உத்தவ கீதை (Uddhava Gita)

இந்தத் தொடரின் முகவுரை வகுப்பு. உத்தவ கீதை எங்கே அமைந்துள்ளது என்பதையும், முண்டக உபநிஷத்தின் பராவித்யா–அபராவித்யா பிரிவையும், வேதம் ஏன் அபௌருஷேயம் என்பதையும், ஸ்ருதி–ஸ்மிருதி அமைப்பையும், புராணத்தின் தஶ லக்ஷணத்தில் முதல் இரண்டையும் சுவாமி விளக்கினார்.

மூல லிப்யந்தரம்: ~/AudioProcessing/data/1_transcript.txt (1.mp3-இன் தமிழ் ASR லிப்யந்தரம்)

ஆரம்பத்திலும் இறுதியிலும் சாந்தி மந்திரங்கள் ஒலிப்பதிவில் உள்ளன (ஆரம்பத்தில் "சஹ நாவவது…", இறுதியில் "பூர்ணம் அதঃ பூர்ணம் இதம்…"), ஆனால் லிப்யந்தரத்தில் அவை சிதைந்து வந்துள்ளன.

1. உத்தவ கீதை என்பது என்ன

• பாகவத புராணத்திற்குள் அமைந்துள்ள ஒரு நூல். எப்படி பகவத்கீதை மகாபாரதம் என்ற இதிகாசத்திற்குள் அமைந்ததோ, அதே போல.
• ஆசிரியர்–மாணவன் அமைப்பு இங்கும் அதே: கிருஷ்ண பகவான் ஆசிரியர், உத்தவர் மாணவன் (பகவத்கீதையில் அர்ஜுனன்).
• அர்ஜுனனுக்கு பகவான் ஆத்ம ஜ்ஞானத்தையும், அதை அடைவதற்கான தகுதியையும் உபதேசம் செய்தார். உத்தவ கீதையிலும் அதே இரண்டு — ஆத்ம ஜ்ஞானம், மற்றும் அதை அடைவதற்கான தகுதியாகிய யோகம் அல்லது சித்த சுத்தி.
• உத்தவ கீதையின் தனிச் சிறப்பு: ஆத்ம ஜ்ஞானத்துடன் ஆங்காங்கே தர்ம விசாரம் மிக அதிகமாக உள்ளது — ஒரு சாதகன் என்னென்ன சாதனைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும், எது கிரஹஸ்தாஶ்ரம தர்மம், எது சந்ந்யாஸ தர்மம், மேலும் கர்ம யோகம், பக்தி யோகம் — இவை இங்கு மிக அதிகம்.

அறிவிக்கப்பட்ட பாட அமைப்பு

1. ஒரு முகவுரை (இந்த வகுப்பு).
2. பாகவத புராணத்தில் எந்த இடத்தில் உத்தவ கீதை அமைந்துள்ளது.
3. எந்த சூழ்நிலையில், எப்படிப்பட்ட மனநிலையை உடைய உத்தவருக்கு இது உபதேசிக்கப்பட்டது — எப்படி பகவத்கீதைக்குச் செல்வதற்கு முன் அர்ஜுனனுடைய மனநிலையையும் போர்க்கள சூழ்நிலையையும் பார்த்தோமோ, அதே போல.
4. பிறகு நூலுக்குள் செல்லலாம்.

இந்த வகுப்பில் அமைப்பையும் தத்துவ விசாரத்தையும் மட்டுமே பார்க்கப்போகிறோம் — கதைகள் இங்கே கிடையாது. கதை வேண்டுமென்றால் பாகவத சப்தாஹம் செய்பவர்கள் இப்போது நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள், மிக அழகாகக் கதை சொல்வார்கள்.

2. அறிவின் இரு பிரிவுகள் (முண்டக உபநிஷத்)

உபநிஷத்தின் ஆரம்பத்திலேயே குருவானவர், மனிதன் அடையும் அனைத்து அறிவையும் இரண்டாகப் பிரிக்கிறார் — பராவித்யா (மேலான), அபராவித்யா (கீழான). மூன்று கேள்விகளால் இவை பிரிக்கப்படுகின்றன: விஷயம், பலன், பிரமாணம்.

(அ) விஷயத்தின் அடிப்படையில் (subject matter)

(ஆ) பலனின் அடிப்படையில்

முக்கிய எச்சரிக்கை: "ஸம்ஸாரத்தைக் கொடுக்கிறது" என்று சொன்னால் "துக்கத்தைக் கொடுக்கிறது" என்று பொருள் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. மோக்ஷத்தை நேரடியாகக் கொடுக்கவில்லை என்பது மட்டுமே பொருள். அபராவித்யாவை இகழக்கூடாது.

(இ) பிரமாணத்தின் அடிப்படையில் (source)

முதலில் ஒரு அடிப்படைக் கருத்து: ஞானம் பிரமாணத்தின் மூலமாகத்தான் வர வேண்டும். அப்படி வந்தால் தான் அதற்குப் பெயர் ஞானம். நானே நினைத்து அடைந்தது ஞானம் அல்ல — அது கற்பனை.

உதாரணம்: யாரையாவது பற்றி நாம் ஒரு கமெண்ட் அடிக்கிறோம். "எந்த ஆதாரத்தில் இப்படிப் பேசுகிறாய்?" என்றால், "நானே நினைத்தேன்" என்கிறோம். உடனே, "நீ நினைப்பதெல்லாம் சரியா?" என்று கேட்டுவிடுவோம். நமக்கு அது அறிவு போலத் தோன்றலாம், ஆனால் அதற்கு 'அறிவு' என்ற ஸ்டேட்டஸ் கிடையாது.

இங்கு ஒரு விசாலமான பார்வை: இது குறுகிய கூற்று அல்ல. எந்த லாங்குவேஜில், எந்த காலத்தில், யார் சொன்னாலும் — அழியாத பிரம்மத்தின் ஸ்வரூபம் இதுதான் என்று கூறியிருந்தால் அந்த வாக்கியம் பிரமாணம் தான், அது பராவித்யா தான். காரணம் என்ன? நமக்குத் தேவை என்னவென்றால் — இந்த அழிகின்ற உலகத்தில், அழிகின்ற உடலுக்குள், அழியாத அறிவு ஸ்வரூபமான ஒரு தத்துவம் இருக்கிறது என்ற அறிவு. எந்த வாக்கியம் அதைக் கொடுக்கிறதோ அது பிரமாணம். "உபநிஷத்தில் சொல்வது மட்டுமே பராவித்யா" என்று நம் குறுகிய மனதில் நாம் சொல்லவில்லை.

