுவாரஸ்யமாகச் சொல்லி, கடைசியில் 'எல்லாம் கனவும்மா' என்கிறது.
சம்பிரதாய ஸ்லோகம்
'அத்யாரோபாபவாதாப்யாம் நிஷ்ப்ரபஞ்சம் ப்ரபஞ்ச்யதே । சிஷ்யாணாம் ஸுகபோதார்த்தம் தத்த்வஜ்ஞை: கல்பித: க்ரம: ॥' — பிரபஞ்சமற்ற (நிஷ்ப்ரபஞ்ச) பிரம்மத்தை, சீடர்கள் எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள, முதலில் பிரபஞ்சத்தோடு சேர்த்துச் சொல்லி, பிறகு மறுக்கும் முறையை ஞானிகள் அமைத்தார்கள்.
- நனவிலும் கனவிலும் நான்-உலகம் என்ற இரட்டை = த்வைதம்; ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இரண்டும் மறைவது = நிஷ்ப்ரபஞ்சம்; அங்கு எஞ்சியிருப்பது ஆத்மா (பிரம்மம்).
- நனவு, கனவில் நான்-உலகம் எப்படித் தோன்றுகின்றன என்று விளக்குவது அத்யாரோபம்; 'இரண்டும் எப்போதுமே இல்லை, நீதான் எப்போதும் இருக்கிறாய்' என்று மறுப்பது அபவாதம்.
பகுதி 32: அத்யாரோபத்தின் வரையறை
வேதாந்த ஸார வாக்கியம்: அஸர்ப்பபூதாயாம் ரஜ்ஜௌ ஸர்ப்பாரோபவத் வஸ்துனி அவஸ்த்வாரோப: அத்யாரோப: — பாம்பல்லாத கயிற்றில் பாம்பைக் கற்பிப்பது போல, வஸ்துவின் மீது அவஸ்துவை ஏற்றுவதே அத்யாரோபம். (ரஜ்ஜு = கயிறு, ஸர்ப்பம் = பாம்பு)
வஸ்து, அவஸ்து: அனுபவ உதாரணங்கள்
- வெளியே இருக்கும் பூஸ்ட் கோப்பை (உடைக்கலாம், கொட்டலாம்) உலக வழக்கில் வஸ்து. அதையே மனக்கண்ணில் பார்ப்பது அவஸ்து.
- மனதில் கற்பனை செய்த கிரிக்கெட் மட்டையை குழந்தைக்கு எடுத்துத் தர முடியாது; மனதில் கோட்டை கட்டினாலும் வெளியே ஒரு செங்கல்கூட இல்லை.
- ஒரே பொருளைப் பத்து பேர் பார்த்தால் பத்து விதமான உள்ளஉலகம் உண்டாகிறது. பஞ்சதசியில் பார்த்ததுபோல், ஒரே பெண் அத்தை, மாமி, நாத்தனார், மகள், தாய், மனைவி, சகோதரி எனப் பலவாறாகப் பார்க்கப்படுகிறாள்.
- வெளியே ஈஸ்வரன் படைத்த உலகம் இருந்தாலும், உனக்கு உலகம் என்பது உள்ளத்தில் நீ உண்டாக்கும் உலகமே. அங்குள்ள பயம், சந்தோஷம், வெற்றி-தோல்வி அனைத்தும் அவஸ்து.
3. அத்யாரோபமும் அபவாதமும் நடைமுறையில்; வஸ்துவின் வரையறை (பகுதி 33)
'அதஸ்மின் தத்புத்தி:'
- அது அல்லாததன் மீது அது என்ற புத்தி: கயிற்றின் மீது பாம்பு, சிப்பியின் மீது வெள்ளி. உள்ளமே வெளியே பிரொஜெக்ட் ஆகிறது; வெளிப் பொருள் அதற்குத் தூண்டுகோல் மட்டுமே.
- உள்ளே தோன்றும் வெள்ளிக் காசுக்கு எடையும் இல்லை, மதிப்பும் இல்லை — அது அவஸ்து. ஞானம் வந்தால் 'அங்கே பாம்பே இல்லை' — அது அபவாதம்.
கல்லில் தடுக்கிய குழந்தை
- நான்கு வயதுக் குழந்தை முற்றத்தில் ஓடிக் கல்லில் தடுக்கி விழுந்து 'இந்தக் கல்லு என்னை அடித்துவிட்டது' என்கிறது. (தமிழில் 'முள் குத்தியது' என்போம்; ஆங்கிலத்தில் 'I ran into' என்று தன்மேல் பொறுப்பேற்கிறார்கள் என்றார் சுவாமி.)
- அம்மா 'நீதான் கவனிக்காமல் இடித்தாய்' என்று சொல்லாமல், குச்சியால் கல்லை இரண்டு அடி அடிக்கிறாள் — அவன் போக்கிலேயே ஒத்துக்கொள்வது (அத்யாரோபம்).
- குழந்தை சிரிக்கிறது: 'அது எப்படிம்மா தடுக்கும்? நான்தானே விழுந்தேன்' — அவனே மறுக்கிறான். இதுவே அபவாதம்.
- அதுபோல் குரு மனம், புத்தி, உடல், உலகம் பற்றி 36 தத்துவங்கள், 26 தத்துவங்கள் என விளக்கி, கடைசியில் அவை அனைத்தும் அவஸ்து, நீதான் வஸ்து என்று காட்டுகிறார். முதல் நாளிலேயே 'நீ பிரம்மம்' என்று சொன்னால் அது நடக்காது.
- 'நான் உடல் அல்ல, மனம் அல்ல' என்று மனப்பாடமாக அல்ல, மாணவனே மனமார உணர்ந்து மறுக்க வேண்டும்.
வஸ்து = இறைவன்; அவஸ்து = நாம் ஏற்றும் அபிமானம்
- வெளியே உள்ள உலகம், உடல், உறவுகள் எல்லாம் இறைவனே — அது வஸ்து.
- குழந்தை உலகம், இளைஞன் உலகம், மருத்துவ உலகம், விஞ்ஞான உலகம் — 'நான் கலைஞன், நான் அதிகாரி, நான் ஏழை' என்று மனதில் உண்டாக்கிக் கொள்ளும் உலகங்கள் அவஸ்து.
- நனவிலும் கனவிலும் வஸ்துவைப் போல் திரிகின்ற 'நான்-உலகம்', உறக்கத்தில் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் மறைவதால் அவை அவஸ்து. இது உறுதியாகத் தெரியும் வரை இந்நூலை விடக்கூடாது.
பகுதி 33: வஸ்து, அவஸ்து — வரையறை
வேதாந்த ஸார வாக்கியம்: வஸ்து ஸச்சிதானந்தாத்வயம் ப்ரஹ்ம; அஜ்ஞானாதிஸகலஜடஸமூஹோ அவஸ்து — வஸ்து இரண்டற்ற ஸச்சிதானந்த பிரம்மம்; அஜ்ஞானம் முதலிய அனைத்து ஜடப் பொருள்களின் தொகுதி அவஸ்து.