வேதத்தின் முதல் பகுதி (தர்மம், யாகங்கள், சொர்க்கம், சொர்க்கத்திற்கான சாதனைகள்) — அபராவித்யா. வேதத்தின் கடைசி பகுதி (உபநிஷத் / வேதாந்தம்) மட்டுமே பராவித்யா.

3. அபராவித்யாவின் மூன்று பிரயோஜனங்கள்

பராவித்யாவுக்கு ஒரே பலன் (மோக்ஷம்); அபராவித்யாவுக்கு மூன்று. கண்ணை மாதிரியாக எடுத்துக்கொள்ளலாம் — கண் இந்த மூன்றுக்கும் உதவுகிறது.

1. ஜீவன ஹேது — வாழ்வதற்கே காரணம். எந்த பிரமாணத்தையும் பயன்படுத்தாமல் ஒரு ஸ்டெப் கூட நகர முடியாது. "கண்ணைப் பயன்படுத்த மாட்டேன், காதில் பஞ்சு வைத்துக்கொள்வேன், எந்தப் பிரமாணத்தையும் பயன்படுத்த மாட்டேன்" என்றால் — அறிவே இல்லையென்றால் எப்படி வாழ்வது? அறிவு இருந்தால் தான் வாழ முடியும். ஆகவே இந்திரியங்கள் அறிவைக் கொடுப்பதன் மூலமாக வாழ்க்கைக்கே காரணம் ஆகின்றன.

2. போக ஹேது — உலக இன்பத்தை அனுபவிப்பதற்கான கருவி. பணத்தை உதாரணமாகக் கொள்ளலாம்: பணம் இருந்தால் தான் வாழ முடியும், பணம் இருந்தால் தான் அனுபவிக்கவும் முடியும். பணம் என்றால் கவர்மெண்ட் அடிக்கும் நோட்டு மட்டுமல்ல — செல்வம். உணவும் ஒரு விதமான பணம் தான். உணவை இரண்டு விதத்தில் பயன்படுத்துகிறோம் — பசியாக இருக்கும்போது உயிர் வாழ்வதற்கு; அதற்கப்புறம் எவ்வளவு வெரைட்டி, எவ்வளவு ஃப்ளேவர் — அது உயிர் வாழ்வதற்கல்ல, இன்பத்திற்காக.

   (நகைச்சுவையான குறிப்பு: இந்த எக்ஸ்ட்ரா வெயிட், இந்தக் கொழுப்பு — ஜீவிதத்திற்காகச் சாப்பிட்டிருந்தால் வந்திருக்காது; எல்லாம் போகத்திற்காகச் சாப்பிட்டது.)

3. ஶுத்தி ஹேது — தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தும் கருவி; பராவித்யாவுக்கான தகுதியைக் கொடுப்பது இது ஒன்றே. தூய்மைப்படுத்துதல் இங்கே, அபராவித்யாவில் தான் நடக்க முடியும். பராவித்யாவுக்குப் போனால் சரீரம் கிடையாது, ஒன்றும் கிடையாது — பிரம்மத்தைத் தவிர. அபராவித்யாவின் ஒரு முக்கியமான போர்ஷன் தர்ம ஜ்ஞானம் — எது தர்மம், எது அதர்மம் என்ற அறிவு. இது அபராவித்யாவாகத்தான் இருக்க வேண்டும், காரணம் பிரம்மம் "அந்யத்ர தர்மாத், அந்யத்ர அதர்மாத்" — தர்மத்தைத் தவிர்ந்தது, அதர்மத்தைத் தவிர்ந்தது — என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. கட உபநிஷத்தில் கேட்கப்பட்ட கேள்வியே "தர்மத்திற்கும் அதர்மத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது எதுவோ அது" என்பது. ஆகவே தர்மமும் அதர்மமும் பிரம்மத்திற்கு இந்தப் பக்கம் நின்றுவிடுகின்றன. எது தர்மம் எது அதர்மம் என்ற ஞானம் ஒருவனுக்கு இருந்து, அதற்குரிய சக்தியையும் அடைந்து, அவன் தர்மத்தைப் பின்பற்றினால் — அந்த ஞானம் அவனுக்கு மன தூய்மையைக் கொடுக்கிறது, அதாவது பராவித்யாவுக்கான தகுதியைக் கொடுக்கிறது.

ஆகவே அபராவித்யா வேண்டாம் என்று நினைத்துவிடக் கூடாது. "எனக்குப் பராவித்யா தான் வேண்டும், மோக்ஷத்திற்குரிய ஞானம் தான் வேண்டும், வேறு ஞானமே வேண்டாம்" என்று முடிவு செய்யக் கூடாது. பரா என்று சொன்னதனால் ஒப்பீட்டில் அபரா என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறோம் — ஆனால் அது எவ்வளவு முக்கியம்! முதலில் உயிரோடு இருந்தால் தானே மோக்ஷத்தை அடைய முடியும்? ஜீவித்தால் தான் மோக்ஷத்திற்கே போக முடியும்.

பராவித்யா இல்லாவிட்டாலும் வாழ்ந்துவிடலாம் — அப்படித்தான் எத்தனை ஜென்மங்கள் வாழ்ந்து வாழ்ந்து போய்க்கொண்டிருக்கிறோம். பிரம்மத்தைப் பற்றித் தெரியாமலே சந்தோஷமாக ஸம்ஸாரியாக வாழ்ந்துவிட்டு சந்தோஷமாகப் போய்விடலாம். ஆனால் அபராவித்யா இல்லையென்றால் வாழவே முடியாது.

4. வேதம் ஏன் அபௌருஷேயம்

வேதத்தின் காலத்தைப் பற்றி சில ஆராய்ச்சியாளர்கள் பேசினாலும், நாம் அதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. ஒரு நூல் பிரமாணமாக வரும்போது முக்கியமானது ஶ்ரத்தை. ஏன்?

• ஒருவர் நமக்கு ஒரு வாக்கியம் சொல்கிறார். அந்த வாக்கியத்தால் நாம் பயன் அடைவது அவர் கையில் இல்லை — நம் கையில் இருக்கிறது. எவ்வளவு தூரம் அந்த வாக்கியத்தில் நமக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறதோ, அந்த அளவுதான் அது நமக்குப் பயன்படும். அவர் உண்மை சொல்கிறாரா பொய் சொல்கிறாரா — என்னவாக இருந்தாலும், அந்த வாக்கியத்திலிருந்து நாம் பயனடைய வேண்டுமென்றால் நமக்கு ஶ்ரத்தை இருக்க வேண்டும்.
• அதனால் தான் வேதம் அபௌருஷேயம் என்று சொல்கிறோம் — ஒரு மனிதனிடமிருந்து வந்ததல்ல, மனித புத்தியிலிருந்து தோன்றியதல்ல; தூய்மையான ரிஷிகளின் மனதிலிருந்து வெளிவந்தது, இறைவனால் கொடுக்கப்பட்டது.