- ஸச்சிதானந்தம்: அனைத்தின் இருப்பும் (ஸத்), அறிவுணர்வும் (சித்), சுக ஸ்வரூபமும் (ஆனந்தம்). ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் ஆனந்தம் 'அப்படித்தான் இருந்தது' என்ற நினைவாக (ப்ரத்யபிஜ்ஞை) நமக்குத் தெரிகிறது.
- கேள்வி: அந்த ஆனந்தம் நனவிலும் கனவிலும் ஏன் இல்லை? பதில்: இருக்கிறது — கயிறு முக்காலத்திலும் இருப்பது போல. அதன் மீது நீ அத்யாரோபம் செய்வதை நிறுத்தினால் தெரியும். நனவில் 'நான்' என்று சொல்வது உலகத்தோடு கலந்த நான்.
நடைமுறை: 'நான் யார்?'
- ரமணர் சொல்வதுபோல், நனவிலேயே 'நான் யார்?' என்று கேளுங்கள். அந்த 'நான்' தன் அடையாளத்தை உலகத்தில் அல்ல, தன் மூலத்தில் தேடும். நாமரூப சப்தங்களும் 'நான்' என்ற சொல்லும் ஒடுங்கி மௌனம் நிலவும்; அங்கு வஸ்துவே வஸ்துவை அறிகிறது.
- சாவி உதாரணம்: 'சாவியை எங்கே வைத்தேன்?' என்று கேட்பவனும், தேடுபவனும், 'மேசையில்தான்' என்று பதில் சொல்பவனும் ஒரே மனம். தொலைத்தவன், அடைந்தவன், தொலைந்த சாவி, கிடைத்த சாவி — இவை அனைத்தும் அவஸ்து. வாழ்நாள் முழுவதும் அடைந்தும் இழந்தும் நடக்கும் நாடகம் இது.
- நனவு, கனவு என்பதே அத்யாரோபம். எனவே அத்யாரோபத்திலேயே அபவாதம் செய்: ஒரு கணம் உள்ளே நுழைந்து 'நான் இருக்கிறேன்' என்ற உணர்வில் நிலை; மறுகணம் உலகைப் பார்க்கும்போது 'இவை என் ஒளியால் தோன்றுகின்றன' என்று அறி.
- ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம தஜ்ஜலான்: இருப்பதெல்லாம் பிரம்மம்; அதில் தோன்றி, அதனால் நிலைத்து, அதில் மறைகிறது. எனவே நனவில் தோன்றும் பயமும் கனவில் தோன்றும் பயமும் நானே; தன்னில் தோன்றிய கத்தி தன்னை எப்படி அழிக்க முடியும்?
- மூன்று அவஸ்தைகளிலும் நீக்கமற உணர்பவன் — துரீயன், ஆத்மா, அத்வைத பிரம்மம். அதுவே வஸ்து. உணரப்படும் நானும் உலகமும் ஜடசமூகம்.
வீட்டுப் பாடம்: அரை மணி நேரம் தியானத்தில் அமர்ந்து, இன்றைய வகுப்பை மீண்டும் கேட்டு, 'என்னில் வஸ்து எது, அவஸ்து எது' என்று விசாரிக்கவும். இனி நூல் முழுவதும் இதே முறையில் உபதேசம் தொடரும்.
மேற்கோள்கள்
| குறிப்பு | மூலம் |
|---|---|
| குருவை அடைதல், உபதேச முறை, அத்யாரோபம், வஸ்து-அவஸ்து | ஸதானந்த யோகீந்திரரின் வேதாந்த ஸாரம், பகுதிகள் 30–33 (சுவாமி கூறிய எண்ணிடல்) |
| நாரதர்-ஸனத்குமாரர், தரதி சோகமாத்மவித் | சாந்தோக்ய உபநிஷத் 7.1.1–3 |
| தத்விஜ்ஞானார்த்தம் ஸ குருமேவாபிகச்சேத் ஸமித்பாணி: ச்ரோத்ரியம் ப்ரஹ்மநிஷ்டம் | முண்டக உபநிஷத் 1.2.12 |
| தஸ்மை ஸ வித்வான் உபஸன்னாய ஸம்யக் ப்ரசாந்தசித்தாய சமான்விதாய… | முண்டக உபநிஷத் 1.2.13 |
| ச்ரோத்ரியோ அவ்ருஜினோ அகாமஹத: | பிருஹதாரண்யக உபநிஷத் 4.3.33 |
| எதை அறிந்தால் எல்லாம் அறியப்பட்டதாகும்; மண்-மட்பாண்ட உவமை | சாந்தோக்ய உபநிஷத் 6.1.3–4; முண்டக உபநிஷத் 1.1.3 |
| ஆசார்யவான் புருஷோ வேத | சாந்தோக்ய உபநிஷத் 6.14.2 |
| பணிவு, கேள்வி, சேவையுடன் குருவை அணுகுதல் | பகவத் கீதை 4.34 |
| ரிக்தபாணிர் ந ஸேவேத ராஜானம் தேவதாம் குரும் | சுவாமி சாஸ்திர வாக்கியமாகக் குறிப்பிட்டார்; நூல் பெயர் சொல்லப்படவில்லை |
| ஏததேவ ஹி தயாளுலக்ஷணம் யத்விநேயஜனபுத்திவர்த்தனம் | ஸர்வஜ்ஞாத்ம முனிவரின் ஸங்க்ஷேப சாரீரகம் (சுவாமி குறிப்பிட்டபடி) |
| அத்யாரோபாபவாதாப்யாம் நிஷ்ப்ரபஞ்சம் ப்ரபஞ்ச்யதே… | அத்வைத சம்பிரதாயத்தில் புகழ்பெற்ற ஸ்லோகம்; பல உரைகளில் மேற்கோளாக வருகிறது. வேதாந்த ஸாரத்தின் மூலப் பகுதி அல்ல |
| அதஸ்மின் தத்புத்தி: | சுவாமி விவேக சூடாமணியைக் குறிப்பிட்டார்; இச்சொற்றொடர் சங்கரரின் பிரம்ம சூத்திர பாஷ்ய முன்னுரையில் (அத்யாஸ பாஷ்யம்) புகழ்பெற்றது |
| ஒரே பெண் பலவிதமாகப் பார்க்கப்படுதல் | வித்யாரண்யரின் பஞ்சதசீ, அத்தியாயம் 4 (த்வைத விவேகம்) |
| ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம தஜ்ஜலான் இதி சாந்த உபாஸீத | சாந்தோக்ய உபநிஷத் 3.14.1 |
| 'நான் யார்?' விசாரம் | ரமண மகரிஷி, 'நான் யார்?' |
| ரமணருக்குப் பணிவிடை செய்த இளைஞர் | குஞ்சு சுவாமி; ரமணாச்ரமத்தின் நீண்டகால அன்பர்; அவரது நினைவுகள் நூலாக வெளிவந்துள்ளன. சுவாமி படித்த நூலின் பெயர் சொல்லப்படவில்லை |
இக்குறிப்புகள் YouTube தானியங்கித் தமிழ் வசனங்களிலிருந்து தயாரிக்கப்பட்டவை; சமஸ்கிருத சொற்களின் எழுத்துக்களில் சிறு மாறுபாடுகள் இருக்கலாம்.
காணொளி: 10 வேதாந்த ஸாரம் – சுவாமி சங்கரானந்தா – குரு-சீடன் உறவு (5-11-2026)
இந்த வகுப்பில் வஸ்துவுக்கான உபநிஷத் பிரமாணங்கள், வஸ்து-அவஸ்துவைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு உவமை, அவஸ்துவாகிய அஜ்ஞானத்தின் இலக்கணம் (பகுதி 34), பாகவதம் சொல்லும் அஜ்ஞானத்தின் ஐந்து விருத்திகள் ஆகியவை விளக்கப்பட்டன.
1. வஸ்துவுக்கான பிரமாணங்கள்
முந்தைய வகுப்பின் வரையறை: வஸ்து = ஸச்சிதானந்த அத்வய பிரம்மம்; அவஸ்து = அஜ்ஞானம் முதலிய ஜடப் பொருள்களின் தொகுதி. இதற்கு உபநிஷத் சாட்சியங்கள்:
'ஸதேவ ஸோம்ய இதமக்ர ஆஸீத்' (சாந்தோக்யம் 6.2.1)
- உத்தாலகர்-ச்வேதகேது: பன்னிரண்டு ஆண்டு குருகுலத்தில் வேதம், வேதாங்கம் (வியாகரணம், நிருக்தம், கல்பம், ஜோதிடம்…) கற்றுக் கர்வத்தோடு திரும்பினான் ச்வேதகேது. கர்வத்தை அழிக்கும் கல்வியை மட்டும் அவன் கற்கவில்லை என்று தந்தை கண்டார்.
- 'எதை அறிந்தால் எல்லாம் அறியப்பட்டதாகுமோ அதை குருவிடம் கேட்டாயா?' என்ற கேள்விக்கு அவன் கர்வத்தோடு மறுக்கிறான். பிறகு உணர்கிறான்: குரு தாமாகத் தருவது கர்வம் தரும் கல்வி; கர்வம் அழிக்கும் கல்வியை நாமே கேட்டுப் பெற வேண்டும்.
- மண்-பானை உவமை: பானைகள் பலவாகவும், விதவிதமாகவும், தோன்றி மறைவனவாகவும் உள்ளன; அவை வெறும் நாமரூபங்கள், நிலையாக இருப்பது மண் மட்டுமே. அதுபோல் இந்த ஜகத்து முன்பு 'ஸத்'தாகவே இருந்தது. ஸத் = வஸ்து; நாமரூபங்கள் = அவஸ்து.
- 'ஸத்யம்-மித்யா' என்று வழக்கமாகச் சொல்வதையே ஸதானந்தர் 'வஸ்து-அவஸ்து' என்ற புதிய சொற்களால் சொல்கிறார்.
ஸத்தின் இயல்பு
- ஸத்யம் ஜ்ஞானம் அனந்தம் ப்ரஹ்ம (தைத்திரீயம் 2.1): ஸத் = இருப்பதும் எல்லாவற்றிற்கும் இருப்பு தருவதும்; சித் = ஞான வடிவு; அனந்தம் = கால-தேச-வஸ்துவால் பிளவுபடாதது.
- விஜ்ஞானம் ஆனந்தம் ப்ரஹ்ம (பிருஹதாரண்யகம்): எல்லா உயிர்களிலும் அறிவாக இருப்பது அளவற்ற பிரம்மம்.
- ஏகமேவ அத்விதீயம் (சாந்தோக்யம் 6.2.1): ஸஜாதீய, விஜாதீய, ஸ்வகத என்ற மூவகை பேதமும் அற்றது. 'நான் எங்கும் இரண்டையே பார்க்கிறேனே' என்ற ஐயத்திற்கு இதுவே பிரமாணம்.
2. உவமை: கண்ணாடிச் சுவரில் வழியும் அருவி
பெரிய உணவகங்களின் வாசலில், ஒளிபுகும் கண்ணாடிச் சுவரின் மீது தண்ணீர் மெல்லிய அருவியாக இடைவிடாது வழிகிறது. கண்ணாடி முழுதும் ஒளிபுகும் (transparent); நீர்த்தாரை அதை 'அரைகுறை ஒளிபுகும்' (translucent) ஆக்குகிறது — உள்ளே இருப்பது வெளியே தெளிவாகத் தெரியாது, வெளியே இருப்பது உள்ளே தெளிவாகத் தெரியாது.
- கண்ணாடி = ஒளிபுகும் வஸ்து, சாட்சி, பரமாத்மா.
- அருவி = உள்ளத்தில் இடைவிடாது கொட்டும் மூன்று எழுச்சிகள்: புலன் எழுச்சி (perception), மன எழுச்சி/பாவனை (emotion), சிந்தனை எழுச்சி (thought).
- இந்த அருவி முழுதும் ஒளிபுகாததாக (opaque) இருந்தால் ஆத்மா உறக்கத்தில் ஆழும்; முழுதும் தெளிவாக இருந்தால் உலகம் உள்ளபடி தெரியும். ஆனால் ராக-த்வேஷம் என்ற சகதி கலந்த நீர்த்தாரை வழியே பார்ப்பதால் உலகம் விருப்பு-வெறுப்பால் திரிந்து (distorted) தெரிகிறது. அதையே சுத்தக் காட்சி என்று ஆத்மா அநாதி காலமாக நினைக்கிறது.
- அருவியோடு கலந்து, அதன் வழியாக அறியும் சைதன்யம் சிதாபாஸன் (போலி அறிவு) — ஜீவன், அகங்காரி, கர்த்தா, போக்தா. அருவியின்றித் தூய்மையாக இருந்தால் அதுவே அத்வய பிரம்மம்.
- தொடர்ந்த அப்பியாசத்தால் அருவி மெலியும்: இதுவே வாஸனாக்ஷயம், மனோநாசம். அப்போது ஈஸ்வரன் படைத்த உலகம் ராக-த்வேஷம் இன்றித் தெளிவாக அகப்படும்.
பட்டினத்தாரின் கரும்பு
கரும்பை ஆலையில் இட்டால் சாறு தனியாகவும் சக்கை தனியாகவும் பிரிகிறது. அறிவுடையவன் சாற்றைப் பருகுகிறான்; சக்கையை மாடுகள் மெல்லுகின்றன. ஆத்மரஸமே வஸ்து; உடல், உள்ளம், எழுச்சிகள் சக்கை (அவஸ்து). இரண்டும் கலந்திருப்பதால் 'கரும்பு' என்று ஒரே பெயர்.
சாதனை: தியானத்தில் உங்களுக்கான ஓர் உருவகத்தை எடுத்து, அதில் எது வஸ்து, எது அவஸ்து, எது நான், எது நான் அல்ல என்று பிரித்தறியுங்கள். அவஸ்துவிலிருந்து கவனத்தை விலக்கி வஸ்துவில் வைப்பதே 'தன்னில் தானாக இருப்பது'.