பௌருஷேயம் என்றால் என்ன தோஷம்?

மனிதனுடைய புத்தியிலிருந்து ஒரு அறிவு வந்தால் அது எத்தனையோ தோஷத்திற்கு உட்பட்டது. காரணம்: அந்தப் புத்தியிலிருந்து வரும் அறிவு அவனுடைய உணர்வுடன் கலந்து வரும்; உணர்வோடு கலந்து வருவதனால் அந்த ஜட்ஜ்மெண்ட்டில் எப்போதும் தப்பு இருக்கும்.

உதாரணம் — பாதிக்கப்பட்டவர் ஏன் நீதிபதி அல்ல: யாரோ ஒருவர் நமக்குத் தீங்கு செய்துவிட்டார், நம்மிடம் திருடிவிட்டார். ரூல் படி பார்த்தால் — பாதிக்கப்பட்ட நான் தானே தண்டனை கொடுக்க வேண்டும்? ஆனால் சமுதாயத்தில் என்ன பார்க்கிறோம்? கோர்ட்டுக்குத்தான் போக வேண்டும்; நீதிபதி என்ற யாரோ ஒருவர் தண்டனை கொடுக்கிறார். நான் கொடுக்கக் கூடாது — நான் கொடுத்தாலே அது ஒரு தப்பாகிவிடும். ஏன் இப்படி ஒரு நீதி? நீதிபதிக்கு விருப்பு வெறுப்பு இல்லை; "இந்த அளவுக்கு லாஸ் ஆனதற்கு இந்த அளவு தண்டனை" என்று கொடுப்பார். அவருடைய அறிவில் எமோஷன் கலக்காது, காரணம் அவர் பாதிக்கப்படவில்லை. அதனால் அவருடைய ஜட்ஜ்மெண்ட் கரெக்டாக இருக்கிறது. நம்மிடம் கொடுத்தால்? வட்டி முதலும் சேர்த்து தண்டனை கொடுத்துவிடுவோம். சிறிய தவறுக்குப் பெரிய தண்டனை கொடுப்போம் — வீட்டில் ஒரு சர்வெண்ட் ஒரு ஜிலேபி திருடியிருப்பான், நமக்குக் கோபம் வந்து கையை வெட்டச் சொல்வோம். ஒரு ஜிலேபி திருடுவதற்குக் கையா? அது வேறு நாட்டில் வேண்டுமானால் நடக்கும், நம் நாட்டில் வேண்டாம். கருத்து: நம்முடைய அறிவு, நம்முடைய ஜட்ஜ்மெண்ட் உணர்வோடு கலந்து வந்தால் அதில் உண்மை இருக்குமா? அதனால் தான் எமோஷனால் பாதிக்கப்படாதவர் தீர்ப்பு சொல்ல வேண்டும் என்கிறோம்.

ஆகவே, மனித புத்தியிலிருந்து வரும் கருத்துக்களில் தோஷம் இருப்பதனால், வேதம் தூய்மையான ரிஷிகளின் மனதிலிருந்து வெளிவந்தது என்று சொல்கிறோம் — அந்த வாக்கியத்தை ஹண்ட்ரட் பெர்சென்ட் சத்யம் என்று அப்படியே நம்ப வேண்டும் என்பதற்காகவே அப்படிச் சொல்கிறோம்.

வேதம் எதற்காக?

பகவான் வேதத்தில் இரண்டு வித்யாக்களையும் வைத்திருக்கிறார். வேதத்தின் நோக்கம் மூன்று: - மோக்ஷம் என்ற லட்சியம், - அந்த லட்சியத்திற்கு நம்மைத் தகுதிப்படுத்துதல், - அது மட்டுமல்ல — பூலோகத்தில் சந்தோஷமாக வாழ்வது.

கடைசிப் புள்ளி பற்றி: கொஞ்ச நாள் சந்தோஷமாக வாழ்ந்தால் தான் திருப்தி வரும். ஒன்றுமே சாப்பிடாமல், கொஞ்சமும் அனுபவிக்காமல் இருப்பவரிடம் "வாழ்க்கை அநித்யம்" என்று சொன்னால் எப்படிக் கேட்பார்? "கொஞ்சம் சாப்பிட்டதற்கு அப்புறம் விட்டுவிடு" என்று சொன்னால் நன்றாக இருக்கும். ஆகவே இந்தப் பூலோகத்தில் கொஞ்சம் அனுபவித்து, இன்பம் என்ற புருஷார்த்தத்தை அனுபவித்து — பிறகு "இதில் ஒரு அஸாரத்தை பார்த்தாயா?" என்று கேட்டால் "ஆமாம்" என்று உண்மையாகச் சொல்ல முடியும். ஒன்றுமே அனுபவிக்காதவனால் என்ன சொல்ல முடியும்?

இதனால் தான் வேதம் எத்தனையோ காம்ய கர்மங்களைச் சொல்லி, "சரி, அதையெல்லாம் நீ தர்மப்படி அனுபவிப்பாயாக" என்று நமக்குச் சொல்கிறது.

இதனோடு தொடர்புடைய மனித நிலை: ஒரு சாதகன் சொல்கிறான் — "எனக்கு அவ்வளவு சுலபமாக ஆசைகளை எல்லாம் விட முடியவில்லை." "எல்லாவற்றையும் விடுங்கள், பற்றையெல்லாம் விடுங்கள்" என்று சொல்கிறீர்கள், "என்னால் விட முடியவில்லை" என்பான். "முதலில் உங்கள் மேலேயே என்னால் பற்றை விட முடியவில்லை, அப்புறம் எப்படி மற்றவர்கள் மேல் பற்றை விடுவது?"

இது உத்தவருடைய நிலையே. அவர் கிருஷ்ணரிடம் சொல்லுவார் — "என்னையும் அழைத்துக்கொண்டு செல்லுங்கள்; எங்கே போகிறீர்களோ, உங்களையும் என்னையும் சேர்த்துக்கொண்டு செல்லுங்கள்." குழந்தை சொல்வது போல — "என்னையும் கூப்பிட்டுப் போங்க, தனியாக விட்டுட்டுப் போகாதீங்க." அப்போது தான் பகவான், "சரி, நான் பூலோக காரியத்தை முடித்துக்கொண்டு போவதற்கு முன்னாடி உனக்கு அறிவைக் கொடுத்துவிட்டு, உன்னை இன்டிபெண்டென்ட் ஆக்கிவிட்டுப் போகிறேன்" என்று சொல்கிறார். நமக்கு அவ்வளவு சுலபமாகப் பற்று நீங்காது.