3. அவஸ்து = அஜ்ஞானம் (பகுதி 34)
வேதாந்த ஸார வாக்கியம்: அஜ்ஞானம் து ஸதஸத்ப்யாம் அனிர்வசனீயம் த்ரிகுணாத்மகம் ஜ்ஞானவிரோதி பாவரூபம் யத்கிஞ்சிதிதி வதந்தி, 'அஹமஜ்ஞ:' இத்யாத்யனுபவாத், 'தேவாத்மசக்திம் ஸ்வகுணைர்நிகூடாம்' இத்யாதி ச்ருதேச்ச.
| இலக்கணம் | சுவாமியின் விளக்கம் |
|---|---|
| ஸதஸத்ப்யாம் அனிர்வசனீயம் | உளது (ஸத்) என்றோ இலது (அஸத்) என்றோ வகைப்படுத்த முடியாதது |
| த்ரிகுணாத்மகம் | ஸத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்று குணங்களை உடையது |
| ஜ்ஞானவிரோதி | ஒளியின் முன் இருட்டு போல, ஞானத்தின் முன் நிற்க முடியாதது |
| பாவரூபம் | இல்லாதது அல்ல; ஞானம் வரும் வரை இருப்புத் தன்மை உடையது |
| அஹமஜ்ஞ: இதி அனுபவாத் | 'நான் எதையும் அறியவில்லை' — ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் அனைவரும் அனுபவிப்பது |
உளதும் இலதும் அல்ல: இருட்டு உதாரணம்
- அஸத் = முற்றிலும் இல்லாதது: முயல்கொம்பு, ஆகாயத் தாமரை, ஆமைமுடி. முயல்கொம்புக்கு யாரும் வண்ணம் பூச முடியாது.
- அஜ்ஞானம் அஸத் அல்ல — 'எனக்குத் தெரியாது' என்று உணரப்படுவதால் இருக்கிறது. ஸத்தும் அல்ல — ஞானம் வந்ததும் இருந்த இடம் தெரியாமல் மறைகிறது.
- இருட்டு: இருட்டில் பானை, கரண்டி, மேசை, இருட்டு எல்லாம் இருந்தன. விளக்கு போட்டதும் பானையும் கரண்டியும் தெரிகின்றன; இருட்டை மட்டும் காட்ட முடியவில்லை. அது ஒரு மூலையிலோ பக்கத்து அறையிலோ ஒதுங்கியும் இல்லை. எனவே அதை உளது என்றோ இலது என்றோ எந்தப் பெட்டியிலும் போட முடியாது — அனிர்வசனீயம்.
- உலக மொழிகளில் 'உளது', 'இலது' என்ற இரண்டு வகைகளே உண்டு; மூன்றாம் வகையான இந்த இருத்தல் தன்மையை (மித்யா) வேதாந்தம் கண்டுபிடித்தது என்றார் சுவாமி. விஞ்ஞானிகள் இதுவரை அவஸ்துவையே வஸ்து என்று ஆராய்ந்தனர்; இப்போது அவை வஸ்துவின் வெளிப்பாடுகள் என்ற நிலைக்கு வந்திருக்கிறார்கள் என்றார்.
ச்ருதி: தேவாத்மசக்திம் ஸ்வகுணைர்நிகூடாம் (ச்வேதாச்வதரம் 1.3)
தேவாத்ம சக்தி (பரப்ரஹ்மம்) தன் குணங்களாலேயே மறைக்கப்பட்டுள்ளது (நிகூடம்). உவமையில்: கண்ணாடியே தேவாத்ம சக்தி; அதன் மீது வழியும் உணர்வு-உணர்ச்சி-சிந்தனை அருவியே அதை மறைக்கும் 'குணங்கள்'. இது பரோக்ஷமான பேச்சு அல்ல; உங்கள் உள்ளத்தில் சதா நிகழ்வதைக் கவனிக்கலாம்.
நியாயவாதிகளின் கருத்தும் மறுப்பும்
- நியாய சாஸ்திரிகள் (தார்க்கிகர்) அஜ்ஞானத்தை 'ஜ்ஞானாபாவம்' (அறிவின்மை, அபாவம்) என்கின்றனர்; அனுயோகி-ப்ரதியோகி என்ற சொற்களால் 'இன்மையும் ஒரு பொருள்' என்று வாதிடுவர்.
- சுவாமி: தர்க்கம் உபநிஷத்தை விளக்கஉதவலாம், ஆனால் தர்க்கமே பிரமாணமாகாது. வலிமையான தர்க்கி வந்தால் முந்தையவர் தோற்கிறார்; தர்க்கங்கள் ஒன்றையொன்று அழித்துக்கொள்கின்றன. எனவே சப்த பிரமாணத்தை சிரத்தையுடன் ஏற்க வேண்டும். அதனால்தான் ஸதானந்தர் 'பாவரூபம்' என்று வலியுறுத்துகிறார்.
சங்கரர், சுரேஸ்வரர், கீதை
- சங்கரர் (பிருஹதாரண்யக பாஷ்யம்): 'அவித்யாயா அவித்யாத்வம் இதமேவ லக்ஷணம் யத் ப்ரமாணாஸஹிஷ்ணுத்வம்' — எந்தப் பிரமாணத்தையும் தாங்காதது என்பதே அவித்யையின் லட்சணம்; இல்லாவிட்டால் அது வஸ்துவாகிவிடும். ஒளியைக் கொண்டு இருட்டைத் தேடினால் காணமுடியாது.
- சுரேஸ்வராச்சார்யர் (நைஷ்கர்ம்ய ஸித்தி): 'ஸேயம் ப்ராந்திர் நிராலம்பா ஸர்வந்யாயவிரோதினீ' — இந்த அஜ்ஞானம் பிராந்தி (தவறான அறிவு), தனிப்பட்ட ஆதாரமில்லாதது (நிராலம்பம்), எந்த நியாயத்தாலும் நிறுவமுடியாதது; விசாரம் செய்தால் இல்லாமல் போகும். உவமையில்: உணவகத்துக்குள்ளிருந்து அருவிக் கண்ணாடி வழியே மட்டுமே உலகைப் பார்த்தவன் வெளியே வந்த பிறகே 'அது பிராந்தி' என்று அறிகிறான்.
- சுவாமி கூறிய மரபுக் கதை: மண்டனமிஸ்ரர் சங்கரரிடம் வாதிட்டுத் தோற்று (மண்டனரின் மனைவியாகிய சரஸ்வதியே நடுவர்), சீடராகி சுரேஸ்வராச்சார்யர் ஆனார்.
- கீதை 5.15: 'அஜ்ஞானேனாவ்ருதம் ஜ்ஞானம் தேன முஹ்யந்தி ஜந்தவ:' — அஜ்ஞானத்தால் ஞானம் மறைக்கப்பட்டு உயிர்கள் மயங்குகின்றன. ஒரே அஜ்ஞானம் இரண்டு விஷமங்கள் செய்கிறது: அழியாத தன்னை அழியும் உடலாகக் கருதவைக்கிறது; பிரம்மானந்தமான உலகைத் துக்கமாகக் காட்டுகிறது. அதனால் பயம்; பயத்தாலேயே பணம், பட்டம், பதவி, பரிவு தேடல்.