5. ஸ்ருதி மற்றும் ஸ்மிருதி — ஸ்மிருதியின் நான்கு வடிவங்கள்

• ஸ்ருதி = வேதம். காது வழியாக வந்தது; ரிஷிகளுக்கு வெளிப்பட்டது. அதன் குறிக்கோள்: பராவித்யா / மோக்ஷம், மற்றும் மோக்ஷத்திற்கு நம்மைத் தகுதிப்படுத்துதல்.
• ஸ்மிருதி = "வேதத்தை நினைத்து எழுதப்பட்டது" (ஸ்மிருதி = மெம்மரி, ஞாபகம்). வேதத்தின் குறிக்கோளையே மனதில் கொண்டு, வேதத்தின் சாராம்சமாக எந்த மகான் எந்த நூலை எழுதுகிறாரோ அது ஸ்மிருதி. அதன் கண்டென்ட்டின் சாரம் வேதமாகவே இருக்க வேண்டும்.

ஸ்மிருதி நான்கு ஃபார்ம்களில் அமைந்துள்ளது:

(1) ஸூத்திரம் — மிக மிகச் சுருக்கமான கூற்று

ஒரு கருத்தை ரொம்பச் சுருக்கமாக, ஃபார்முலா போல, மிக ஷார்ட்டாகச் சொல்வது. - பிரம்ம ஸூத்திரம் — வியாச பகவான் எழுதினார்; உபநிஷத்தின் (வேதத்தின் கடைசிப் பகுதி) கருத்துக்களை மிக மிகச் சுருக்கமாகக் கூறினார். அதன் ஆரம்பமே "அதாதோ ப்ரஹ்ம ஜிஜ்ஞாஸா" — "அழியாத பிரம்மத்தைப் பற்றிய விசாரத்தை ஆரம்பிப்போம்." - ஜைமினி (வியாசருடைய ஶிஷ்யர்) — வேதத்தின் முதல் பகுதியின் கருத்தை ஸூத்திர ரூபமாக எழுதினார். அதன் ஆரம்பம் "அதாதோ தர்ம ஜிஜ்ஞாஸா" — "தர்மத்தைப் பற்றிய விசாரத்தை ஆரம்பிப்போம்." அது அபராவித்யா. - ஆகவே முழு வேதமே ஸூத்திர ரூபத்தில் நமக்குக் கிடைத்திருக்கிறது — முதல் பகுதி ஜைமினி மஹரிஷியிடமிருந்து, கடைசிப் பகுதி வியாசரிடமிருந்து. - ஒரு காலத்தில் எல்லா நூல்களுமே ஸூத்திர ரூபமாக எழுதப்பட்டது — வ்யாகரணம் (இலக்கணம்) கூட. இது சமஸ்கிருதத்தில் மட்டுமல்ல, எல்லா லாங்குவேஜிலும்; நம் தமிழிலும் அப்படித்தான் — தொல்காப்பிய ஸூத்திரம், நன்னூல் ஸூத்திரம். அதே போல நாட்டிய ஸூத்திரம், ஸாங்கிய மதம் — எல்லா பிலாசபிகளும். எந்த ஆர்ட்டாக, கலையாக இருந்தாலும் ஒரிஜினலாக யாராவது எழுதி வைத்திருப்பார்கள்; அதை விளக்க வந்தவர்கள் ஸூத்திர ரூபமாக எழுதியிருப்பார்கள். - ஸூத்திர ரூபத்தின் பலன்: மனப்பாடம் செய்து வைத்துக்கொள்ளலாம், சுலபமாக ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ளலாம் — மிக மிகக் குறைவான சொற்களால் வேதம் விளக்கப்படுவது.

(2) ஸ்மிருதி — அதே கருத்து ஶ்லோக ரூபமாக

ஸூத்திரமாக இல்லாமல், ஶ்லோக ரூபமாக, செய்யுள் வடிவில். - உதாரணம்: மனு ஸ்மிருதி, பராஶர ஸ்மிருதி, யாஜ்ஞவல்க்ய ஸ்மிருதி — மகான்கள் விளக்கினார்கள். பொதுவாக "ஸ்மிருதி" என்று சொல்வது இதையே. - ஸூத்திரத்திற்கும் ஸ்மிருதிக்கும் வித்தியாசம்: ஸூத்திரம் இரண்டு மூன்று சொற்கள், மிகச் சுருக்கம்; அதைக் கொஞ்சம் எக்ஸ்பேண்ட் பண்ணுவது ஶ்லோக ரூபம். - உள்ளடக்கம்: அந்தந்த காலத்தில் எது தர்மம், எது அதர்மம். - > ஒரு அனுபவக் குறிப்பு — இன்றும் வாழும் பாண்டித்யம்: "கொஞ்ச வருஷத்திற்கு முன்னாடி ஒரு வயதானவர் இருந்தார். 'இந்தக் கருத்தை விளக்கும் ஏதாவது ஒரு ஸுபாஷிதம், ஶ்லோகம் இருக்குமா?' என்று அவரிடம் கேட்டேன். 'எனக்கு ஞாபகம் இல்லை — இப்போவே ஶ்லோகத்தைச் சொல்கிறேன்' என்று, உடனே அந்தக் கருத்தில் ஒரு புதிய ஶ்லோகத்தையே உருவாக்கி வாயில் சொல்லிவிட்டார். அது ஶ்லோகமாகவே வருகிறது. அவ்வளவு பாண்டித்யம் இன்றைக்கும் இருக்கிறது — அப்படிப்பட்டவர்கள் இருக்கின்றார்கள். கையை விட்டு என்னவெல்லாம் ஆயிற்று என்பது வேறு விஷயம், ஆனால் இருக்கின்றார்கள்." - வடிவம்: கதையெல்லாம் கிடையாது, ஜஸ்ட் பாயிண்ட் டு பாயிண்ட் தான். அதுவே ஒரு குறை — சில பேருக்கு பாயிண்டாகச் சொன்னால் புரிவதில்லை, கதை தேவைப்படுகிறது.

(3) இதிகாசம் — நடந்த கதையின் மூலமாக உபதேசம்

• நடந்த ஒரு கதையை மையமாக வைத்துக்கொண்டு, அந்தக் கதையின் மூலமாக வேதத்தின் கருத்தை வெளிப்படுத்துதல். இதிகாசம் = நடந்த கதை.
• கவிஞர்கள் தன்னுடைய கற்பனையைக் கலந்து வேதக் கருத்துக்களை விளக்குவார்கள். அதனால் இதிகாசத்தில் சொல்லப்பட்டது எல்லாமே உண்மை என்று அர்த்தம் கிடையாது — இதிகாசத்தின் கோர் பர்சனாலிட்டி தான் உண்மை; சில சமயம் அதுவே உண்மை இல்லாமல் இருக்கலாம்.
• ஒப்புமை — சரித்திர நாவல்: கல்கி சிவகாமியின் சபதம் எழுதினால், சிவகாமி என்ற கேரக்டரை உருவாக்கி ஒரு அழகான கதையாகக் கொடுத்தார் — அது ஒரு இன்பத்திற்காக. ஆனால் அதிலேயே தர்மஶாஸ்திரங்கள் கலக்கும்போது அது ஸ்மிருதியாகி விடுகிறது — வேதத்தை விளக்கும் ஒரு நூலாக மாறிவிடுகிறது.
• நம் ஸம்பிரதாயத்தில் இரண்டு இதிகாசங்கள்: ராமாயணம், மகாபாரதம். இவை இரண்டையும் இதிகாசம் என்ற லிஸ்டில் சேர்க்கிறோம், புராண லிஸ்டில் சேர்ப்பதில்லை — ஏனென்றால் இரண்டுமே நடந்த சம்பவங்கள்: ராமர் சூர்ய வம்சத்தில் வந்தவர், கிருஷ்ணர் சந்திர வம்சத்தில் — அந்தக் காலத்தில் வந்த இரண்டு வம்சத்து ராஜாக்களுடைய கதை.
• இதிகாசத்தை எப்படி விரிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்: ராமாயண மகாபாரதம் மட்டும் அல்ல — நம் தாத்தாவே நமக்கு ஒரு இதிகாசம் தான். அம்மா அப்பா சொல்கிறார்கள்: "உன் தாத்தா இப்படி இருந்தார், இவ்வளவு தர்மம் பண்ணிக்கொண்டு இருந்தார் — நீ இப்படி இருக்க வேண்டும்; நம் வீட்டில் இப்படியெல்லாம் தர்மம் செய்துகொண்டு வந்தோம்." அல்லது வேறு ஒரு தாத்தாவைச் சொல்லி, "அவரு மாதிரி இருக்கக் கூடாது, சொத்தையெல்லாம் அழித்துக்கொண்டு போனார் — பெரிய தாத்தா மாதிரி இருக்க வேண்டும், சின்ன தாத்தா மாதிரி இருக்கக் கூடாது." பாகவதத்திலும் அப்படித்தான் வரப்போகிறது — சில ராஜாக்களுடைய கதை "அப்படி வாழக் கூடாது", சில ராஜாக்களுடைய கதை "அப்படி வாழ வேண்டும்." அப்படி வாழ்ந்தவர்களுடைய வாழ்க்கையை எடுத்து ஒரு பாடமாக நமக்குப் புகட்டினால் அதற்குப் பெயர் இதிகாசம். அதிலிருந்து நமக்குக் கிடைக்கும் ஞானம்: எப்படி வாழ வேண்டும், எப்படி வாழக் கூடாது.
• உண்மையில் சொல்லப்போனால் இதிகாசம் ஒரு ட்ரூ ஹிஸ்டரி. ஆனால் ஹிஸ்டரி புக்கில் இருக்கிற ஹிஸ்டரி உண்மையா பொய்யா என்பது வேறு கேள்வி. ஒரு புலவன் தெரிந்தே சில கற்பனைகளைச் சேர்க்கலாம் — அது வேறு விஷயம்.
• பகவத்கீதை நமக்கு இதிகாசத்திலிருந்து கிடைத்தது — மகாபாரதம் என்ற இதிகாசத்திற்குள் இருக்கும் ஒரு நூல்.

(4) புராணம் — வேதத்தை விளக்குவது, ஆனால் நடந்ததாக இருக்க வேண்டியதில்லை

• புராணத்தில் இருக்கும் முழுக் கதையே கற்பனையாகவும் இருக்கலாம், நடந்ததாகவும் இருக்கலாம் — எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.
• இதிகாசம் = கண்டிப்பாக நடந்த சம்பவம். புராணம் = கண்டிப்பாக நடந்திருக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் கிடையாது (நடந்திருக்கக் கூடாது என்றும் கிடையாது).
• அதனால் சில பாகவதர்கள் சொல்லுவார்கள்: "நான் சில சமயம் கதை சொல்லுவேன், சில சமயம் கதை விடுவேன்." நடந்ததா இல்லையா என்பதில் முக்கியத்துவம் கிடையாது. அதிலிருந்து நமக்கு என்ன கருத்து, என்ன பாயிண்ட் கிடைத்தது என்பதே முக்கியம் — சம்பவம் முக்கியம் அல்ல, சம்பவத்திலிருந்து நாம் என்ன லேர்ன் பண்ணுகிறோம் என்பது தான்.
• கற்பனையைப் பார்த்துவிட்டு "இது பொய்" என்று சொல்லக் கூடாது. ஒரு வகையில் அது கற்பனை தான் — யார் இல்லை என்றார்? ஆனால் நமக்குத் தேவை என்ன, அதிலிருந்து நாம் என்ன எடுத்துக்கொள்கிறோம் என்பது தான்.
• எண்ணிக்கை: பதினெட்டு புராணங்கள் + பதினெட்டு உப புராணங்கள். அவ்வளவு புராணங்கள் இருக்கின்றன — எத்தனையோ வந்து வந்து போயிருக்கிறது. பல லைப்ரரியிலேயே இருக்கின்றன; சில புராணத்தை நாம் தொட்டுக் கூட பார்த்திருக்க மாட்டோம், பேரும் கூடத் தெரிந்திருக்காது.
• 'புராணம்' என்ற வார்த்தை: புரா = பழையது; அதே சமயத்தில் அது நவம் — அதில் இருக்கும் கருத்து பழையதல்ல. அதில் சொல்லப்படும் தர்மம், அதில் இருக்கும் நெறிகள் — அது என்றைக்குமே புதியதாக இருக்கும், என்றைக்குமே நமக்கு அப்ளை ஆகும். அர்த்தம் என்றும் புதியது; நூல் தான் பழையது. அதன் ஆத்தர் (ஆசிரியர்) நமக்குத் தெரியவே தெரியாது.
• அதனால் என்ன செய்தார்கள்? யாரும் கிடைக்கவில்லையா — "போடு வியாசரு பேரு."

  (இதே நிலை பின்னாடியும் நடந்தது: ஶங்கரருக்கு அப்புறம் எத்தனையோ பேர் எவ்வளவோ நூல்கள் எழுதினார்கள். "நம் பேர் போட்டால் எந்தப் பையன் படிப்பான்?" என்று சொல்லி ஶங்கரர் பேரைப் போட்டுவிடுகிறார். அதனால் பார்த்தால் ஶங்கரர் பேரில் எத்தனையோ நூல்கள் இருக்கின்றன. நல்லது தான், தவறு கிடையாது — அட்லீஸ்ட் "நம் பேரு எதுக்கு" என்ற எண்ணம் அவர்களுக்கு இருந்திருக்கிறது.)