- கீதை 7.25: 'நாஹம் ப்ரகாச: ஸர்வஸ்ய யோகமாயாஸமாவ்ருத:' — யோகமாயையால் மூடப்பட்ட நான் அனைவருக்கும் விளங்குவதில்லை. உடல், உள்ளம், உலகம் மூன்றும் அந்த மாயை; நீ எதைத் தொட்டாலும் என்னையே தொடுகிறாய் — அன்பு, பக்தி, ஞானத்துடன் அணுகுபவனை இம்மூன்றிலிருந்தும் விடுவிக்கிறேன் (சுவாமியின் விளக்கம்).
4. உறக்கத்தில் அஜ்ஞானமும் ஆனந்தமும்
- ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகத் தூங்கி அஜ்ஞானத்தை உணர்கிறார்கள் (வ்யஷ்டி); சமஷ்டி அஜ்ஞானமும் உண்டு — இவை வரும் வகுப்புகளில்.
- தூக்கத்தில் உடலும் உள்ளமும் மறைகின்றன; ஆனால் அஜ்ஞானம் நீங்குவதில்லை. அங்கு நான் ஆனந்தமாக இருந்தும் அதை அறியவில்லை; விழித்த பிறகே அஜ்ஞானமும் ஆனந்தமும் இருந்தது தெரிகிறது.
- அதே அஜ்ஞானத்தால் நனவிலும் கனவிலும் 'நான் ஆனந்தம் இல்லை' என்று நினைத்து ஆனந்தத்தைத் தேடுகிறேன். என்னை எனக்குத் திரும்பத் தருவது அஜ்ஞான நிவிருத்தி மட்டுமே.
- இதை தைத்திரீயத்தின் பிருகு வல்லியில் (பார்கவீ வித்யை) பின்னர் பார்ப்போம்.
5. பாகவதம்: சிருஷ்டி அஜ்ஞானத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது (ஸ்கந்தம் 3, அத்தியாயம் 12)
நாராயணனும் பிரம்மாவும்
- அசங்கமான, கூடஸ்தமான ஸ்ரீமன் நாராயணனின் நாபிக் கமலத்தில் நான்கு தலை பிரம்மா தோன்றுகிறார். வேதங்கள், ஜீவர்களின் பாவ-புண்ணியங்கள், சஞ்சித கர்மங்கள் என சிருஷ்டிக்குத் தேவையான அனைத்துத் தகவல்களும் சேமிக்கும் பெட்டகம் பிரம்மா.
- நாராயணனுக்குத் தகவல் ஒரு பொருட்டே அல்ல. நினைவாக வெளிவந்தால் சிருஷ்டி, மறதியாக மறைந்தால் லயம் — நம் நினைவு-மறதியைப் போல. அளவற்ற சைதன்யத்தில் கால-தேச-வஸ்துவாக வெளிப்படும் சிறு பகுதியே பிரம்மா.
அஜ்ஞானத்தின் ஐந்து விருத்திகள்
முதலில் பிரம்மா அஜ்ஞானத்தின் ஐந்து விருத்திகளைப் படைத்தார்: தமஸ், மோகம், மகாமோகம், தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம். சிருஷ்டியே அஜ்ஞானத்திலிருந்து பிறக்கிறது என்று பாகவதம் தெளிவாகச் சொல்கிறது. இவற்றுக்கு சுவாமி இரண்டு நாள் சிந்தித்துத் தந்த விளக்கம் (விரிவாக அடுத்த வகுப்பில்):
| விருத்தி | சுவாமியின் விளக்கம் |
|---|---|
| தமஸ் | திடமான மாயை; ஸ்தூல உடல் (நான் உடல் என்ற தேகாபிமானம்) |
| தாமிஸ்ரம் | பேத உணர்வு — நான் வேறு, உலகம் வேறு; வேறொருவரால் ஆபத்து என்ற பயம் |
| அந்ததாமிஸ்ரம் | கால உணர்வு — இந்த உடல் அழிந்துவிடுமோ என்ற பயம் |
| மோகம் | உடலைக் காப்பாற்றி, அதற்கு இன்பம் தர வேண்டும் என்ற பற்று |
| மகாமோகம் | உள்ளத்தை ஆனந்தமாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற பற்று |
- இந்த ஐந்தும் சேர்ந்ததுதான் உள்ளம்; எல்லோரிடமும் சரிசமமாக 'program' செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்த ஐவகைப் பயத்தின் வழியே உலகைப் பார்த்து, பயநீக்கத்திற்காகப் போராடுவதே ஜீவ வாழ்க்கை — இன்ப-துன்பம், தர்ம-அதர்மம், பல சரீரங்கள்.
மாயையும் அஜ்ஞானமும்: ஒரே பொருள், இரண்டு பார்வை
- பிரம்மாவுக்கு அது மாயாசக்தி — உலகைப் படைக்கும் அறிவு; நமக்கு அதே மாயை உலகை அனுபவிக்கும் அஜ்ஞானம்.
- கண்ணாடியை (ஆத்மாவை) அறிந்த ஞானிக்கு முன்னால் கொட்டும் தாரைகள் ஒன்றும் செய்வதில்லை — அவை அவஸ்து என்று தெரிகிறது. அஜ்ஞானிக்கு அவை வஸ்து; கயிற்றைப் பாம்பாகக் காட்டிப் பயமுறுத்தும், சிப்பியை வெள்ளியாகக் காட்டி ஆசைகாட்டும்.
- ஞானிக்கும் உலகம் நமக்குத் தெரிவது போலவே தெரிகிறது, ஆனால் ஆனந்தமாகத் தெரிகிறது; அஜ்ஞானிக்குத் துக்கக் கலப்பாகத் தெரிகிறது. உலகமும் உள்ளமும் மாறுவதில்லை; ஞானம் பிறந்த பிறகு விருத்திகள் மெல்ல அடங்குவதே மனோநாசம், வாஸனாக்ஷயம் (வித்யாரண்யரின் ஜீவன்முக்தி விவேகத்தில் விரிவாக).
சனகாதிகளும் ருத்ரனும்
- பிரம்மா மனதிலிருந்து சனகர், சனந்தனர், சனாதனர், சனத்குமாரர் என்ற நால்வரைப் படைத்தார். தூய மனம், அருவி இல்லை, ஐவகைப் பயமும் இல்லை — எனவே அவர்களால் சிருஷ்டி செய்ய முடியவில்லை; 'நாங்கள் நிவிருத்தி ஸ்வரூபமாக இருக்கிறோம்' என்றனர்.