• பதினெட்டில் விஷ்ணு புராணத்திற்கு வேண்டுமானால் ஆத்தர் கிளீனாக இருக்கிறது — பராஶரர் விஷ்ணு புராணத்தை எழுதியதாகச் சொல்லப்படுகிறது. மீதி புராணங்களுக்கெல்லாம் யார் ஆத்தர் என்று கேட்டால் ஒரே ஒரு பேர் தான் — வியாசர். உண்மையில் எத்தனையோ மகான்கள் எழுதியிருக்கலாம்.

"ஐந்தாவது வேதம்"

பாகவதத்திலேயே ஒரு ஶ்லோகம் வருகிறது:

ருக்-யஜுஃ-ஸாம-அதர்வாக்யா வேதாஶ் சத்வார உத்த்ருதாஃ / இதிஹாஸ-புராணம் ச பஞ்சமோ வேத உச்யதே

ரிக், யஜுர், ஸாம, அதர்வண — நான்கு வேதங்கள் கூறப்பட்டிருக்கின்றன; மேலும் இதிகாசமும் புராணமும் ஐந்தாவது வேதமாகக் கூறப்படுகிறது. காரணம்: இதிகாச புராணங்களும் வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட கருத்தை விளக்க வந்ததுதான். அதே போல ஸூத்திரமும் ஸ்மிருதியும்.

6. பாகவத புராணம் மற்றும் உத்தவ கீதையின் இடம்

• பாகவதம் வேதத்தின் சாராம்சம் — ஆரம்பத்திலிருந்து கடைசி வரை பார்த்தால் கதைகள் தான்.
• தனிச் சிறப்பு: இது மகாபாரத கதையோடு கொஞ்சம் சம்பந்தப்பட்ட புராணம். மகாபாரத கதையில் யார் ஹீரோ என்றால் யாரையும் சொல்லலாம் — ஆனால் நமக்குக் கிருஷ்ணர் தான் ஹீரோ. அதே போல பாகவத புராணத்திலும் ஹீரோ கிருஷ்ணர் தான்.
• இது விஷ்ணுவின் பல அவதாரங்களை விளக்கி, குறிப்பாக கிருஷ்ணருடைய அவதாரத்தை விஸ்தாரமாக விளக்குகின்ற புராணம். பல அவதாரங்கள் மிகச் சுருக்கமாகப் பேசப்பட்டு குயிக்காக வந்துவிட்டுப் போய்விடும் — இப்போதுதான் மத்ஸ்ய அவதாரம் வரும், அடுத்த அத்தியாயத்திற்குப் போனால் அதற்குள்ளாகவே கடந்து போயிருக்கும். ஆனால் கிருஷ்ண அவதாரம், அதே போல ராம அவதாரம் — விரிவாகப் பேசப்பட்டுள்ளது.

உத்தவ கீதை எங்கே வருகிறது

கிருஷ்ண அவதாரத்தை முடிக்கின்ற தருவாயில் — பகவான் தன்னுடைய அவதார கர்மத்தையெல்லாம் முடித்துவிட்டு, தன்னுடைய ஸ்தூல ஶரீரத்தை விடப் போகிறார். அதற்கு முன் இந்த உத்தவ கீதை.

அதனால் தான் உத்தவ கீதையே பகவானுடைய கடைசி உபதேசம் என்று சொல்கிறேன். பகவான் ஏற்கெனவே அர்ஜுனனுக்கு மகாபாரதத்தில் பகவத்கீதை என்ற பெயரில் உபதேசம் பண்ணியாயிற்று; கடைசியாக உத்தவருக்கு உபதேசம் பண்ணுகிறார்.

இங்கும் இரண்டு வித்யாக்கள்

• பராவித்யா: சுருக்கமாக ஜீவ-பிரம்ம ஐக்கியம் — ஆங்காங்கே வருவதை நாம் பார்க்கப்போகிறோம்.
• அபராவித்யா: இங்குள்ள அபராவித்யா ஜீவனத்திற்காகவோ போகத்திற்காகவோ அல்ல. (உத்தவ கீதையைப் படிக்கவில்லை என்றால் அதைவிடச் சந்தோஷமாக வாழ்ந்து தரலாம் — அது வேறு விஷயம்; அப்படிப் பெரிய போகமும் அல்ல.) இங்குள்ளது பராவித்யாவுக்கு உதவுகின்ற அபராவித்யா — எந்த தர்மம், எந்த சாதனைகள் என்ற ஞானம். அதை அடைந்தால் உலகத்திலும் சந்தோஷமாக வாழலாம் — அது வேறு விஷயம்; அதன் உண்மையான வேலை, பராவித்யாவுக்கு நாம் தகுதியை அடைகிறோம் என்பது.

7. புராணத்தின் தஶ லக்ஷணம் — பத்து கருத்துக்கள்

புராணத்தில் பத்து கருத்துக்கள் மேஜராகப் பேசப்படும். ஒருவர் இந்தப் பத்து கருத்தையும் சொல்லி, பாகவதத்தில் எங்கெங்கெல்லாம் இது பேசப்பட்டிருக்கிறது என்று கனெக்ஷன் எல்லாம் கொடுக்கிறார் — நமக்கு அந்த அளவுக்கு டீப்பாகப் போக வேண்டாம். இந்த வகுப்பில் முதல் இரண்டு மட்டும்.

(1) ஸர்க்கம் — சிருஷ்டி

• சிருஷ்டியைப் பற்றி புராணத்தில் நன்கு பார்க்கலாம். அப்படிச் செய்யும்போதே அந்தப் புராணத்தின் நாயகன் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, அவரிடமிருந்து சிருஷ்டி வந்தது என்று வரும்.
• எல்லா புராணத்திலும் அந்தந்த புராணத்திற்குரிய நாயகன் இருப்பார்: ஸ்கந்த புராணம் என்றால் ஸ்கந்தன் தான் நாயகன்; தேவி புராணத்தில் தேவி தான் அந்தப் புராணத்தில் விளக்கப்படுகின்ற நாயகி; விஷ்ணு புராணம் இருக்கிறது; மார்க்கண்டேய புராணம் — அது பக்தனைப் பற்றியது; ஶிவ புராணம் — அப்படி எத்தனையோ புராணங்கள். அந்தந்த புராணத்தில் எந்த தேவதை, எந்த ஈஶ்வரன் வர்ணிக்கப்படுகிறதோ அவர் தான் புராண நாயகர்.
• நார்மலாக எப்படி இருக்கும்? நம் வேதாந்தத்தில் ஈஶ்வரன் என்ற தத்துவத்திற்கு என்ன லக்ஷணம் கொடுக்கிறோமோ, அந்த லக்ஷணமே புராண நாயகர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்.
• விஷ்ணு புராணத்தில் விஷ்ணு தான் ஃபர்ஸ்ட்டில் இருப்பார், அவரிடமிருந்து தான் எல்லாம் வந்திருக்கும்.
• தேவி புராணத்தில் விஷ்ணுக்கு மேல் தேவி போய் உட்கார்ந்துகொள்வாள், தேவியிடமிருந்து தான் எல்லாம் வரும்.
• விநாயகர் புராணத்திற்குப் போனால் விநாயகர் தான் இருப்பார், அவரிடமிருந்து தான் எல்லாம் வந்தது. மற்ற இடத்தில் போனால் விநாயகர் ஆரம்பத்தில் இருந்துவிட்டுப் போய்விடுவார் — வெறும் பூஜைக்குத் தான்; மீதி நேரத்தில் அடுத்த வருஷம் தான் விநாயகர் என்று நினைப்போம். இப்போது தானே சதுர்த்தி முடிந்திருக்கிறது — அது வரைக்கும் பேசாமல் இருப்பார்.
• ஆகவே புராண நாயகன் ஈஶ்வரன் என்ற ஸ்தானத்தில் வருவார் — அவரை ஈஶ்வரனாக பாவனை செய்து, அவரிடமிருந்து தான் அனைத்தும் தோன்றியது என்று.
• விவரிக்கப்படும் சிருஷ்டியில்: பஞ்சபூத சிருஷ்டி, ஸூக்ஷ்ம பூத சிருஷ்டி, ஸ்தூல ஶரீர சிருஷ்டி, ஸ்தூல உலக சிருஷ்டி, விதவிதமான லோகங்களின் சிருஷ்டி — எப்படியெல்லாம் இந்த உலகம் படைக்கப்பட்டது என்று வரும்.
• இதெல்லாம் உபநிஷத்துக்கு முன்னாடி இருக்கிற வேதத்தின் சாராம்சம் என்று நாம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். இங்கு நமக்கு ஈஶ்வரன் அறிமுகம் ஆகிவிடும்.

(2) ப்ரதி-ஸர்க்கம் / விஸர்க்கம் — லயம்

• லயத்தைப் பற்றியும், விதவிதமான ப்ரளயங்களைப் பற்றியும் பேசுவார்.
• அந்தப் புராண நாயகன், அந்த ஈஶ்வரன் அழியாமல் இருப்பார். அவரிடமிருந்து சிருஷ்டி வந்து, மீண்டும் அவரே தான் ப்ரளயம் செய்வார்; மீண்டும் அவரிடத்திலே சிருஷ்டி ஒடுங்கும்; பிறகு மீண்டும் சிருஷ்டி.
• சிருஷ்டி கர்த்தாவே தான் லய கர்த்தா. அந்த ப்ரளய ஸ்தானம் யார் என்றால் — அதே பகவான் தான்.

வகுப்பு இங்கு நிறைவு: "இவ்விதம் பத்து கருத்துக்கள் நாம் பார்க்கப்போகிறோம். அடுத்த வகுப்பில் தொடர்வோம்."

சொல்லடைவு

லிப்யந்தரம் பற்றிய குறிப்புகள்

• மூலம் தமிழ் பேச்சின் ASR லிப்யந்தரம்; தவறான அறிதல்கள் உள்ளன, குறிப்பாக சமஸ்கிருதச் சொற்களில் (எ.கா. பிரமாணம் என்பதற்குப் பேச்சில் வந்த ஆங்கிலச் சொல் "source" → "ஷோர்ஸ் / ஷார்ட்ஸ்" என்று பிழையாக வந்துள்ளது). மேலே சமஸ்கிருதச் சொற்கள் நியமமான வடிவத்திற்குத் திருத்தப்பட்டுள்ளன.
• விடுபட்ட / துண்டிக்கப்பட்ட வரிகள்: லிப்யந்தரத்தின் 13, 23, 42–44, 49 வரிகள். குறிப்பாக அபராவித்யாவின் மூன்று பிரயோஜனங்களின் நடுவில் — போக ஹேது-விலிருந்து ஶுத்தி ஹேது-வுக்கு மாறும் இடத்தில் — ஒரு இடைவெளி உள்ளது. அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலிருந்து கருத்து மீட்டெடுக்கப்பட்டு, அளவாகவே நிரப்பப்பட்டுள்ளது.
• ஆரம்ப மற்றும் இறுதி சாந்தி மந்திரங்கள் லிப்யந்தரத்தில் சிதைந்துள்ளன.
• இதை எழுதும் நேரத்தில் ~/AudioProcessing/data-வில் ஒரே ஒரு வகுப்பு (1.mp3) மட்டுமே உள்ளது; இந்தக் குறிப்புகள் அந்த ஒரு வகுப்பை மட்டுமே உள்ளடக்கியவை.

வகுப்பு 1 அழியக்கூடிய பொருள்

வகுப்பு 1 ஏற்கெனவே அடைந்த அறிவின் துணையோடு தர்க்கத்தால் யூகம் செய்து அடையும் அறிவு

வகுப்பு 1 'தர்மத்தைத் தவிர்ந்தது' — பிரம்மம் தர்மத்திற்கும் அதர்மத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது என்பதைக் குறிக்கும் ஶ்ருதி வாக்கியம்

வகுப்பு 1 இங்குள்ள அபராவித்யா ஜீவனத்திற்காகவோ போகத்திற்காகவோ அல்ல. (உத்தவ கீதையைப் படிக்கவில்லை என்றால் அதைவிடச் சந்தோஷமாக வாழ்ந்து தரலாம் — அது வேறு விஷயம்; அப்படிப் பெரிய போகமும் அல்ல.) இங்குள்ளது பராவித்யாவுக்கு உதவுகின்ற அபராவித்யா — எந்த தர்மம், எந்த சாதனைகள் என்ற ஞானம். அதை அடைந்தால் உலகத்திலும் சந்தோஷமாக வாழலாம் — அது வேறு விஷயம்; அதன் உண்மையான வேலை, பராவித்யாவுக்கு நாம் தகுதியை அடைகிறோம் என்பது

வகுப்பு 1 கீழான வித்யா; அழியக்கூடிய (அநித்ய) பொருளை விஷயமாகக் கொண்ட அறிவு. மோக்ஷத்தை நேரடியாகக் கொடுக்காதது — 'துக்கத்தைக் கொடுப்பது' என்று பொருள் அல்ல

வகுப்பு 1 மனிதனிடமிருந்து, மனித புத்தியிலிருந்து தோன்றாதது; தூய்மையான ரிஷிகளின் மனதிலிருந்து வெளிவந்தது என்பதால் வேதம் இப்படிக் கூறப்படுகிறது