- பாகவதம் அவர்களை ஊர்த்வரேதஸ் என்கிறது. சுவாமியின் விளக்கம்: ரேதஸ் = ஆற்றல்; மனதைத் தூய்மைப்படுத்தும் பிராணசக்தி (குண்டலினி) மேல்நோக்கியது — அது அபூர்வ அனுபவங்களுக்காக அல்ல, மனத் தூய்மைக்காக. சரீரமே இல்லாத சனகாதிகளுக்கு இதை உடல்சார்ந்த பொருளில் எடுப்பது பிற்காலத் தவறான புரிதல் என்றார்.
- பிறகு தமோகுணம் நிறைந்த ருத்ரனைப் படைத்தார்; அவனும் அண்ணன்மாரைப் போல இருக்க விரும்பி அழுதான் ('ருத்' = அழுதல்). இறுதியில் பிரம்மா ஐவகைப் பயமுடைய அஜ்ஞானத்தையே எல்லா ஜீவர்களுக்கும் மூலதனமாகக் கொடுத்து சம்சாரத்தை இயக்கினார்.
- இதுவும் அத்யாரோபமே. அஜ்ஞானம் அழிந்து ஐவகைப் பயமும் நீங்கிய பிறகு, ஜீவனே இல்லை, நாம் ஸாக்ஷாத் நாராயணனே என்று உணர்வோம் (அபவாதம்).
அடுத்த வகுப்பில்: அஜ்ஞானத்தின் ஐந்து விருத்திகள் விரிவாக.
மேற்கோள்கள்
| குறிப்பு | மூலம் |
|---|---|
| வஸ்து-அவஸ்து (பகுதி 33), அஜ்ஞான லக்ஷணம் (பகுதி 34) | ஸதானந்த யோகீந்திரரின் வேதாந்த ஸாரம் (சுவாமி கூறிய எண்ணிடல்) |
| உத்தாலகர்-ச்வேதகேது; மண்-பானை உவமை | சாந்தோக்ய உபநிஷத் 6.1.1–4 |
| ஸதேவ ஸோம்ய இதமக்ர ஆஸீத் ஏகமேவாத்விதீயம் | சாந்தோக்ய உபநிஷத் 6.2.1 |
| ஸத்யம் ஜ்ஞானம் அனந்தம் ப்ரஹ்ம | தைத்திரீய உபநிஷத் 2.1.1 |
| விஜ்ஞானமானந்தம் ப்ரஹ்ம | பிருஹதாரண்யக உபநிஷத் 3.9.28 |
| தேவாத்மசக்திம் ஸ்வகுணைர்நிகூடாம் | ச்வேதாச்வதர உபநிஷத் 1.3 |
| அவித்யாயா அவித்யாத்வம்… ப்ரமாணாஸஹிஷ்ணுத்வம் | சங்கரரின் பிருஹதாரண்யக உபநிஷத் பாஷ்யம் (இடம் சுவாமி குறிப்பிடவில்லை) |
| ஸேயம் ப்ராந்திர் நிராலம்பா… | சுரேஸ்வராச்சார்யரின் நைஷ்கர்ம்ய ஸித்தி, அத்தியாயம் 3 |
| மண்டனமிஸ்ரர்-சங்கரர் வாதம் | சங்கர திக்விஜயம் முதலிய மரபுவழி வாழ்க்கை வரலாறுகள்; நடுவர் உபயபாரதி (சரஸ்வதியின் அவதாரம் என்று மரபு) |
| அஜ்ஞானேனாவ்ருதம் ஜ்ஞானம் | பகவத் கீதை 5.15 |
| நாஹம் ப்ரகாச: ஸர்வஸ்ய யோகமாயாஸமாவ்ருத: | பகவத் கீதை 7.25 |
| அஜ்ஞானத்தின் ஐந்து விருத்திகள் (தமஸ், மோகம், மகாமோகம், தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம்) | ஸ்ரீமத் பாகவதம் 3.12.2. பாரம்பரிய உரைகள் இவற்றை யோக சாஸ்திரத்தின் ஐந்து க்லேசங்களுடன் (அவித்யை, அஸ்மிதை, ராகம், த்வேஷம், அபினிவேசம்) ஒப்பிடுவதுண்டு; குறிப்பிலுள்ள அட்டவணை சுவாமியின் சொந்த விளக்கம் |
| சனகாதிகள், ருத்ரன் பிறப்பு | ஸ்ரீமத் பாகவதம் 3.12 |
| மனோநாசம், வாஸனாக்ஷயம் | வித்யாரண்யரின் ஜீவன்முக்தி விவேகம் |
| பிருகு வல்லி | தைத்திரீய உபநிஷத், மூன்றாம் வல்லி |
| அனுயோகி-ப்ரதியோகி | நியாய-வைசேஷிக சொற்கள். நியாயத்தில் பொதுவாக, 'குடமின்மை'க்குப் ப்ரதியோகி குடம்; அனுயோகி அந்த இன்மை இருக்கும் இடம் |
| பட்டினத்தாரின் கரும்பு | பட்டினத்தார் வரலாற்றுமரபு (சுவாமி கூறிய உவமை) |
இக்குறிப்புகள் YouTube தானியங்கித் தமிழ் வசனங்களிலிருந்து தயாரிக்கப்பட்டவை; சமஸ்கிருத சொற்களின் எழுத்துக்களில் சிறு மாறுபாடுகள் இருக்கலாம்.