வகுப்பு 1 சாரமற்றது. கொஞ்சம் அனுபவித்த பிறகே 'இதில் அஸாரத்தைப் பார்த்தாயா' என்று கேட்க முடியும்

வகுப்பு 1 நடந்த கதையை மையமாக வைத்து, அதன் மூலமாக வேதக் கருத்தை வெளிப்படுத்துதல். ராமாயணம், மகாபாரதம் — இரண்டும் நடந்த சம்பவங்கள்

வகுப்பு 1 ஒப்புமையின் மூலமாக அடையும் அறிவு

வகுப்பு 1 ஒரு பலனை விரும்பிச் செய்யும் கர்மம்; 'தர்மப்படி அனுபவிப்பாயாக' என்று வேதம் இவற்றைச் சொல்கிறது

வகுப்பு 1 மனத் தூய்மை; ஆத்ம ஜ்ஞானத்தை அடைவதற்கான தகுதி

வகுப்பு 1 ஜீவனும் பிரம்மமும் ஒன்றே என்பது; உத்தவ கீதையில் ஆங்காங்கே வரும் பராவித்யா

வகுப்பு 1 அபராவித்யாவின் முதல் பிரயோஜனம் — வாழ்வதற்கே காரணமாக இருப்பது. பிரமாணமே இல்லையென்றால் ஒரு ஸ்டெப் கூட நகர முடியாது

வகுப்பு 1 எது தர்மம் எது அதர்மம் என்ற அறிவு. பிரம்மம் தர்ம–அதர்மத்திற்கு அப்பாற்பட்டது என்பதால் இது அபராவித்யாவே

வகுப்பு 1 புராணத்தில் மேஜராகப் பேசப்படும் பத்து கருத்துக்கள்

வகுப்பு 1 அழியாத பொருள்

வகுப்பு 1 ஐம்பூதங்களின் படைப்பு

வகுப்பு 1 'ஐந்தாவது வேதம்' — இதிகாசமும் புராணமும் வேதக் கருத்தை விளக்கவே வந்ததால் இப்படிக் கூறப்படுகிறது

வகுப்பு 1 சுருக்கமாக ஜீவ-பிரம்ம ஐக்கியம் — ஆங்காங்கே வருவதை நாம் பார்க்கப்போகிறோம்

வகுப்பு 1 மேலான வித்யா; அழியாத (நித்ய) பொருளை விஷயமாகக் கொண்ட அறிவு. மோக்ஷத்தைக் கொடுக்கும் ஒரே அறிவு

வகுப்பு 1 அறிவைக் கொடுக்கும் கருவி. ஞானம் பிரமாணத்தின் மூலமாகத்தான் வர வேண்டும்; நாமே நினைத்துக்கொள்வது ஞானம் அல்ல, கற்பனை

வகுப்பு 1 வியாச பகவான் எழுதினார்; உபநிஷத்தின் (வேதத்தின் கடைசிப் பகுதி) கருத்துக்களை மிக மிகச் சுருக்கமாகக் கூறினார். அதன் ஆரம்பமே "அதாதோ ப்ரஹ்ம ஜிஜ்ஞாஸா" — "அழியாத பிரம்மத்தைப் பற்றிய விசாரத்தை ஆரம்பிப்போம்."

வகுப்பு 1 'புராணம்' என்ற சொல்லின் பொருள் — நூல் பழையது, ஆனால் அதில் உள்ள கருத்து என்றைக்கும் புதியது

வகுப்பு 1 வேதத்தை விளக்கும் நூல்; ஆனால் கண்டிப்பாக நடந்திருக்க வேண்டியதில்லை. நடந்ததா இல்லையா என்பது முக்கியம் அல்ல, அதிலிருந்து என்ன கற்கிறோம் என்பதே முக்கியம்

வகுப்பு 1 மனிதன் நாடும் குறிக்கோள்; இங்கு இன்பமும் ஒரு புருஷார்த்தமாகச் சொல்லப்படுகிறது

வகுப்பு 1 அபராவித்யாவின் இரண்டாம் பிரயோஜனம் — உலக இன்பத்தை அனுபவிப்பதற்குக் காரணமாக இருப்பது

வகுப்பு 1 மனித புத்தியிலிருந்து வரும் அறிவின் குறை — அது அவனுடைய உணர்வோடு கலந்து வருவதால் ஜட்ஜ்மெண்ட்டில் தப்பு இருக்கும்

வகுப்பு 1 விஸர்க்கம்; லயம் / ப்ரளயம் பற்றிய கருத்து. சிருஷ்டி கர்த்தாவே லய கர்த்தா

வகுப்பு 1 ஐந்து இந்திரியங்கள் வழியாக உலகத்திலிருந்து அடையும் அறிவு

வகுப்பு 1 ஒரு வித்யாவை அடைவதால் கிடைப்பது (phala)

வகுப்பு 1 ஒரு அறிவின் பொருள்; அது எதைப் பற்றியது (subject matter)

வகுப்பு 1 சொல் வடிவில் இருக்கும் பிரமாணம்; வேதாந்தம் ஶப்த ரூபமாக இருப்பதால் இப்பெயர்

வகுப்பு 1 அபராவித்யாவின் மூன்றாம் பிரயோஜனம் — தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, பராவித்யாவுக்கான தகுதியைக் கொடுப்பது

வகுப்பு 1 ஒரு வாக்கியத்தில் வைக்கும் நம்பிக்கை. வாக்கியத்தால் பயன் அடைவது சொல்பவர் கையில் இல்லை, நம் ஶ்ரத்தையின் அளவில் இருக்கிறது

வகுப்பு 1 ஸம்ஸாரத்தைக் கொடுக்கும் வித்யா; அதாவது மோக்ஷத்தைக் கொடுக்காத அறிவு

வகுப்பு 1 சிருஷ்டி; தஶ லக்ஷணத்தின் முதல் கருத்து. இதிலேயே அந்தப் புராணத்தின் நாயகன் ஈஶ்வரனாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார்

வகுப்பு 1 ஒரு கருத்தை ஃபார்முலா போல மிக மிகச் சுருக்கமாகக் கூறும் முறை; மனப்பாடம் செய்வதற்கு எளிது

வகுப்பு 1 பருவுடல். அவதார கர்மத்தை முடித்து பகவான் இதை விடப்போகும் தருவாயில் உத்தவ கீதை உபதேசிக்கப்படுகிறது

வகுப்பு 1 வேதத்தை மனதில் வைத்து (ஞாபகம் வைத்து) எழுதப்பட்ட நூல். நான்கு வடிவங்கள்: ஸூத்திரம், ஸ்மிருதி, இதிகாசம், புராணம்

வகுப்பு 1 வேதம்; காது வழியாக வந்தது, ரிஷிகளுக்கு வெளிப்பட்டது