காணொளி: 11 வேதாந்த ஸாரம் – சுவாமி சங்கரானந்தா – வஸ்து-அவஸ்து விவேகம் (6-11-2026)
வகுப்பு 1 துண்டுபடாதது, பிளக்க முடியாதது
வகுப்பு 1 அனைத்திற்கும் ஆதாரம் – உபாதான காரணமும் நிமித்த காரணமும்
வகுப்பு 1 இருமையாகத் தோன்றும் இவ்வுலகில் அதைக் கடந்தவர்
வகுப்பு 9 நெருப்பில் வெந்து உருகுபவன். 'அலம்' = போதும் (மலையாளத்திலும் இச்சொல் உண்டு); 'அனலம்' = என்றும் போதும் என்னாத நெருப்பு
வகுப்பு 8 குருவை நாடிப் பின்தொடர்பவன்
வகுப்பு 2 ஒவ்வொரு நூலுக்கும் இருக்க வேண்டிய முன்னுரை (introduction)
வகுப்பு 1 நூல் தடையின்றி நிறைவுற்று, நீண்ட காலம் பயன் தர
வகுப்பு 6 பழிவாங்கும் உத்தேசம் இல்லாமல் சகித்தல். "பதிலுக்குப் பதில்" (rejoinder) என்ற உடனடித் துடிப்பு இல்லாதிருத்தல்
வகுப்பு 4 பித்ரு/தேவ லோகத்தின் அமிர்தம், இளமை, விரும்பியதெல்லாம்
வகுப்பு 1 பெயருக்கு ஏற்றபடியே வாழ்பவர்
வகுப்பு 1 வாக்காலும் மனதாலும் பற்ற முடியாதது
வகுப்பு 10 குருவை அடையப் பெற்றவனே அறிகிறான் ('வான்' = உடையவன்; தனவான், ஞானவான் போல)
வகுப்பு 6 "ஆகிய" என்றால் இவ்வளவுதான்; "முதலிய" என்றால் இன்னும் பல. குளிர்-வெப்பம் தொடங்கி தர்மம்-அதர்மம், லாபம்-நஷ்டம், உறவு-பிரிவு என எண்ணற்ற இருமைகள்
வகுப்பு 5 புலன், மனம், புத்தி சொன்ன வேலையைச் செய்ய வேண்டும்; அவற்றின் கட்டுப்பாட்டில் நாம் இருந்தால் ஆதீனம் இழந்தோம்
வகுப்பு 1 எல்லோருடைய ஆத்மா; "நான்" என்ற சொல்லின் பொருள்
வகுப்பு 1 அமைதியில் "நான்" என அமரும்போது உணரும் அதுவே அகண்ட சச்சிதானந்தம்
வகுப்பு 1 எல்லையற்ற இருத்தல், எல்லையற்ற உணர்வு. மூன்று சொற்களும் பிரிக்க முடியாதபடி ஒரே பொருளைக் குறிக்கின்றன
வகுப்பு 3 இவை அனைத்தும் பிரம்மமே
வகுப்பு 4 மாலை, சந்தனம், உறவுகள் போன்ற போகங்கள்
வகுப்பு 11 பன்னிரண்டு ஆண்டு குருகுலத்தில் வேதம், வேதாங்கம் (வியாகரணம், நிருக்தம், கல்பம், ஜோதிடம்…) கற்றுக் கர்வத்தோடு திரும்பினான் ச்வேதகேது. கர்வத்தை அழிக்கும் கல்வியை மட்டும் அவன் கற்கவில்லை என்று தந்தை கண்டார்
வகுப்பு 1 அருகில் – உன்னை உன்னிடம் இட்டுச் செல்வது, உள்முகமாகத் திருப்புவது
வகுப்பு 9 அணுகி, அவரையே பின்பற்றுகிறான்
வகுப்பு 9 குருவுக்கு எதாவது உபகாரம் செய்யும் கையோடு செல்பவன் (பாணி = கை); ஸமித்பாணி என்றும் சொல்வர்
வகுப்பு 2 ஒரு தலைப்பை முடிவு கிடைக்கும் வரை நீண்ட நேரம் சிந்திக்கும் வல்லமை. இது இருந்தால் தனியாக தியானம் தேவையில்லை; தியானத்தால் சித்தி கிடைக்கலாம், ஞானம் கிடைக்காது
வகுப்பு 8 இவ்வாறு நான்கையும் அடைந்தவன்
வகுப்பு 3 வெளியே கயிறு, மனதில் பாம்பு; அதுபோல வெளியே பிரம்மம், மனதில் "உலகம்"
வகுப்பு 6 பாவரிசை வந்தால் புன்முறுவல், வராவிட்டால் துக்கமில்லை
வகுப்பு 3 பொருள் இல்லாத அசை (சந்தஸுக்காக)
வகுப்பு 8 கீதை சொல்லும் இருபது நற்குணங்கள் (அமானித்வம், அதம்பித்வம், அஹிம்ஸா, ஆர்ஜவம்…) உடையவன்; நாலைந்து பிடித்தாலே போதும்
வகுப்பு 11 'அவித்யாயா அவித்யாத்வம் இதமேவ லக்ஷணம் யத் ப்ரமாணாஸஹிஷ்ணுத்வம்' — எந்தப் பிரமாணத்தையும் தாங்காதது என்பதே அவித்யையின் லட்சணம்; இல்லாவிட்டால் அது வஸ்துவாகிவிடும். ஒளியைக் கொண்டு இருட்டைத் தேடினால் காணமுடியாது
வகுப்பு 1 இறைவனின் லட்சணம் – இருத்தல், அறிவுணர்வு, எல்லையற்றது
வகுப்பு 1 எந்தப் பொருளையும் மனதில் வைக்காமல் "இருக்கிறது" என்று மட்டும் கற்பனை செய்ய முடியாது – இதுவே வாக்கு-மனத்திற்கு எட்டாத தன்மை. விவேக-வைராக்கியமுள்ள மனதுக்கே புலனாகும்; நூல் முடியும்போது தெளிவாகும்
வகுப்பு 4 மேலுலகின் உச்சி; ஸாரூப்ய, ஸாமீப்ய, ஸாலோக்ய, ஸாயுஜ்ய பதமுக்தி பெற்றவர்கள் வாழும் இடம்
வகுப்பு 2 புத்தகமும் (உபநிஷத்து) அறிவைத் தரும் பிரமாணம்
வகுப்பு 1 நாம் "இருக்கிறது" என்பதெல்லாம் ஜடப் பொருள்கள்; ஆனால் இந்த சத் அறிவுமயமானது. சித் = ஞானம்
வகுப்பு 2 மனதின் மாசு = ராக-த்வேஷம் (விருப்பு-வெறுப்பு); புத்தியின் மாசு = மோகம். எல்லாமே இறைவனின் வெளிப்பாடு என்று புரிந்தால் விருப்பு-வெறுப்பு தணியும்
வகுப்பு 4 வங்கி கவுண்டரில் எல்லோரும் பரபரப்பாக இருக்க, ஒருவர் மட்டும் புன்னகையுடன் அமைதியாக, கனிவாக வேலை செய்வது – சலனமில்லாத மனத்தின் உதாரணம்
வகுப்பு 11 'ஸேயம் ப்ராந்திர் நிராலம்பா ஸர்வந்யாயவிரோதினீ' — இந்த அஜ்ஞானம் பிராந்தி (தவறான அறிவு), தனிப்பட்ட ஆதாரமில்லாதது (நிராலம்பம்), எந்த நியாயத்தாலும் நிறுவமுடியாதது; விசாரம் செய்தால் இல்லாமல் போகும். உவமையில்: உணவகத்துக்குள்ளிருந்து அருவிக் கண்ணாடி வழியே மட்டுமே உலகைப் பார்த்தவன் வெளியே வந்த பிறகே 'அது பிராந்தி' என்று அறிகிறான்
வகுப்பு 9 பிறப்பு-இறப்பு முதலிய சம்சாரம்; இடைவிடாமல் சுகம் தேடுவதே சம்சாரம் (முன்னர் சொன்ன பிரம்மாவின் கேள்வி)
வகுப்பு 8 இந்திரியங்களை வென்றவன் (ஜித் = வெற்றி)
வகுப்பு 3 அதிலிருந்து பிறக்கிறது
வகுப்பு 3 அதில் பிறந்து, அதில் ஒடுங்கி, அதில் நிலைத்திருப்பது (அடுத்த பகுதி)
வகுப்பு 8 கரையில் நின்று நீரோட்டத்தைப் பார்ப்பது போல, கால-தேச வர்த்தமானங்கள் என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் ஓடுவதை ஈடுபடாமல் சாட்சியாகப் பார்ப்பது. ஸ்வரூபத்தில் நான் இம்மூன்றும் இல்லாத சுத்த சைதன்யம் என்று அறிவதே பிரயோஜனம்
வகுப்பு 3 அதில் நிலைத்து வாழ்கிறது
வகுப்பு 10 நனவு, கனவு, உறக்கம் மூன்றையும் விசாரித்து, அவற்றை ஒன்றாக இருந்து அறிபவன் அவற்றுக்கு வேறானவன் என்று அறிவதற்காக
வகுப்பு 3 அதில் ஒடுங்குகிறது
வகுப்பு 9 தலை பற்றியெரிபவன் நீர்நிலையை நோக்கி ஓடுவது போல (சிரம் = தலை, தீப்தம் = எரிவது, ராசி = திரள்)
வகுப்பு 1 நிச்சயமாக – வேறு வழியில்லை
வகுப்பு 1 அறிவதற்கான சாதனம்
வகுப்பு 1 அறிய விரும்புபவன்
வகுப்பு 1 அறியப்பட வேண்டியது
வகுப்பு 4 கோபம், பொறாமை, காமம் போன்ற மன உணர்வுகள் புத்தியை மழுங்கச் செய்கின்றன
வகுப்பு 8 அமைதி அடைந்த மனம்; காமம், க்ரோதம், லோபம், மோகம் முதலிய ஆறு பகைகளையும் விட்டவன்
வகுப்பு 8 அறிவும் உணர்வும் உடைய, 'நான்' என்று சொல்லும் அறிபவன். இங்கே 'ஆத்மா' என்ற சொல்லை பரிபூரண சைதன்யம் என்று அல்ல, 'நான்' என்ற உணர்வாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; சொல்லை இடத்துக்கேற்பப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்
வகுப்பு 8 தார்மீகமாக கர்மம் செய்து பாவம் முதலிய தோஷங்களிலிருந்து விலகியவன்
வகுப்பு 9 வெளியே சுறுசுறுப்பாக இயங்கினாலும் ஆழ்மனத்தில் துருவ நட்சத்திரம் போல் அசையாத நிறைவுடன் வாழ்பவர்
வகுப்பு 3 வைரஸ் ஒரு செல்லுக்குள் நுழைந்து நூறு மடங்காகப் பெருகுவதுபோல (கொரோனா உதாரணம்), தீய எண்ணங்கள் பலவீனமான மனங்களில் புகுந்து பெருகும் – தூரம் தடையல்ல என்று சுவாமி கூறுகிறார். காரணமில்லாத பயம், விரக்தி இதனால் வரலாம் என்பது அவரது கருத்து
வகுப்பு 3 ஒரே தலைப்பைப் பற்றி நீண்ட நேரம் தொடரும் எண்ணம். (நோயாளி நோயையே, தேர்வுக்குப் படிப்பவன் பாடத்தையே நினைப்பதுபோல.)
வகுப்பு 7 சொல்வதும் செய்வதும் ஒன்றாக இருப்பவன் (சாது) – அவனே சமாதானத்துக்கு வருகிறான்
வகுப்பு 8 சொன்னபடியே செய்பவன் (சாது)
வகுப்பு 10 அரசன் (இன்று அதிகாரிகள்), தேவதை (கோயில்), குரு — இவர்களை வெறுங்கையுடன் காணச் செல்லக் கூடாது; சேவை மனத்தோடு செல்ல வேண்டும்
வகுப்பு 11 எல்லா உயிர்களிலும் அறிவாக இருப்பது அளவற்ற பிரம்மம்
வகுப்பு 4 இடம், காலம், பொருள், விசை நான்கும் ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தவை, அனைத்தும் அநித்தியம். நித்தியம் = எதையும் சாராமல் தானே இருப்பது
வகுப்பு 3 சாந்தோக்ய, பிரஹதாரண்யக உபநிஷத்துகளில் சுமார் 35 வகை உபாசனைகள் – சாண்டில்ய, உபகோஸல, தஹர, பூம, பஞ்சாக்னி, சோடசகலா, ஸம்வர்க்க, புருஷ வித்யா முதலியன
வகுப்பு 3 உலக சுகங்கள் அநித்தியம் – கையில் பிடித்த பறவை பறந்துவிடுவதுபோல், கண்ணாடிப் பாத்திரம் உடைவதுபோல். நித்திய சுகம் எங்கே என்ற தேடல் தொடங்குகிறது
வகுப்பு 5 உடல், மனம், புத்தி உட்பட அனைத்தும் தோன்றி, இருந்து, மறைவதால் அநித்தியம்
வகுப்பு 5 அனுபவிப்பதில் தவறில்லை; அது உன் சுதந்திரத்தை (ஆதீனம்) பறிக்கும்போது அங்கு பற்று வந்துவிட்டது என்று கவனி; விவேகம் துணையாக விலகு
வகுப்பு 3 அமைதியான, கலங்காத மனத்துடன் உபாசிக்கவும்
வகுப்பு 1 மூன்று பொருள்: தகர்த்தெறிதல் (விஶரணம்), அடைவித்தல் (அவகதி), வேரோடு புடுங்குதல்
வகுப்பு 10 அனைத்தின் இருப்பும் (ஸத்), அறிவுணர்வும் (சித்), சுக ஸ்வரூபமும் (ஆனந்தம்). ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் ஆனந்தம் 'அப்படித்தான் இருந்தது' என்ற நினைவாக (ப்ரத்யபிஜ்ஞை) நமக்குத் தெரிகிறது
வகுப்பு 10 'ஏததேவ ஹி தயாளுலக்ஷணம்' — பணிவுள்ள மாணவனின் ஞானத்தை வளர்ப்பதுதான் அருள் நிறைந்த குருவின் லட்சணம்
வகுப்பு 8 எல்லா விதத்திலும், ஒன்றுவிடாமல் கொடுக்கப்பட வேண்டியது
வகுப்பு 3 உபநிஷத்தில் – எல்லா லோகங்களிலும் உள்ள அறிவுடையன, அறிவற்றன அனைத்தும் (அகிலம்)
வகுப்பு 10 இருப்பதெல்லாம் பிரம்மம்; அதில் தோன்றி, அதனால் நிலைத்து, அதில் மறைகிறது. எனவே நனவில் தோன்றும் பயமும் கனவில் தோன்றும் பயமும் நானே; தன்னில் தோன்றிய கத்தி தன்னை எப்படி அழிக்க முடியும்?
வகுப்பு 3 ஆறு ஆதாரங்களிலும் அம்பிகையின் குணங்களை தன்னில் பாவிப்பது – இழிவானதை (நிஷ்கிருஷ்டம்) உயர்ந்ததாக (உத்கிருஷ்டம்) பாவிக்கும் உபாசனை (குண்டலினி, ராஜயோகம்)
வகுப்பு 9 முறைப்படி, சம்பிரதாயப்படி வேதாந்தம் பயின்ற குரு
வகுப்பு 10 குரு உபதேசத்தால், குருவின் சாந்நித்யத்தில் தன்னை விளங்கிக்கொண்டவர். ப்ரஹ்மநிஷ்டர்: விளங்கியபடியே வாழ்பவர்